LOGIN“แม่ไม่ได้เรียกลูกมาคุยเพื่อให้เลิกกับเขานะ”
คณินที่เพิ่งนั่งลงตรงข้ามเงยหน้าขึ้น
“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“แต่หน้าลูกพูดแล้ว”
เขามองแฟ้มบาง ๆ บนโต๊ะ แล้วมองแม่อีกครั้ง
“ข้อมูลเพลงพิณ?”
“เท่าที่หาได้ทั่วไป ข่าวเก่า ข้อมูลบริษัท ไม่มีอะไรที่ไปถามคนข้างในหรือให้ใครตามเขา”
คณินพยักหน้า
อย่างน้อยข้อนี้ทำให้เขาไม่ต้องเถียงตั้งแต่ต้น
แม่เลื่อนแฟ้มออกไปด้านข้างโดยไม่เปิด
“จริงจังแค่ไหน”
คำถามเดียวกับวันที่ไปวัด
คณินตอบเหมือนเดิม
“จริงจังครับ”
“หมายถึงคิดแค่คบกันไปก่อน หรือมองไกลกว่านั้น”
เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ภาพตัวเองยืนไหว้พระแล้วคิดเรื่องภรรยาแวบเข้ามาจนเกือบรู้สึกผิดกับพระขึ้นมาอีกครั้ง
“ผมยังไม่ได้วางแผนถึงขั้นแต่งงาน”
“แต่คิดว่าเป็นไปได้?”
“ครับ”
แม่พยักหน้า
“งั้นแม่ถามในฐานะที่มันอาจไปถึงตรงนั้น”
คณินเอนหลังเล็กน้อย
“ถามมาเลยครับ”
“ลูกเขาสองคน ลูกพร้อมแค่ไหน”
“พร้อมอะไร”
“พร้อมจะมีเด็กสองคนอยู่ในชีวิต ไม่ใช่แค่ไปเล่นด้วยสองสามชั่วโมงแล้วกลับบ้าน”
คำถามทำให้เขาหยุด
แม่พูดต่อโดยไม่ได้เร่ง
“วันปกติก็เรื่องหนึ่ง วันลูกป่วย โรงเรียนโทรตาม วันหยุดที่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน หรือวันที่แม่เด็กติดงาน”
คณินนึกถึงคืนที่เพลงพิณหลับคาโต๊ะ นึกถึงตารางโรงเรียนที่เอาชนะเขามาแล้วหลายรอบ
“ก็ต้องปรับกันครับ”
“ยังตอบกว้างอยู่”
เขาหัวเราะเบา ๆ “แม่อยากได้แผนเลยหรือครับ”
“แม่ไม่ได้อยากได้แผน แม่แค่อยากรู้ว่าลูกเห็นเรื่องพวกนี้แล้วหรือยัง”
คณินไม่ได้ตอบทันที
คราวนี้แม่เปลี่ยนเรื่อง
“พ่อเด็กยังอยู่ในชีวิตลูกตลอดใช่ไหม”
“ครับ ศิรากรทำหน้าที่พ่ออยู่”
“ถ้าลูกคบกับเพลงพิณต่อ เขาก็จะอยู่แบบนั้นต่อไป”
“ก็ควรเป็นแบบนั้นครับ”
“ลูกโอเค?”
“โอเค”
“ถ้าวันหนึ่งมีเรื่องลูกที่เขาสองคนตัดสินใจกันเองโดยไม่ถามลูก?”
คณินชะงัก
แม่มองสีหน้าเขา
“เห็นไหม”
“ผมไม่ได้ไม่โอเค”
“แม่ก็ไม่ได้บอกว่าไม่โอเค ลูกแค่ยังไม่เคยอยู่ในสถานการณ์นั้น”
คณินพยักหน้าช้า ๆ ข้อนั้นจริง
ตอนนี้ศิรากรกับเขาอยู่ร่วมกันได้ง่าย เพราะต่างคนต่างรู้พื้นที่ของตัวเอง แต่ชีวิตจริงคงไม่ได้แบ่งเส้นชัดทุกครั้ง
“เรื่องบริษัทเขาล่ะ”
“กำลังแก้ครับ”
“หนี้เยอะไหม”
คณินเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบ
“เก้าสิบกว่าล้าน เท่าที่รวบรวมตอนนี้”
สีหน้าแม่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย
“เกือบร้อยล้าน?”
“ครับ”
“เป็นหนี้บริษัททั้งหมด หรือมีส่วนที่เป็นชื่อเขาเอง”
“ผมยังไม่รู้รายละเอียดทุกก้อน”
“มีค้ำประกันส่วนตัวไหม”
“ไม่ทราบครับ”
“มีทรัพย์สินอะไรผูกอยู่กับหนี้หรือเปล่า”
คณินเริ่มขมวดคิ้ว
“แม่ครับ”
“แม่ถามเพราะถ้าวันนี้ลูกบอกว่าแค่คบกัน แม่ไม่ถามขนาดนี้หรอก”
เขาเงียบ
แม่เอื้อมมือหยิบแก้วชา
“แต่เมื่อลูกบอกว่าอาจมองไปถึงแต่งงาน เรื่องเงินของเขากับเรื่องเงินของลูกจะไม่มีทางเป็นคนละโลกไปตลอด”
“ผมไม่ได้คิดจะจ่ายหนี้ให้เพลง”
“ดี”
คำตอบเร็วเกินคาดจนคณินมองแม่
“แม่ไม่ได้อยากให้ลูกพิสูจน์ความรักด้วยการใช้เงิน”
“ผมก็ไม่ได้คิดแบบนั้น”
“แล้วถ้าวันหนึ่งเขาต้องขายทรัพย์สิน?”
คณินไม่ตอบ
“ถ้าบริษัทเขาไปต่อไม่ได้?”
เงียบอีก
“ถ้ามีเจ้าหนี้ฟ้อง?”
“ตอนนี้เขากำลังจัดการอยู่ครับ”
“แม่รู้”
น้ำเสียงแม่ยังสงบ
“เขาอาจจัดการได้ดีด้วยซ้ำ แม่ไม่ได้ถามว่าเขาเก่งไหม แม่ถามว่าลูกเคยคิดหรือยังว่า ถ้าคบกันต่อ เรื่องพวกนี้จะอยู่รอบตัวลูกด้วย”
คณินมองแฟ้มบนโต๊ะ
“แล้วมันเกี่ยวกับกิจการบ้านเรายังไงครับ ถ้าผมไม่ได้เอาเงินบริษัทไปยุ่ง”
“วันนี้อาจไม่เกี่ยว”
แม่วางแก้วลง
“แต่ถ้าวันหนึ่งแต่งงานกัน ทรัพย์สิน ภาระทางกฎหมาย ชื่อเสียง การตัดสินใจทางธุรกิจ ทุกอย่างต้องมีขอบเขตที่ชัด ลูกจะจัดการยังไง”
“ผมยังไม่คิดถึงตรงนั้น”
“นั่นไง”
ไม่ได้มีคำตำหนิในน้ำเสียง
แต่กลับทำให้คณินนิ่งกว่าเดิม
แม่เลื่อนแฟ้มกลับมาตรงกลาง
“แม่ไม่ได้บอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะกับลูก”
“แต่แม่กังวล”
“แน่นอนสิ”
เธอมองลูกชายตรง ๆ
“ถ้าลูกคบผู้หญิงโสด ไม่มีลูก ไม่มีหนี้ แม่ก็มีเรื่องอื่นให้กังวลอยู่ดี”
คณินหลุดหัวเราะ
“ฟังแล้วสบายใจขึ้นมากครับ”
“แม่เป็นแม่ ไม่ได้มีหน้าที่ทำให้ลูกสบายใจทุกเรื่อง”
เขาส่ายหน้า
“แล้วแม่อยากให้ผมทำอะไร”
“ยังไม่ต้องทำอะไร”
“แล้วถามทั้งหมดนี่เพื่อ?”
“ให้ลูกถามตัวเอง”
เธอเว้นไปเล็กน้อย
“ลูกชอบเพลงพิณ แม่ดูออก”
คณินไม่ได้ปฏิเสธ
“ลูกอาจชอบที่เขาเก่ง ขยัน ตลก หรืออะไรก็ตามที่ลูกเห็นเวลาสองคนอยู่ด้วยกัน”
“ครับ”
“แต่ชีวิตเขาไม่ได้มีแค่เวลาที่อยู่กับลูก”
คณินนิ่ง
แม่พูดต่อ
“มีลูกสองคน มีอดีตสามีที่ยังต้องติดต่อกัน มีบริษัท มีหนี้ มีเรื่องที่ลูกยังไม่รู้ แล้ววันหนึ่งอาจมีปัญหาใหม่เพิ่มเข้ามาอีก”
“ทุกคนก็มีปัญหา”
“ใช่”
แม่ตอบทันที
“เพราะอย่างนั้นแม่ถึงไม่ได้ถามว่าทำไมต้องเป็นเขา”
เธอหยุด
“แม่ถามว่าลูกกำลังเลือกเธอ หรือกำลังเลือกชีวิตทั้งหมดของเธอโดยยังไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น”
คราวนี้คณินไม่มีคำตอบ ไม่ใช่เพราะคำถามทำให้เขาอยากถอย แต่เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาพยายามทำตัวไม่ก้าวล้ำชีวิตเพลงพิณจนบางเรื่องก็ไม่เคยถามเลยจริง ๆ
เขารู้ยอดหนี้ แต่ไม่รู้ทุกภาระที่ผูกอยู่กับมัน
รู้ว่าศิรากรเป็นพ่อที่ดี แต่ไม่เคยคิดไกลถึงวันที่การตัดสินใจของพ่อแม่เด็กอาจกระทบแผนของเขา
รู้ว่ารักเด็กไม่ใช่การไปแทนที่พ่อ แต่การอยู่กับเด็กสองคนทุกวันไม่เหมือนนั่งต่อรถของเล่นให้ในเย็นวันหนึ่ง
“ตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
แม่เป็นฝ่ายพูดขึ้น
“ถ้าลูกตอบได้หมดวันนี้ แม่จะกลัวกว่าเดิมอีก”
คณินหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ทำไมครับ”
“เพราะแปลว่าลูกคิดเองหมดแล้วโดยไม่ถามเจ้าตัว”
คำพูดนั้นทำให้เขาหยุด
แม่ลุกขึ้น
“ถ้าจริงจัง ก็ไปทำความรู้จักชีวิตจริงของกันและกันให้มาก กว่านี้”
เธอหยิบแฟ้มขึ้นมา
“ส่วนอันนี้ แม่เก็บเอง”
“ผมไม่เอาอยู่แล้วครับ”
“รู้”
แม่เดินไปได้สองก้าวก่อนหันกลับมา
“แล้วหนึ่งคะแนนของเด็ก รักษาไว้ดี ๆ”
คณินหัวเราะ
“แม่ยังจำอีก”
“กว่าจะได้มาไม่ใช่ง่ายนี่”
ประตูปิดลง
คณินนั่งอยู่คนเดียวอีกพักหนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ห้องแชตของเพลงพิณมีข้อความล่าสุดเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
เพลง: เย็นนี้ลูกอยากกินหมูกระทะ ถ้าคุณว่างก็มา แต่ต้นบอกว่ายังไม่เพิ่มคะแนนนะ
เขาอ่านข้อความซ้ำ
ก่อนพิมพ์ตอบ
คณิน: ไปครับ
แล้วหยุด ไม่ถามเรื่องหนี้ ไม่ถามเรื่องแต่งงาน ไม่ถามว่าอนาคตเธอวางไว้อย่างไรในข้อความเดียว เรื่องพวกนั้นควรคุยกันทีละเรื่อง และควรคุยกับเจ้าของชีวิต ไม่ใช่นั่งคิดแทนเธอเอง
แต่คำถามของแม่ยังอยู่
เขาอยากมีเพลงพิณในชีวิต ข้อนั้นคณินรู้คำตอบแล้ว สิ่งที่เขายังไม่รู้คือ ถ้าเลือกเธอจริง ๆ เขาพร้อมจะอยู่กับทุกอย่างที่เดินเข้ามาพร้อมเธอแค่ไหน.
“แม่ไม่ได้เรียกลูกมาคุยเพื่อให้เลิกกับเขานะ”คณินที่เพิ่งนั่งลงตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“แต่หน้าลูกพูดแล้ว”เขามองแฟ้มบาง ๆ บนโต๊ะ แล้วมองแม่อีกครั้ง“ข้อมูลเพลงพิณ?”“เท่าที่หาได้ทั่วไป ข่าวเก่า ข้อมูลบริษัท ไม่มีอะไรที่ไปถามคนข้างในหรือให้ใครตามเขา”คณินพยักหน้าอย่างน้อยข้อนี้ทำให้เขาไม่ต้องเถียงตั้งแต่ต้นแม่เลื่อนแฟ้มออกไปด้านข้างโดยไม่เปิด“จริงจังแค่ไหน”คำถามเดียวกับวันที่ไปวัดคณินตอบเหมือนเดิม“จริงจังครับ”“หมายถึงคิดแค่คบกันไปก่อน หรือมองไกลกว่านั้น”เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ภาพตัวเองยืนไหว้พระแล้วคิดเรื่องภรรยาแวบเข้ามาจนเกือบรู้สึกผิดกับพระขึ้นมาอีกครั้ง“ผมยังไม่ได้วางแผนถึงขั้นแต่งงาน”“แต่คิดว่าเป็นไปได้?”“ครับ”แม่พยักหน้า“งั้นแม่ถามในฐานะที่มันอาจไปถึงตรงนั้น”คณินเอนหลังเล็กน้อย“ถามมาเลยครับ”“ลูกเขาสองคน ลูกพร้อมแค่ไหน”“พร้อมอะไร”“พร้อมจะมีเด็กสองคนอยู่ในชีวิต ไม่ใช่แค่ไปเล่นด้วยสองสามชั่วโมงแล้วกลับบ้าน”คำถามทำให้เขาหยุดแม่พูดต่อโดยไม่ได้เร่ง“วันปกติก็เรื่องหนึ่ง วันลูกป่วย โรงเรียนโทรตาม วันหยุดที่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน หรือวันที่แม่เด็กติดงา
“รูปนี้ลูกดูหรือยัง”คณินรับโทรศัพท์จากแม่มาดู ภาพบนหน้าจอคือภาพเดิมที่ฝ่ายบริษัทส่งให้เขาเมื่อวานเพลงพิณกำลังดึงแขนเสื้อเขาเข้าหาตัวตรงลานจอดรถ จังหวะก่อนจูบพอดีเสียด้วย“ดูแล้วครับ”“คนถ่ายเก่งนะ”คณินเกือบสำลักน้ำแม่รับโทรศัพท์คืน สีหน้าเรียบเหมือนไม่ได้เพิ่งแซวลูกชายวัยสามสิบเก้า“นึกว่าจะถามว่าเป็นใคร”“ถ้าแม่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แปลว่าแม่ใช้โทรศัพท์ไม่เป็นแล้ว”ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ศาลาหลังถวายของทำบุญกับครอบครัวเสร็จ ญาติบางส่วนยังคุยกันอยู่ด้านหน้า ส่วนคณินถูกแม่เรียกมานั่งดื่มน้ำด้วยกันตอนแรกเขาคิดว่าจะคุยเรื่องงาน ผิดถนัด“ตกลงคบกันแล้ว?”“ครับ”“เร็วดี”“ไม่เร็วครับ”“แม่เพิ่งรู้จักชื่อเขาไม่นาน”“แต่ผมรู้จักมาสักพักแล้ว”แม่พยักหน้า ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือไม่พอใจ นั่นต่างหากที่ทำให้คณินระวังขึ้นมาเอง“แม่จะถามอะไรครับ”“ทำไมต้องคิดว่าแม่จะถาม”“เพราะแม่เรียกผมมานั่งคุยสองคน”“แม่อาจคิดถึงลูกก็ได้”คณินมองหน้าแม่ หญิงสูงวัยถอนหายใจ“ทำหน้าเหมือนไม่เคยได้รับความรักจากแม่”“ได้รับครับ แต่ปกติไม่มาในรูปแบบเรียกมาคุยหลังเห็นข่าว”“ฉลาดเกินไปก็ลำบาก”“สรุปถามมาเถอะครับ”แม่เงียบไ
เพลงพิณจ้องชื่อคณินบนหน้าจออยู่เกือบสิบวินาที ก่อนกดโทรออกเขารับเร็วเหมือนเดิม“ครับ”แค่เสียงเดียว เธอก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ควรโทรมาแล้ว“ตื่นหรือยังคะ”ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง“ตื่นแล้วครับ”“ดีค่ะ”“มีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มี”“แล้วโทรมา?”คำถามเดิมอีกแล้วเพลงพิณมองต้นเพลงที่กำลังพยายามใส่ถุงเท้ากลับด้านอยู่ตรงโซฟา ส่วนเพลงขวัญยืนถือรองเท้าคนละข้างแล้วประกาศว่าจะใส่เอง“ก็...โทรเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง”เงียบอีก“คณิน”“ครับ”“ถ้าจะยิ้มก็ยิ้มให้เสร็จ”เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสายทันที“คุณเห็นด้วยเหรอ”“ไม่เห็น แต่เดาได้”“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“ก็เพราะไม่พูดนี่แหละ”เมื่อคืนหลังจูบกัน เธอยังรู้สึกปกติดี พอตื่นมาเช้านี้ เรื่องที่เคยทำได้เฉย ๆ กลับแปลกไปหมด แค่จะโทรหา ยังต้องยืนคิดอยู่ครึ่งนาทีว่ามีเหตุผลพอหรือยังทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขาตอนมีเรื่องงานได้โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด“แม่ครับ ถุงเท้าต้นเป็นอะไร”เพลงพิณหันไป“กลับด้านค่ะลูก”“มันไม่เข้า”“ก็กลับก่อนสิครับ”“แม่ทำให้หน่อย”เธอวางโทรศัพท์แนบไหล่แล้วเดินไปช่วยคณินถามจากปลายสาย “ตอนนี้วุ่น?”“ปกติค่ะ”“ได้ยินแล้วครับ”เพลงขวัญวิ่งเ
คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“
“อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ







