Share

27 เช้าที่ไม่เหมือนเดิม

last update publish date: 2026-11-14 20:51:49

เพลงพิณจ้องชื่อคณินบนหน้าจออยู่เกือบสิบวินาที ก่อนกดโทรออก

เขารับเร็วเหมือนเดิม

“ครับ”

แค่เสียงเดียว เธอก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ควรโทรมาแล้ว

“ตื่นหรือยังคะ”

ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง

“ตื่นแล้วครับ”

“ดีค่ะ”

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มี”

“แล้วโทรมา?”

คำถามเดิมอีกแล้ว

เพลงพิณมองต้นเพลงที่กำลังพยายามใส่ถุงเท้ากลับด้านอยู่ตรงโซฟา ส่วนเพลงขวัญยืนถือรองเท้าคนละข้างแล้วประกาศว่าจะใส่เอง

“ก็...โทรเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง”

เงียบอีก

“คณิน”

“ครับ”

“ถ้าจะยิ้มก็ยิ้มให้เสร็จ”

เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสายทันที

“คุณเห็นด้วยเหรอ”

“ไม่เห็น แต่เดาได้”

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

“ก็เพราะไม่พูดนี่แหละ”

เมื่อคืนหลังจูบกัน เธอยังรู้สึกปกติดี พอตื่นมาเช้านี้ เรื่องที่เคยทำได้เฉย ๆ กลับแปลกไปหมด แค่จะโทรหา ยังต้องยืนคิดอยู่ครึ่งนาทีว่ามีเหตุผลพอหรือยัง

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขาตอนมีเรื่องงานได้โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด

“แม่ครับ ถุงเท้าต้นเป็นอะไร”

เพลงพิณหันไป

“กลับด้านค่ะลูก”

“มันไม่เข้า”

“ก็กลับก่อนสิครับ”

“แม่ทำให้หน่อย”

เธอวางโทรศัพท์แนบไหล่แล้วเดินไปช่วย

คณินถามจากปลายสาย “ตอนนี้วุ่น?”

“ปกติค่ะ”

“ได้ยินแล้วครับ”

เพลงขวัญวิ่งเข้ามาแทรก

“แม่ หนูใส่รองเท้าได้แล้ว!”

เพลงพิณก้มมอง

รองเท้าสองข้างคนละคู่

“เก่งมากค่ะ แต่เราใส่ใหม่กันนะ”

คณินหัวเราะ

“ขำอะไรคะ”

“เปล่าครับ”

“อยากมาเจอของจริงไหม”

คำถามหลุดออกไปเอง

เพลงพิณชะงัก

ปลายสายก็เงียบ

เธอรีบแก้

“หมายถึง ถ้าผ่านแถวนี้”

“อยากครับ”

ตอบเร็วมาก

เพลงพิณเม้มปาก

“เพลงยังพูดไม่จบเลย”

“ผมกลัวคุณเปลี่ยนใจ”

“คุณจะมาทำไมตอนเช้า”

“เมื่อกี้คุณชวน”

“เพลงแค่”

“กี่โมงออกจากบ้านครับ”

เธอถอนหายใจ

“อีกยี่สิบนาที”

“ไม่ทันครับ”

“ก็ดี”

“แต่หลังส่งเด็กแล้วล่ะ”

เพลงพิณเงียบ

คณินหัวเราะอีก

“เพลง”

“คะ”

“นัดแฟนกินกาแฟตอนเช้า ไม่ต้องหาข้ออ้างก็ได้ครับ”

เธอกดวางสายทันที

เก้าโมงกว่า เพลงพิณนั่งอยู่ในร้านกาแฟใกล้โรงเรียนลูก

คณินเดินเข้ามาหาแล้วนั่งลงตรงข้าม

“วางสายใส่แฟนแต่เช้าเลยนะครับ”

“ถ้ายังเรียกคำนี้ทุกประโยค จะโดนบ่อยกว่านี้”

“คำไหน”

“รู้ตัวอยู่”

“แฟน?”

เพลงพิณยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

คณินมองแล้วหัวเราะ

“เขินเหรอครับ”

“ไม่ค่ะ”

“หน้าแดง”

“อากาศร้อน”

“ในร้านแอร์เย็นมาก”

“คณิน”

“ครับ หยุดแล้ว”

เขาหยุดจริง แต่สีหน้ายังน่าหมั่นไส้ เพลงพิณจึงถามกลับบ้าง

“เมื่อคืนกลับไปทำงานต่อหรือเปล่า”

“ต่อครับ”

“มีสมาธิ?”

คราวนี้คณินชะงักไปเล็กน้อย

เพลงพิณเห็นทันที

“อ้าว”

“อะไรครับ”

“นึกว่าจะเก่งทุกเรื่อง”

“ผมก็เป็นคนครับ”

“แล้วเมื่อคืนเป็นอะไร”

เขาหยิบกาแฟขึ้นดื่ม ไม่ตอบ

เพลงพิณยิ้มบ้าง

“เสียสมาธิเหรอ”

“นิดหน่อย”

“เพราะ?”

คณินมองเธอ

“คุณรู้อยู่แล้วจะถามทำไม”

คราวนี้เป็นฝ่ายเธอที่หัวเราะ ดีเหมือนกัน อย่างน้อยไม่ได้มีแต่เธอคนเดียวที่เสียอาการ

เพลงพิณยื่นมือไปหยิบซองน้ำตาลตรงกลางโต๊ะพร้อมกับเขาพอดี ปลายนิ้วแตะกัน

เรื่องธรรมดาแค่นั้น

แต่เธอกลับชักมือกลับก่อน

คณินมอง

“อย่าค่ะ”

“ผมยังไม่ได้พูด”

“รู้ว่าจะพูดอะไร”

“ผมจะถามว่าคุณเอาน้ำตาลไหม”

เพลงพิณนิ่งไป

คณินหลุดหัวเราะ

“นี่คุณคิดอะไรอยู่ครับ”

“ไม่ต้องยุ่ง”

“ผมไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ”

“หยุดหัวเราะเลย”

เขายกมือเหมือนยอมแพ้

เพลงพิณหยิบซองน้ำตาลแล้วโยนให้

“เอาไปเลย”

“ผมไม่ใส่น้ำตาล”

“งั้นเก็บไว้เป็นที่ระลึก”

คณินมองซองในมือ แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อจริง ๆ

เพลงพิณอึ้ง

“คุณทำอะไร”

“เก็บไว้เป็นที่ระลึกครับ”

“บ้าแล้ว”

“คุณให้เองนะ”

เธอเอื้อมมือจะดึงคืน

คณินเอนตัวหนี

“ของผมแล้ว”

“คืนมา”

“ไม่คืน”

“คณิน!”

คนโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง

เพลงพิณรีบลดเสียง

“โตขนาดนี้แย่งซองน้ำตาลกับคนอื่นเหรอ”

“แฟนให้ของชิ้นแรกครับ”

“มันซองน้ำตาล!”

“ก็ของชิ้นแรก”

เพลงพิณได้แต่มองเขา คราวนี้เธอแพ้จริง ๆ

หลังออกจากร้าน ทั้งคู่เดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่คนละฝั่ง

คณินเดินมาส่งเธอก่อน

เพลงพิณเปิดประตูรถแล้วนึกอะไรขึ้นได้

“เย็นนี้ว่างไหมคะ”

“ถามก่อนหรือชวนก่อนครับ”

“ตอบมา”

“หลังหกโมงว่าง”

“แวะบ้านเพลงไหม”

คณินนิ่งไปนิดหนึ่ง

คราวนี้เพลงพิณจับได้ทันที

“ทำไมคะ”

“ไม่มีอะไร”

“มีค่ะ”

“ผมแค่คิดว่าเช้านี้คุณยังโทรหาแล้วเขินอยู่เลย ตอนนี้ชวนไปบ้านแล้ว”

เพลงพิณหรี่ตา

“เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ”

“ไม่ทันครับ”

“งั้นหกโมงครึ่ง”

“ครับ”

เธอกำลังจะขึ้นรถ คณินเรียกไว้

“เพลง”

“อะไร”

เขายืนอยู่ใกล้กว่าตอนแรกนิดหนึ่ง

“เมื่อคืนคุณบอกผมไม่ต้องถามทุกครั้งแล้วใช่ไหม”

เพลงพิณรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร เธอมองซ้ายขวา ลานจอดรถมีคนเดินผ่านอยู่ห่าง ๆ

“ที่นี่?”

“ผมถามก่อนแล้วนี่ครับ”

“เมื่อกี้บอกไม่ต้องถาม”

“คุณดูเหมือนจะเปลี่ยนกฎบ่อย”

เพลงพิณหัวเราะ แล้วเป็นฝ่ายดึงแขนเสื้อเขาให้เข้ามาใกล้เอง จูบสั้น ๆ แค่ไม่กี่วินาที

จากนั้นก็ปล่อย

คณินยังยืนนิ่ง

“พอค่ะ”

“เร็วไปนะครับ”

“ตอนเช้าได้แค่นี้”

“มีตารางด้วย?”

“ค่ะ”

“อีกแล้ว”

เธอหัวเราะแล้วขึ้นรถ ก่อนปิดประตูยังไม่วายทิ้งท้าย

“เย็นนี้ค่อยว่ากัน”

สีหน้าคณินเปลี่ยนทันที

เพลงพิณปิดประตูใส่ แล้วขับออกไปอย่างคนชนะ

เกือบเที่ยง โทรศัพท์เธอสั่นไม่หยุด ตอนแรกเพลงพิณคิดว่าเป็นเรื่องบริษัท แต่ข้อความที่เด้งขึ้นมาจากเพื่อนคนหนึ่งทำให้เธอต้องหยุดอ่าน

นี่แกใช่ไหม

ตามด้วยภาพจากเพจหนึ่ง

เพลงพิณกดเปิด

ภาพแรกเป็นเธอกับคณินนั่งอยู่ในร้านกาแฟ

ภาพสองเขายืนส่งเธอข้างรถ

ภาพสุดท้าย เธอเป็นคนดึงแขนเสื้อเขาเข้าไปหาเอง

ถึงภาพจะถ่ายจากระยะไกล แต่ชัดพอจะรู้ว่าใครเป็นใคร

พาดหัวเขียนว่า

อดีตนางแบบดัง เพลงพิณ มหาเดชา เปิดตัวรักใหม่? หนุ่มปริศนาคนสนิท หรือมากกว่านั้น

เพลงพิณหลับตา

ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

ชื่อคณิน

เธอกดรับ

“เห็นหรือยังคะ”

“เห็นแล้วครับ”

“เร็วดีนะ”

“ฝ่ายผมส่งมาให้”

เพลงพิณมองภาพตัวเองอีกครั้ง

“ทีนี้ซองน้ำตาลคุณดังแล้วนะ”

คณินเงียบไปสองวินาที ก่อนหัวเราะ

“ผมยังเก็บอยู่นะครับ”

“คณิน!”

เขายังหัวเราะอยู่

แต่เพลงพิณรู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีนี้ เรื่องของพวกเขาไม่ได้มีแค่สองคนแล้ว.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   29 ผู้หญิงที่เขาเลือก

    “แม่ไม่ได้เรียกลูกมาคุยเพื่อให้เลิกกับเขานะ”คณินที่เพิ่งนั่งลงตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“แต่หน้าลูกพูดแล้ว”เขามองแฟ้มบาง ๆ บนโต๊ะ แล้วมองแม่อีกครั้ง“ข้อมูลเพลงพิณ?”“เท่าที่หาได้ทั่วไป ข่าวเก่า ข้อมูลบริษัท ไม่มีอะไรที่ไปถามคนข้างในหรือให้ใครตามเขา”คณินพยักหน้าอย่างน้อยข้อนี้ทำให้เขาไม่ต้องเถียงตั้งแต่ต้นแม่เลื่อนแฟ้มออกไปด้านข้างโดยไม่เปิด“จริงจังแค่ไหน”คำถามเดียวกับวันที่ไปวัดคณินตอบเหมือนเดิม“จริงจังครับ”“หมายถึงคิดแค่คบกันไปก่อน หรือมองไกลกว่านั้น”เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ภาพตัวเองยืนไหว้พระแล้วคิดเรื่องภรรยาแวบเข้ามาจนเกือบรู้สึกผิดกับพระขึ้นมาอีกครั้ง“ผมยังไม่ได้วางแผนถึงขั้นแต่งงาน”“แต่คิดว่าเป็นไปได้?”“ครับ”แม่พยักหน้า“งั้นแม่ถามในฐานะที่มันอาจไปถึงตรงนั้น”คณินเอนหลังเล็กน้อย“ถามมาเลยครับ”“ลูกเขาสองคน ลูกพร้อมแค่ไหน”“พร้อมอะไร”“พร้อมจะมีเด็กสองคนอยู่ในชีวิต ไม่ใช่แค่ไปเล่นด้วยสองสามชั่วโมงแล้วกลับบ้าน”คำถามทำให้เขาหยุดแม่พูดต่อโดยไม่ได้เร่ง“วันปกติก็เรื่องหนึ่ง วันลูกป่วย โรงเรียนโทรตาม วันหยุดที่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน หรือวันที่แม่เด็กติดงา

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   28 ถ้าได้มาเป็นภรรยาก็คงดี

    “รูปนี้ลูกดูหรือยัง”คณินรับโทรศัพท์จากแม่มาดู ภาพบนหน้าจอคือภาพเดิมที่ฝ่ายบริษัทส่งให้เขาเมื่อวานเพลงพิณกำลังดึงแขนเสื้อเขาเข้าหาตัวตรงลานจอดรถ จังหวะก่อนจูบพอดีเสียด้วย“ดูแล้วครับ”“คนถ่ายเก่งนะ”คณินเกือบสำลักน้ำแม่รับโทรศัพท์คืน สีหน้าเรียบเหมือนไม่ได้เพิ่งแซวลูกชายวัยสามสิบเก้า“นึกว่าจะถามว่าเป็นใคร”“ถ้าแม่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แปลว่าแม่ใช้โทรศัพท์ไม่เป็นแล้ว”ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ศาลาหลังถวายของทำบุญกับครอบครัวเสร็จ ญาติบางส่วนยังคุยกันอยู่ด้านหน้า ส่วนคณินถูกแม่เรียกมานั่งดื่มน้ำด้วยกันตอนแรกเขาคิดว่าจะคุยเรื่องงาน ผิดถนัด“ตกลงคบกันแล้ว?”“ครับ”“เร็วดี”“ไม่เร็วครับ”“แม่เพิ่งรู้จักชื่อเขาไม่นาน”“แต่ผมรู้จักมาสักพักแล้ว”แม่พยักหน้า ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือไม่พอใจ นั่นต่างหากที่ทำให้คณินระวังขึ้นมาเอง“แม่จะถามอะไรครับ”“ทำไมต้องคิดว่าแม่จะถาม”“เพราะแม่เรียกผมมานั่งคุยสองคน”“แม่อาจคิดถึงลูกก็ได้”คณินมองหน้าแม่ หญิงสูงวัยถอนหายใจ“ทำหน้าเหมือนไม่เคยได้รับความรักจากแม่”“ได้รับครับ แต่ปกติไม่มาในรูปแบบเรียกมาคุยหลังเห็นข่าว”“ฉลาดเกินไปก็ลำบาก”“สรุปถามมาเถอะครับ”แม่เงียบไ

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   27 เช้าที่ไม่เหมือนเดิม

    เพลงพิณจ้องชื่อคณินบนหน้าจออยู่เกือบสิบวินาที ก่อนกดโทรออกเขารับเร็วเหมือนเดิม“ครับ”แค่เสียงเดียว เธอก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ควรโทรมาแล้ว“ตื่นหรือยังคะ”ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง“ตื่นแล้วครับ”“ดีค่ะ”“มีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มี”“แล้วโทรมา?”คำถามเดิมอีกแล้วเพลงพิณมองต้นเพลงที่กำลังพยายามใส่ถุงเท้ากลับด้านอยู่ตรงโซฟา ส่วนเพลงขวัญยืนถือรองเท้าคนละข้างแล้วประกาศว่าจะใส่เอง“ก็...โทรเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง”เงียบอีก“คณิน”“ครับ”“ถ้าจะยิ้มก็ยิ้มให้เสร็จ”เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสายทันที“คุณเห็นด้วยเหรอ”“ไม่เห็น แต่เดาได้”“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“ก็เพราะไม่พูดนี่แหละ”เมื่อคืนหลังจูบกัน เธอยังรู้สึกปกติดี พอตื่นมาเช้านี้ เรื่องที่เคยทำได้เฉย ๆ กลับแปลกไปหมด แค่จะโทรหา ยังต้องยืนคิดอยู่ครึ่งนาทีว่ามีเหตุผลพอหรือยังทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขาตอนมีเรื่องงานได้โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด“แม่ครับ ถุงเท้าต้นเป็นอะไร”เพลงพิณหันไป“กลับด้านค่ะลูก”“มันไม่เข้า”“ก็กลับก่อนสิครับ”“แม่ทำให้หน่อย”เธอวางโทรศัพท์แนบไหล่แล้วเดินไปช่วยคณินถามจากปลายสาย “ตอนนี้วุ่น?”“ปกติค่ะ”“ได้ยินแล้วครับ”เพลงขวัญวิ่งเ

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   26 แฟนที่ไม่มีเวลาว่าง

    คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   25 เพราะอยากเจอ

    “อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   24 คนแรกที่อยากบอก

    “ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status