LOGINShare
ตอนที่ 12
publish date:
2026-05-19 01:13:24คิมหันต์ยืนตัวแข็งอยู่สักพัก ก่อนจะดึงร่างนั้นออกอย่างแรง สายลมเองก็ยืนตะลึงตาค้างเหมือนกัน
“เฮ้ย ใครปิดไฟวะ” คิมหันต์โวยวายเสียงดัง ก่อนที่ไฟสลัว ๆ จะสว่างพรึบพรับขึ้นมา สายรุ้งล้มแอ้งแม้งร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น ขนมปังยืนงงๆหน้าแหย เหมือนเคย สายลมยืนอยู่อีกมุม คิมหันต์รีบเดินเข้าไปประคองสายรุ้ง
“เป็นไงบ้างสายรุ้ง”
“เจ็บ” สายรุ้งจุกเพราะโดนผลักอย่างแรง
“ฉะ ฉันช่วยมั้ย” ขนมปังเดินเข้ามาประคองอีกคน
“ไม่เป็นไร” คิมหันต์บอกก่อนจะประคองสายรุ้งออกไป ขนมปังหันมามองสายลม ก่อนจะบอก
“ยะ แย่จังเนอะ” เธอขยับแว่นเล็กน้อย
“ไปข้างนอกกัน” สายลมเอ่ยชวน
“ปะ ไปทำไม” ขนมปังถามงงๆ
“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” สายลมบอกพร้อมกับยิ้มบาง ๆ
ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่หลังโรงเรียน เป็นที่เดียวที่คนไม่พลุกพล่านนักสายลมนั่งอยู่ที่พื้นใต้ต้นไม้ ขนมปังนั่งลงข้างๆอย่างแปลกใจ “มะ มีอะไรเหรอ” สายลมมองหน้าเธอนิ่ง จนขนมปังต้องหลบสายตาและเอ่ยถามอีก “ถะ ถ้านายไม่พูดฉันไปนะ”
“ฉันชอบเธอ” สายลมโพล่งออกมาในที่สุด
“หะ หา” ขนมปังตกใจ ทั้งงุนงง เธอไม่คิดเลย ไม่เคยคิดเลยซักนิดว่าจะมีใครมาพูดอย่างนี้ด้วย
“ฉันชอบที่เธอใจดี ดูตื่นเต้นตลอดเวลา ฉันชอบที่เธอเป็นแบบนี้” สายลมรู้สึกว่าเขาเริ่มควบคุมคำพูดตัวเองได้ยากเย็น “เราคบกันได้มั๊ย” ประโยคที่เบาจนแทบไม่ได้ยินของเขาทำเอาเธอต้องถามซ้ำ
“อะ อะไรนะ”
“เราคบกันได้มั๊ย” คราวนี้เขาพูดเสียงดัง แต่เริ่มสั่น ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก
บนตึกคิมหันต์กำลังประคองสายรุ้งเดินไปที่ห้องพยาบาล ขนมปังมองเห็นแวบหนึ่งก่อนจะหันมายิ้มให้คนที่นั่งข้างๆ
“อ่ะ เอาสิ”
“หา เธอว่าอะไรนะ” สายลมนึกว่าตัวเองหูฝาดไปซะอีก
“คะ คบกันก็ได้” ขนมปังพูดแล้วก็ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ วูบหนึ่งที่แววตาเศร้าเผลอมองลงพื้นด้วยความสับสนลังเลว่าสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจทำลงไปนั้นถูกต้องหรือเปล่า
...................................................................
คิมหันต์เดินเข้ามาในห้องมืดอย่างเซ็ง ๆ เขาต้องนอนที่ห้องนี้ไปจนกว่าจะครบหนึ่งเดือน แถมพรุ่งนี้เขาจะต้องลงประกวดคิงบ้าบออะไรนั่นอีก น่าเบื่อชะมัด เขาคิด ไหนจะเรื่องที่วันนี้โดนใครไม่รู้จูบอีก ทำให้เขาอดไปดินเนอร์กับแฟนสาวของเขา และที่สำคัญที่สุด วันนี้เขาแข่งอะไรก็แพ้ยัยเฉิ่มไปเสียทุกอย่าง น่าโมโห ยัยนั่นนี่ไปฝึกมาตอนไหนะ ทำอะไรก็เก่งไปทุกเรื่อง สักพักเสียงกุกกักก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างยายเฉิ่มที่เดินเข้ามาในห้องมืด
“อะ อ้าว นายยังไม่ไปนอนที่ห้องนายอีกเหรอ”
“เรื่องอะไร ห้องเธอสบายกว่าตั้งเยอะ”
“ระเหรอ” ขนมปังนั่งลงที่ผ้าที่ปูไว้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างเมื่อยๆ
“นี่ยัยเฉิ่ม กลับมาก็นอนเลยเหรอ”
“อะอ้าว ไม่นอนแล้วจะให้ทำอะไร”
“คุยกันก่อนสิ”
“ระ เรื่องอะไร” ขนมปังขยับแว่นเล็กน้อย ตั้งท่ารอฟังเรื่องที่คิมหันต์กำลังจะเล่าด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ
“เธอรู้มั้ยวันนี้มีคนขโมยจูบฉันด้วย”
“หะ หา” ขนมปังมีท่าทีตกใจ หน้าเหวอ อ้าปากค้าง
“จริง” เขายืนยัน พยักหน้าหงึกหงัก
“ละ แล้วทำไมล่ะ กะ ก็นายหล่อนี่”
“เจ็บใจชะมัดอย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร ฉันจะอัดให้น่วมเชียว ทำให้ฉันอดไปดินเนอร์สุดหรูกับแฟนเลย” เขาบ่นพึมพำออกมาด้วยความขัดใจ
“ระ เหรอ” ขนมปังเออออ ไปตามเรื่องตามราว ขืนเธอขัด มีหวังโดนแกล้งอีกแน่
“เธอจะประกวดควีนพรุ่งนี้จริง ๆ เหรอ” คิมหันต์เอ่ยถาม พลางหันมามองหน้าคนที่ถูกถามนิ่ง
“ฉะ ฉันโดนบังคับ” ขนมปังตอบเสียงอ่อย
“ก็ปฏิเสธไปสิ”
“ระเหรอ” ขนมปังพูดเหมือนไม่มั่นใจ
“ไม่ชอบก็ไม่ต้องทำ”
“พะ เพื่อนจะเดือดร้อน” ขนมปังพูดตรงๆ คิมหันต์นิ่งเงียบไป เพราะเขาเองที่ยอมไอ้พี่บ้าลงประกวดเพราะกลัวเพื่อนเดือดร้อนนี่แหละ
“ทำไมเธอถึงว่าสายรุ้งเขาเจ้าชู้ล่ะ” คิมหันต์ถามเรียบ ๆ อยู่ดี ๆ ในใจก็นึกอยากรู้ขึ้นมาเฉย ๆ ทั้งที่ขนมปังเองก็พูดเรื่องนี้หลายที แต่ก็ไม่มีซักครั้งที่เขาจะเอ่ยปากถามประโยคนี้ออกมา
“มะ ไม่รู้สิ” เธอตอบอ้อมแอ้ม ไม่เต็มเสียงนัก
“เธอโกหก คนอย่างเธอทำอะไรมีเหตุผลฉันรู้ บอกมาทำไมต้องว่าแฟนฉันเจ้าชู้”
ขนมปังถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย รู้สึกลำบากใจที่จะพูด เงยหน้ามองเขานิ่งอย่างชั่งใจ ว่าเธอควรจะพูดีดี หรือว่าไม่พูดดีกว่า
“เร็ว บอกมา” เขาคาดคั้นเสียงแข็ง ทำเอาคนที่โดนถามสะดุ้งเล็กน้อย
“ฉะ ฉันเคยได้ยินเขาบอกรักเหมันต์” ขนมปังพูดออกมาในที่สุด
คิมหันต์ลุกพรวดลงมาจากเตียงมานั่งข้าง ๆ ขนมปังแทน ทำเอาเธอถอยกรูด
“เธอว่าอะไรนะ” เขาถามเสียงดัง น้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่พอใจ
“มะสายรุ้งเขาเคยบอกรักเหมันต์”
“เมื่อไหร่”
“สะ สองเดือนก่อน”
“สองเดือนก่อน” คิมหันต์ทวน ก็เท่ากับจำนวนที่เขาคบกับเธอมาพอดี “เธอโกหก” คิมหันต์ว่า
“ระ เหรอ” ขนมปังทำหน้าเหรอหราตามเคย ในเมื่อเขาไม่เชื่อ เธอก็จะไม่พูดอะไร คนดื้ออย่างคิมหันต์เถียงไปก็เหนื่อยเปล่า
คิมหันต์เดินมานั่งที่เตียงอย่างอึ้งๆ ขนมปังไม่โกหกเขารู้ รู้ดี แล้วที่เธอพูดล่ะ ไม่จริงหรอก เขาต้องเชื่อแฟนเขาสิ
ถามไอ้พี่บ้าดู
คิมหันต์สรุป ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน
ขนมปังมองเขาแล้วก็ค่อย ๆ ล้มตัวลงนอน ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
Latest chapter
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 13
คิมหันต์โวยวายโหวกเหวกในห้องแต่งตัว ที่ขนมปังไม่ยอมปลุกเขา แถมแม่คนจอมเฉิ่มก็พูดเหมือนเดิม“นะ นายไม่ได้บอกไว้นี่” เออ เขาไม่ได้บอกหรอก อยากจะบ้ากับยัยนี่จริง ๆ คิมหันต์กระแทกตัวลงนั่งที่เก้าอี้ หน้าตายุ่งเหยิงเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน เอาแต่คิดเรื่องสายรุ้งไปมาทั้งคืน“นี่นายเลิกทำหน้ายุ่งได้มั๊ย คิดว่าตัวเองหล่อมากหรือไงฮะ” เพื่อนที่ต้องทำหน้าที่แต่งหน้าให้โวยวายลั่นเมื่อคิมหันต์เอาแต่หน้าเบ้“จะแต่งมั้ย ไม่แต่งก็ไม่ต้องแต่ง” เขาโวยกลับเสียงดังลั่น ก่อนจะเอามือยีผมด้วยความโมโห ไอ้พี่บ้าเอ้ย คิดยังไงมาเอาเขาไปประกวดบ้าบออะไรแบบนี้ทำไมก็ไม่รู้ปึง !!! เพื่อนสาวประเภทสองโยนเครื่องมือแต่งหน้าทิ้งด้วยความโมโห“ไม่แต่งแล้ว ไอ้คนเรื่องมาก” แล้วเจ้าตัวก็เดินฉับ ๆ ออกไปด้วยความโมโห“นะ นายไปว่าเขาทำไม” ขนมปังเอ่ยถาม“ก็เขาอยากโวยวายทำไมเล่า” คิมหันต์พูดอย่างหงุดหงิด อารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่“ขะ เขาอุตส่าห์แต่งให้ นะ นายใจร้าย” ขนมปังต่อว่า ทั้งที่ทำท่าทางหวาดๆ“ฉันไม่ได้ขอร้องให้เขามาแต่งให้นี่” คิมหันต์ว่าใส่“ขะเขามีน้ำใจ”“เธอนี่มัน………..” คิมหันต์เถียงไม่ออก เมื่อแม่คนซื่อพูดจนเขารู้สึกผ
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 12
คิมหันต์ยืนตัวแข็งอยู่สักพัก ก่อนจะดึงร่างนั้นออกอย่างแรง สายลมเองก็ยืนตะลึงตาค้างเหมือนกัน“เฮ้ย ใครปิดไฟวะ” คิมหันต์โวยวายเสียงดัง ก่อนที่ไฟสลัว ๆ จะสว่างพรึบพรับขึ้นมา สายรุ้งล้มแอ้งแม้งร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น ขนมปังยืนงงๆหน้าแหย เหมือนเคย สายลมยืนอยู่อีกมุม คิมหันต์รีบเดินเข้าไปประคองสายรุ้ง“เป็นไงบ้างสายรุ้ง”“เจ็บ” สายรุ้งจุกเพราะโดนผลักอย่างแรง“ฉะ ฉันช่วยมั้ย” ขนมปังเดินเข้ามาประคองอีกคน“ไม่เป็นไร” คิมหันต์บอกก่อนจะประคองสายรุ้งออกไป ขนมปังหันมามองสายลม ก่อนจะบอก“ยะ แย่จังเนอะ” เธอขยับแว่นเล็กน้อย“ไปข้างนอกกัน” สายลมเอ่ยชวน“ปะ ไปทำไม” ขนมปังถามงงๆ“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” สายลมบอกพร้อมกับยิ้มบาง ๆใต้ต้นไม้ใหญ่ที่หลังโรงเรียน เป็นที่เดียวที่คนไม่พลุกพล่านนักสายลมนั่งอยู่ที่พื้นใต้ต้นไม้ ขนมปังนั่งลงข้างๆอย่างแปลกใจ “มะ มีอะไรเหรอ” สายลมมองหน้าเธอนิ่ง จนขนมปังต้องหลบสายตาและเอ่ยถามอีก “ถะ ถ้านายไม่พูดฉันไปนะ”“ฉันชอบเธอ” สายลมโพล่งออกมาในที่สุด“หะ หา” ขนมปังตกใจ ทั้งงุนงง เธอไม่คิดเลย ไม่เคยคิดเลยซักนิดว่าจะมีใครมาพูดอย่างนี้ด้วย“ฉันชอบที่เธอใจดี ดูตื่นเต้นตลอดเว
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 11
ใบเฟิร์นบ่นกระปอดกระแปดที่คิมหันต์กับขนมปังหายไป ป่านนี้แล้วยังไม่มา เพราะใกล้จะถึงรอบที่คิมหันต์กับเหมันต์ต้องเป็นผีแล้ว อีกทั้งบัตรรอบนี้ก็ขายหมดแล้วด้วย นักเรียนหญิงที่เป็นเหล่าแฟนคลับของพ่อเทพบุตรมาออกันเต็มหน้าบ้านผีสิง เหมันต์แต่งตัวอยู่ข้างใน เขามองชุดที่ตัวเองแต่งอย่างเขินๆ ใบเฟิร์นเดินลากกระโปรงสุ่มเข้ามาบ่นงองแงงข้างในผีสิงเป็นห้องมืดๆ มีไฟดวงเล็ก ๆ เป็นระยะห่าง ๆ สลัว ๆ สีเขียวกับสีเหลือง โครงกระดูกแขวนต่องแต่ง มีตุ๊กตา แมงมุม ตะขาบ วางไว้เป็นหย่อม ๆ พร้อมกับเปิดเพลงโหยหวนที่ฟังแล้วน่าขนลุกพิลึก“ป่านนี้ไปไหนนะตาบ้าเอ๊ย” ใบเฟิร์นเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง เพราะข้างในค่อนข้างมืด เธอต้องเอาไฟฉายส่องเข้ามา“ยังไม่มาอีกเหรอ” เหมันต์เอ่ยถาม ก่อนจะเขียนขอบตาให้ดำ ๆ เหมือนผี“ยังน่ะสิ โทรตามร้อยรอบแล้วเนี่ย” ใบเฟิร์นหงุดหงิดกับคิมหันต์และกับชุดด้วยเพราะชุดนี้ทำให้เธอล้มหน้าคะมำมาสองรอบแล้ว“มานี่” เหมันต์ดึงมือใบเฟิร์นมา ก่อนจะวาดขอบตาให้เธอเป็นสีดำ“ทำอะไร”“แต่งหน้าผีน่ะสิ” เขาบอกขรึมๆ ก่อนจะลงมือวาดรอยคล้ำที่หน้าเธออีกหลายแห่ง ไม่นานทั้งสองคนก็เป็นผีฝรั่งโดยสมบูรณ์ คิมหั
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 10
เพื่อนในห้องเข้ามาตกแต่งบ้านผีสิงที่โรงยิมกันอย่างขะมักเขม้น ส่วนใครที่ต้องแต่งเป็นผีก็ตรวจดูชุดผีของตัวเองให้เรียบร้อย เหมันต์พลิกดูชุดผีโบราณของตัวเองอย่างเจื่อน ๆ หันมาถามใบเฟิร์นที่ท่าทางไม่ต่างกันนัก“ฉันต้องแต่งชุดนี้จริงๆเหรอ” เขาถามหน้าเสีย เมื่อเห็นชุดแบบผีฝรั่งโบราณที่ดูยุ่งเหยิงพิกล ใบเฟิร์นเองก็ยิ้มแหยๆ“นั่นสิ ดูชุดฉันสิ ตลกพิลึก” สาวแสนสวยทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเห็นชุดที่เพื่อน ๆ หามาให้ เป็นชุดผีฝรั่งโบราณเหมือนกัน แต่เป็นแบบผู้หญิงที่เป็นกระโปรงสุ่มใหญ่ ๆกับเสื้อปิดไปถึงคอ“แลกกันมั้ย” ใบเฟิร์นพูดตลก ๆ ทำเอาคนที่นิ่งเกือบตลอดเวลาหน้าเหวอไปทันที “ฮ่ะ ฮ่ะ ฉันล้อเล่นน่า แต่ดูชุดนายสิสะอาดเป็นบ้า ของฉันทั้งเก่าทั้งซีดเลย ก็อย่างว่าแหละ ฉันไม่ใช่พ่อผีเทพบุตรที่ต้องขายจูบเหมือนนายนี่นา”“เดี๋ยวฉันส่งซักให้” เหมันต์อาสา“ไม่เป็นไรล่ะ ฉันว่าตอนนี้เราสงสารคิมหันต์ก่อนดีกว่า”ทั้งสองคนหันมาทางคิมหันต์ที่หยิบชุดผีมัมมี่ของเขามาดู แล้วใช้นิ้วหยิบเหมือนรังเกียจซะเต็มประดา พลางทำสีหน้าเจื่อน ๆ แหย ๆ นี่เขาต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย ชุดผ้าสีชาเปื้อนเลือดขาด ๆ แบบนี
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 9
“นี่พวกเธอทำอะไรกันหา” อาจารย์แสงดาวที่ตอนนี้หน้าเหมือนนางยักษ์มีเขี้ยวตวาดเสียงดังลั่น มีอาจารย์โชติช่วงยืนอยู่ข้างหลังทำหน้าแหย ๆ เพื่อนทั้งห้องยืนล้อมเป็นวงกลม คิมหันต์กับขนมปังที่หน้าเลอะไปด้วยเมจิกสีแดงยืนยิ้มแหยโดยเฉพาะขนมปังที่ในมือยังถือเมจิกสีแดงไว้ เบะปากเหมือนจะร้องไห้ตามเคย“ทำอย่างที่เห็นน่ะครับ” คิมหันต์ตอบเสียงเจื่อน นึกรู้ชะตากรรมขึ้นมาทันที“เหรอ” อาจารย์แสงดาวเสียงเครียดขึ้นกว่าเดิม “สงสัยว่าเธอคงจะคิดถึงห้องมืดมากสินะ”“มะ ไม่คิดค่ะ” ขนมปังตอบเสียงสั่น เพื่อนบางคนแอบหัวเราะหน้าตาของเธอที่เต็มไปด้วยเมจิก“แล้วนี่อะไรกัน ฉันให้เธอทำงานห้องไม่ใช่ให้มานั่งวาดหน้ากันเล่น”“พอดีมันเบื่อๆน่ะครับ เลยอยากทำอะไรที่เป็นศิลปะซักหน่อย” เจ้าตัวเฉไฉไปได้แบบหน้าด้าน ๆ“มะ ไม่ใช่ค่ะ” ขนมปังโพล่งขึ้น อาจารย์แสงดาวหันขวับทันที คิมหันต์รีบส่งสายตาที่มีรังสีอำมหิตมาที่สาวน้อยทันที “ชะ ใช่ก็ได้” เจ้าตัวพูดแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา“แล้วใครเขาสั่งเขาสอนให้เอาปะทัดโยนใส่เพื่อน หาคิมหันต์”“ขะ เขาคิดเองค่ะ” ขนมปังพูดซื่อ ๆ ทำเอาเพื่อนๆ นั่งกุมขมับกันเป็นแถว ยัยนี่นี่นะ ปากไม่ได้เ
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 8
เพื่อน ๆ นั่งทำหน้ากากผีอยู่ที่หน้าห้อง ขนมปังกับใบเฟิร์นกำลังทำความสะอาดห้องเรียน โดยมีเหมันต์กับสายลมช่วย ส่วนคิมหันต์ยังไม่กลับจากเฝ้าเทวดาบนสวรรค์ตั้งแต่คาบภาษาอังกฤษ“คิมหันต์นี่นะ มันน่าจะเอาน้ำถูพื้นสาดซะจริง” ใบเฟิร์นบ่นไปเช็ดกระดานไป“นะ นั่นสิ” ขนมปังช่วยเสริม ทั้งที่ทำหน้าหวาด ๆ ทำเอาสายลมยิ้มขำ รู้สึกชอบในความเงอะงะที่น่ารักของขนมปังขึ้นมา“เออนี่แล้วใครจะเป็นตัวแทนห้องลงประกวดคิงกับควีนของหอปีนี้ล่ะ” เสียงของพัตเตอร์ดังลั่นมาจากหน้าห้อง ใบเฟิร์นหันมาขยิบตาให้เหมันต์อย่างรู้กัน ก่อนที่เหมันต์จะเดินไปหาพัตเตอร์ที่กำลังจะเขียนรายชื่อส่ง และลากเพื่อนออกไปที่อื่นแทน“อะไรนะ ขนมปังกับคิมหันต์เนี่ยนะ” พัตเตอร์ร้องลั่น“นายจะเสียงดังทำไม” เหมันต์ทำหน้าดุ“นายโกหกแน่ ๆ โอเคฉันไม่เถียงคิมหันต์ลงสมัครเป็นคิงไม่แปลก แต่ยัยหนมปังเป็นควีนนี่นะ แล้วห้องเราจะมีโอกาสสักกี่เปอร์เซ็นต์”“ฉันจะทำให้หนมปังป็นควีนของหอให้ได้” เหมันต์พูดยืนยัน แต่พัตเตอร์ยังส่ายหน้า ไม่ยอม“ก็ให้ใบเฟิร์นเหมือนเดิมแหละดีแล้ว ยังไงยายนั่นก็ได้เป็นแหง ๆ”“นายก็รู้ว่าถ้าใบเฟิร์นลงปีนี้ ไม่มีคนมาสมัครแน่ ๆ” เ
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 7
สี่ทุ่มแล้ว และกินอิ่มแล้ว ขนมปังกับใบเฟิร์น พยายามหาทางกลับไปที่หอ คิมหันต์ไปส่งสายรุ้งก่อนหน้าแล้ว ในห้องมีเพียงเหมันต์กับสายลม สายลมจึงเอ่ยลาสองสาว ตอนแรกเขาบอกว่าจะช่วยพาสองสาวกลับหอ แต่ขนมปังบอกว่าไม่เป็นไรเพราะเขาเพิ่งมาอยู่ ยังไม่รู้เส้นทางดีนัก คิมหันต์เปิดประตูเข้ามาทำเอาในห้องสะดุ้ง เฮือก
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 3
วันนี้เริ่มเรียนเป็นวันแรก คิมหันต์กับเหมันต์จองโต๊ะตัวหลังตามเคย เหมันต์ชอบแอบอ่านหนังสือจึงไม่เหมาะจะนั่งหน้าเท่าไหร่ คิมหันต์ก็ชอบงีบหลับ ยิ่งไม่เหมาะกับการนั่งหน้าเข้าไปใหญ่ ขนมปังนั่งกับใบเฟิร์นหน้าห้องเพื่อเลี่ยงกับการต้องถูกคิมหันต์แกล้ง แต่ก็ยังมิวายปั่กก!ขนมปังหันมามองงง ๆ เมื่อรู้สึ
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 2
“จะไปไหนน่ะ” เหมันต์ที่เดินมาเอ่ยถามขนมปังกับใบเฟิร์นที่กำลังเดินออกมาจากทางหอหญิง ใบเฟิร์นหยุดมองเหมันต์แวบหนึ่งก่อนจะตอบ“ไปหาอะไรกินนอกโรงเรียนหน่อยนะ”“เธอจะไปกับยัยเฉิ่มเนี่ยนะ เดี๋ยวก็ทำเอานักเรียนทั้งโรงเรียนเสียสายตาพอดี” คิมหันต์พูดอย่างกับเป็นเรื่องตลก“ ถะ ถ้านายไม่พูด ฉันก็ไม่ว่านายเป
ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก ตอนที่ 1
วันเปิดเทอมวันแรกของโรงเรียนมัธยมสุดอุดม โรงเรียนของเหล่าบรรดาไฮโซทั้งหลาย ที่มักจะส่งลูกหลานมาเรียนเป็นจำนวนมาก เพื่อจุดประสงค์ที่ต้องการให้ลูกหลานของตัวเองได้คบคนในระดับเดียวกัน ในโรงเรียนจึงคลาคล่ำไปด้วยเหล่าบรรดานักเรียนที่เดินเฉิดฉายทักทายกันเสียงดังไปทั่วโรงเรียน ก่อนที่จะมีรถสีดำคันใหญ่แล่นเ
You May Also Like
สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์81.8K viewsบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋89.7K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์282.5K viewsคุณนายกับสามลุงชาวเล
กาสะลอง158 viewsข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ
Ziaka102 viewsลูกชายแม่ค้าหน้าเหมือนท่านประธานคิณ
มะที1.1K viewsสามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน
เคธี่31 views
