Share

28 ถ้าได้มาเป็นภรรยาก็คงดี

last update publish date: 2026-11-17 19:44:42

“รูปนี้ลูกดูหรือยัง”

คณินรับโทรศัพท์จากแม่มาดู ภาพบนหน้าจอคือภาพเดิมที่ฝ่ายบริษัทส่งให้เขาเมื่อวาน

เพลงพิณกำลังดึงแขนเสื้อเขาเข้าหาตัวตรงลานจอดรถ จังหวะก่อนจูบพอดีเสียด้วย

“ดูแล้วครับ”

“คนถ่ายเก่งนะ”

คณินเกือบสำลักน้ำ

แม่รับโทรศัพท์คืน สีหน้าเรียบเหมือนไม่ได้เพิ่งแซวลูกชายวัยสามสิบเก้า

“นึกว่าจะถามว่าเป็นใคร”

“ถ้าแม่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แปลว่าแม่ใช้โทรศัพท์ไม่เป็นแล้ว”

ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ศาลาหลังถวายของทำบุญกับครอบครัวเสร็จ ญาติบางส่วนยังคุยกันอยู่ด้านหน้า ส่วนคณินถูกแม่เรียกมานั่งดื่มน้ำด้วยกัน

ตอนแรกเขาคิดว่าจะคุยเรื่องงาน ผิดถนัด

“ตกลงคบกันแล้ว?”

“ครับ”

“เร็วดี”

“ไม่เร็วครับ”

“แม่เพิ่งรู้จักชื่อเขาไม่นาน”

“แต่ผมรู้จักมาสักพักแล้ว”

แม่พยักหน้า ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือไม่พอใจ นั่นต่างหากที่ทำให้คณินระวังขึ้นมาเอง

“แม่จะถามอะไรครับ”

“ทำไมต้องคิดว่าแม่จะถาม”

“เพราะแม่เรียกผมมานั่งคุยสองคน”

“แม่อาจคิดถึงลูกก็ได้”

คณินมองหน้าแม่ หญิงสูงวัยถอนหายใจ

“ทำหน้าเหมือนไม่เคยได้รับความรักจากแม่”

“ได้รับครับ แต่ปกติไม่มาในรูปแบบเรียกมาคุยหลังเห็นข่าว”

“ฉลาดเกินไปก็ลำบาก”

“สรุปถามมาเถอะครับ”

แม่เงียบไปครู่หนึ่ง

“จริงจังไหม”

คำถามสั้นกว่าที่เขาคิด คณินตอบโดยไม่ต้องคิดมาก

“ครับ”

“แค่เริ่มคบกันเองนะ”

“ผมรู้”

“แล้วรู้เรื่องเขาแค่ไหน”

คราวนี้คณินไม่ได้ตอบทันที

แม่จึงพูดต่อ

“แม่ไม่ได้ถามว่ารู้ว่าเขาชอบกินอะไร ชอบไปไหน แม่หมายถึงชีวิตเขา”

“เขามีลูกสองคน เคยแต่งงาน แล้วตอนนี้มีปัญหาเรื่องบริษัทครับ”

“รู้รายละเอียด?”

“เท่าที่เขาเลือกบอก”

แม่มองเขา

“ไม่ได้ไปหาเพิ่ม?”

“ไม่ครับ”

“น่าแปลก”

“ผมควรไปสืบ?”

“แม่ไม่ได้บอกแบบนั้น” หญิงสูงวัยยกแก้วน้ำขึ้นจิบ “แค่ปกติลูกเป็นคนจะทำอะไรต้องรู้ข้อมูลก่อน”

“เรื่องนี้ถ้าเขาไม่พร้อมบอก ผมก็ไม่ควรรู้จากคนอื่น”

แม่พยักหน้าช้า ๆ ไม่ได้ชม ไม่ได้ค้าน

“ลูกเขาล่ะ”

คณินเผลอยิ้ม “คนเล็กเข้ากับผมได้ครับ”

“แล้วคนโต?”

“ได้หนึ่งคะแนน”

แม่ขมวดคิ้ว “อะไรหนึ่งคะแนน”

“เรื่องยาวครับ”

“แสดงว่าไม่ชอบลูก”

“ตอนแรกไม่ชอบครับ”

“ตอนนี้?”

คณินคิดถึงต้นเพลงที่เพิ่งยอมให้เขานั่งโต๊ะเดียวกัน และบอกว่าครั้งหน้าจะสอนซ่อมรถของเล่นให้

“หนึ่งคะแนนครับ”

แม่มองหน้าเขาอยู่สองวินาที ก่อนหัวเราะออกมา

“ชีวิตลูกมาถึงจุดที่ดีใจกับคะแนนหนึ่งแต้มจากเด็กแล้ว?”

“ผมก็ไม่คิดเหมือนกันครับ”

“แล้วพ่อเด็ก?”

“ทำหน้าที่พ่อครับ”

“ยังเจอกัน?”

“ต้องเจอสิครับ มีลูกด้วยกัน”

“ลูกไม่ติดใจ?”

คำถามนี้ทำให้คณินรู้ว่าแม่ไม่ได้กำลังมองหาจุดผิด เธอกำลังต่อภาพให้ครบ

“ไม่ครับ”

“แน่ใจ?”

“เท่าที่ผมรู้ตอนนี้ แน่ใจครับ”

แม่ไม่ได้ถามต่อ เสียงระฆังจากด้านในดังขึ้นพอดี ญาติคนหนึ่งเดินมาตามว่าพระกำลังจะให้พรอีกรอบ

แม่ลุกขึ้น ก่อนเดินไปยังหันมาพูด

“คบกันก็รู้จักกันไปก่อน”

“ครับ”

“แต่ถ้าจะจริงจัง ก็อย่าดูแค่ตอนมีความสุข”

คณินมองแม่

“ชีวิตคนไม่ได้มีแค่นั้น”

เธอพูดเพียงเท่านี้แล้วเดินไป

คณินตามหลังโดยไม่ได้ตอบ เพราะข้อนั้นเขารู้ดีอยู่แล้ว เพลงพิณไม่ได้เข้ามาหาเขาพร้อมชีวิตที่ว่างเปล่า

เธอมีลูก มีอดีตสามีที่ยังเป็นพ่อของลูก มีบริษัทที่กำลังพยายามประคอง มีหนี้จำนวนที่คนทั่วไปได้ยินแล้วคงอยากถอย

แล้วก็มีนิสัยชอบรับโทรศัพท์ระหว่างกินข้าว ชอบทำงานดึก และพร้อมยกเลิกเดตถ้ารถขนของเสีย

ครบทุกอย่าง

หลังพระให้พร ทุกคนทยอยออกจากโบสถ์

คณินกลับหยุดอยู่ด้านใน คนอื่นออกไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงกลิ่นธูปอ่อน ๆ กับเสียงคนเดินอยู่ด้านนอก

เขาพนมมืออีกครั้ง ปกติเวลามาทำบุญ เขาแทบไม่เคยขออะไรเป็นเรื่องเป็นราว มากที่สุดก็คงขอให้คนในครอบครัวแข็งแรง งานไม่มีปัญหา

แต่วันนี้ภาพหนึ่งดันลอยเข้ามาเอง เพลงพิณนั่งทำงานอยู่ข้างเขา หน้าบึ้งเวลาโดนแซว เสียงหัวเราะตอนต้นเพลงให้หนึ่งคะแนน แล้วก็ผู้หญิงคนเดียวกันที่แวะมาหาเขาถึงบริษัทเพียงเพราะอยากเจอ

คณินหลับตา ก่อนความคิดหนึ่งจะโผล่ขึ้นมาแบบไม่มีที่มา

ถ้าได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นภรรยาก็คงดี

เขาลืมตาทันที มองพระประธานตรงหน้า แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ กับตัวเอง ไปไกลเกินไปหรือเปล่า

เพิ่งคบกันไม่กี่วัน ลูกชายเขายังให้หนึ่งคะแนนอยู่เลย

คณินถอนหายใจ ก่อนยกมือไหว้อีกครั้ง

“เอาไว้ค่อยว่ากันครับ”

พูดจบก็รู้สึกว่าตัวเองยิ่งแปลกกว่าเดิม

ตอนออกจากวัด โทรศัพท์เขาสั่น

เพลง: ทำบุญเสร็จหรือยังคะ

คณินกดโทรกลับแทน

เธอรับทันที

“โทรมาทำไม เพลงแค่ถาม”

“เสร็จแล้วครับ”

“แล้วได้ขอพรอะไรไหม”

คณินหยุดเดิน

“ถามทำไม”

“คนไปวัดก็ต้องขอพรสิคะ”

“คุณขออะไรเวลาคุณไป”

“ขอให้หนี้ลดเร็ว ๆ”

คณินหัวเราะ “สมเป็นคุณดี”

“แล้วคุณล่ะ”

เขามองไปทางแม่ที่กำลังขึ้นรถอยู่ไม่ไกล

“ขอเรื่องหนึ่งครับ”

“อะไร”

“ยังไม่บอก”

“ทำเป็นมีความลับ”

“เรื่องแบบนี้บอกแล้วไม่เป็นจริงไม่ใช่เหรอครับ”

“งั้นไม่อยากรู้แล้ว”

“เมื่อกี้ยังถามอยู่เลย”

“เปลี่ยนใจค่ะ”

คณินยิ้ม

“เย็นนี้ว่างไหม”

“ไม่ค่ะ”

“อีกแล้ว?”

“ลูกอยู่บ้าน”

“ผมก็ไปบ้านได้”

“ใครบอกว่าเชิญ”

“งั้นผมขอเชิญตัวเอง”

“หนึ่งคะแนนจะเหลือศูนย์เอานะ”

“งั้นไม่ไปครับ”

เพลงพิณหัวเราะ

คณินคุยต่ออีกไม่กี่ประโยคก่อนวางสาย

ไม่ไกลกัน แม่ของเขานั่งอยู่ในรถ เปิดโทรศัพท์ดูภาพข่าวเดิมอีกครั้ง ก่อนส่งข้อความสั้น ๆ ไปหาเลขาฯ ของครอบครัว

ขอข้อมูลพื้นฐานของเพลงพิณ มหาเดชาที่หาได้ตามปกติมาให้ฉันหน่อย ไม่ต้องติดต่อใคร ไม่ต้องให้เจ้าตัวรู้

เธอกดส่ง แล้ววางโทรศัพท์ลง ไม่ได้คิดจะห้ามลูกชาย แต่ถ้าคณินกำลังจะเอาชีวิตตัวเองไปผูกกับใครจริง ๆ ในฐานะแม่ เธออยากรู้ก่อนว่า ชีวิตที่ลูกชายกำลังเลือกนั้นมีอะไรอยู่บ้าง.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   29 ผู้หญิงที่เขาเลือก

    “แม่ไม่ได้เรียกลูกมาคุยเพื่อให้เลิกกับเขานะ”คณินที่เพิ่งนั่งลงตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“แต่หน้าลูกพูดแล้ว”เขามองแฟ้มบาง ๆ บนโต๊ะ แล้วมองแม่อีกครั้ง“ข้อมูลเพลงพิณ?”“เท่าที่หาได้ทั่วไป ข่าวเก่า ข้อมูลบริษัท ไม่มีอะไรที่ไปถามคนข้างในหรือให้ใครตามเขา”คณินพยักหน้าอย่างน้อยข้อนี้ทำให้เขาไม่ต้องเถียงตั้งแต่ต้นแม่เลื่อนแฟ้มออกไปด้านข้างโดยไม่เปิด“จริงจังแค่ไหน”คำถามเดียวกับวันที่ไปวัดคณินตอบเหมือนเดิม“จริงจังครับ”“หมายถึงคิดแค่คบกันไปก่อน หรือมองไกลกว่านั้น”เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ภาพตัวเองยืนไหว้พระแล้วคิดเรื่องภรรยาแวบเข้ามาจนเกือบรู้สึกผิดกับพระขึ้นมาอีกครั้ง“ผมยังไม่ได้วางแผนถึงขั้นแต่งงาน”“แต่คิดว่าเป็นไปได้?”“ครับ”แม่พยักหน้า“งั้นแม่ถามในฐานะที่มันอาจไปถึงตรงนั้น”คณินเอนหลังเล็กน้อย“ถามมาเลยครับ”“ลูกเขาสองคน ลูกพร้อมแค่ไหน”“พร้อมอะไร”“พร้อมจะมีเด็กสองคนอยู่ในชีวิต ไม่ใช่แค่ไปเล่นด้วยสองสามชั่วโมงแล้วกลับบ้าน”คำถามทำให้เขาหยุดแม่พูดต่อโดยไม่ได้เร่ง“วันปกติก็เรื่องหนึ่ง วันลูกป่วย โรงเรียนโทรตาม วันหยุดที่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน หรือวันที่แม่เด็กติดงา

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   28 ถ้าได้มาเป็นภรรยาก็คงดี

    “รูปนี้ลูกดูหรือยัง”คณินรับโทรศัพท์จากแม่มาดู ภาพบนหน้าจอคือภาพเดิมที่ฝ่ายบริษัทส่งให้เขาเมื่อวานเพลงพิณกำลังดึงแขนเสื้อเขาเข้าหาตัวตรงลานจอดรถ จังหวะก่อนจูบพอดีเสียด้วย“ดูแล้วครับ”“คนถ่ายเก่งนะ”คณินเกือบสำลักน้ำแม่รับโทรศัพท์คืน สีหน้าเรียบเหมือนไม่ได้เพิ่งแซวลูกชายวัยสามสิบเก้า“นึกว่าจะถามว่าเป็นใคร”“ถ้าแม่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แปลว่าแม่ใช้โทรศัพท์ไม่เป็นแล้ว”ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ศาลาหลังถวายของทำบุญกับครอบครัวเสร็จ ญาติบางส่วนยังคุยกันอยู่ด้านหน้า ส่วนคณินถูกแม่เรียกมานั่งดื่มน้ำด้วยกันตอนแรกเขาคิดว่าจะคุยเรื่องงาน ผิดถนัด“ตกลงคบกันแล้ว?”“ครับ”“เร็วดี”“ไม่เร็วครับ”“แม่เพิ่งรู้จักชื่อเขาไม่นาน”“แต่ผมรู้จักมาสักพักแล้ว”แม่พยักหน้า ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือไม่พอใจ นั่นต่างหากที่ทำให้คณินระวังขึ้นมาเอง“แม่จะถามอะไรครับ”“ทำไมต้องคิดว่าแม่จะถาม”“เพราะแม่เรียกผมมานั่งคุยสองคน”“แม่อาจคิดถึงลูกก็ได้”คณินมองหน้าแม่ หญิงสูงวัยถอนหายใจ“ทำหน้าเหมือนไม่เคยได้รับความรักจากแม่”“ได้รับครับ แต่ปกติไม่มาในรูปแบบเรียกมาคุยหลังเห็นข่าว”“ฉลาดเกินไปก็ลำบาก”“สรุปถามมาเถอะครับ”แม่เงียบไ

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   27 เช้าที่ไม่เหมือนเดิม

    เพลงพิณจ้องชื่อคณินบนหน้าจออยู่เกือบสิบวินาที ก่อนกดโทรออกเขารับเร็วเหมือนเดิม“ครับ”แค่เสียงเดียว เธอก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ควรโทรมาแล้ว“ตื่นหรือยังคะ”ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง“ตื่นแล้วครับ”“ดีค่ะ”“มีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มี”“แล้วโทรมา?”คำถามเดิมอีกแล้วเพลงพิณมองต้นเพลงที่กำลังพยายามใส่ถุงเท้ากลับด้านอยู่ตรงโซฟา ส่วนเพลงขวัญยืนถือรองเท้าคนละข้างแล้วประกาศว่าจะใส่เอง“ก็...โทรเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง”เงียบอีก“คณิน”“ครับ”“ถ้าจะยิ้มก็ยิ้มให้เสร็จ”เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสายทันที“คุณเห็นด้วยเหรอ”“ไม่เห็น แต่เดาได้”“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“ก็เพราะไม่พูดนี่แหละ”เมื่อคืนหลังจูบกัน เธอยังรู้สึกปกติดี พอตื่นมาเช้านี้ เรื่องที่เคยทำได้เฉย ๆ กลับแปลกไปหมด แค่จะโทรหา ยังต้องยืนคิดอยู่ครึ่งนาทีว่ามีเหตุผลพอหรือยังทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขาตอนมีเรื่องงานได้โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด“แม่ครับ ถุงเท้าต้นเป็นอะไร”เพลงพิณหันไป“กลับด้านค่ะลูก”“มันไม่เข้า”“ก็กลับก่อนสิครับ”“แม่ทำให้หน่อย”เธอวางโทรศัพท์แนบไหล่แล้วเดินไปช่วยคณินถามจากปลายสาย “ตอนนี้วุ่น?”“ปกติค่ะ”“ได้ยินแล้วครับ”เพลงขวัญวิ่งเ

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   26 แฟนที่ไม่มีเวลาว่าง

    คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   25 เพราะอยากเจอ

    “อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ

  • ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ   24 คนแรกที่อยากบอก

    “ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status