ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก

ถ้าเธอใช่เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก

last update最後更新 : 2026-05-19
語言: Thai
goodnovel12goodnovel
評分不足
13章節
227閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ความรักหวาน

นางเอกเก่ง

ดื้อรั้น

รักวัยเด็ก

คู่กัด

โรงเรียน

ความรักครั้งแรก

แอบรัก

คิมหันต์ไม่เคยสังเกตเลยสักครั้งว่าในชีวิตของเขา จะมีผู้หญิงเฉิ่ม ๆ อย่างขนมปัง วนเวียนอยู่ข้าง ๆ เสมอ ไม่ว่าจะยิ้ม หัวเราะ สุข หรือแม้แต่ในยามทุกข์ ถึงเขาจะว่าเธอไม่สวย และชอบแกล้งเธอขนาดไหนก็ตาม "ถ้าเธอใช่ เฉิ่มแค่ไหนฉันก็รัก" เป็นนิยายโรแมนติก คอเมดี้ น่ารัก ๆ อ่านเพลิน ๆ สนุก ๆ เรื่องราวความรักของยัยเฉิ่ม ( แต่แอบร้าย …ก็คนธรรมดาอ่ะเนอะ ดีบ้างร้ายบ้างแหละน่า ) กับคิมหันต์ หนุ่มฮอต ที่เหมือนจะร้ายแต่ก็แฝงความบื้อเอาไว้ด้วย คนนึงแอบรัก แต่อีกคนไม่เลยรู้ตัว แทนที่จะลงเอยง่าย ๆ ก็เลยยากขึ้นมาสักหน่อย แต่จะยากแค่ไหนก็มาลุ้น ๆ เอาใจช่วยเขาทั้งสองคนหน่อย ปล่อยไว้สองคนเพียงลำพังเดี๋ยวตีกันตาย

查看更多

第 1 章

ตอนที่ 1

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
13 章節
ตอนที่ 1
วันเปิดเทอมวันแรกของโรงเรียนมัธยมสุดอุดม โรงเรียนของเหล่าบรรดาไฮโซทั้งหลาย ที่มักจะส่งลูกหลานมาเรียนเป็นจำนวนมาก เพื่อจุดประสงค์ที่ต้องการให้ลูกหลานของตัวเองได้คบคนในระดับเดียวกัน ในโรงเรียนจึงคลาคล่ำไปด้วยเหล่าบรรดานักเรียนที่เดินเฉิดฉายทักทายกันเสียงดังไปทั่วโรงเรียน ก่อนที่จะมีรถสีดำคันใหญ่แล่นเข้ามาจอด “มาแล้ว มาแล้ว นี่ไง” เสียงของนักเรียนหญิงคนหนึ่งในโรงเรียนดังขึ้น พร้อมกับการชี้ไม้ชี้มือไปที่บุคคลที่กำลังเดินเข้ามาภายในรั้วโรงเรียน“ว้าว หล่อเป็นบ้าเลย” เสียงของนักเรียนหญิงอีกคนหนึ่งร้องขึ้น พร้อมกับมองไปที่ต้นเหตุของการที่ทำให้มีนักเรียนมามุงดูที่หน้าประตูเป็นจำนวนมากขนาดนี้ชายหนุ่มสองคน ที่มีใบหน้าคล้ายกันจนแทบแยกไม่ออก บ่งบอกลักษณะของชาติกำเนิดที่เป็นฝาแฝดได้เป็นอย่างดี คนซ้ายมือ ผมรองทรงต่ำ จัดทรงเรียบร้อย ผิวขาว ใบหน้าเรียว จมูกโด่ง ตาคมปลายชี้ขึ้นเล็กน้อย ตัวสูงโปร่งราวกับนายแบบ เดินมาอย่างเซ็ง ๆ ส่วนคนขวามือ ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้คนใช้จดจำความแตกต่างของพี่น้องฝาแฝดคู่นี้ เขามีหน้าตากวนประสาท จมูกโด่ง เพราะสีผิวที่เข้มกว่าทำให้ดูใบหน้าคมมากกว่า แม้
閱讀更多
ตอนที่ 2
“จะไปไหนน่ะ” เหมันต์ที่เดินมาเอ่ยถามขนมปังกับใบเฟิร์นที่กำลังเดินออกมาจากทางหอหญิง ใบเฟิร์นหยุดมองเหมันต์แวบหนึ่งก่อนจะตอบ“ไปหาอะไรกินนอกโรงเรียนหน่อยนะ”“เธอจะไปกับยัยเฉิ่มเนี่ยนะ เดี๋ยวก็ทำเอานักเรียนทั้งโรงเรียนเสียสายตาพอดี” คิมหันต์พูดอย่างกับเป็นเรื่องตลก“ ถะ ถ้านายไม่พูด ฉันก็ไม่ว่านายเป็นใบ้หรอกนะ” ขนมปังพูดทั้งที่ทำท่าทางหวาดกลัว แต่ปากกลับพูดว่าออกไปสวนทางกลับท่าทางคนละทิศละทาง คิมหันต์หันมาแยกเขี้ยวใส่“เธอนี่นะ ปากไม่ได้เรื่องจริง ๆ” คิมหันต์หันมามองขนมปังที่ทำผมเป็นมวยอยู่ข้างหลังแล้วก็ต้องรู้สึกหงุดหงิดกับทรงผมมวยยุ่ง ๆ ของเธอ เขาเดินเข้ามาหา ล็อกตัวหญิงสาวไว้ ขนมปังหน้าเหวอตกใจ ดิ้นขลุกขลักเพื่อพาตัวเองหนี“นะ นายจะทำอะไร” ขนมปังถามเสียงสั่นตะกุกตะกัก คิมหันต์ไม่สนใจ ออกแรงดึงผมมวยของเธอออกจนผมยาวนั้นสยาย เขาหวังว่ามันอาจจะดี แต่ยิ่งดูแย่เข้าไปใหญ่เพราะมันทั้งฟูฟ่องและยุ่งเหยิงพันกันอุรุงตุงนัง แล้วคิมหันต์ก็คิดได้ว่าบางทีการที่ยัยนี่มัดผมเป็นมวยไว้ข้างหลังมันอาจจะดีกว่าก็เป็นได้“ไม่ได้เรื่อง” เขาบ่น ก่อนจะยื่นที่มัดผมให้หญิงสาวแล้วบอก “มัดไว้อย่างเดิมน่ะดีแล้
閱讀更多
ตอนที่ 3
วันนี้เริ่มเรียนเป็นวันแรก คิมหันต์กับเหมันต์จองโต๊ะตัวหลังตามเคย เหมันต์ชอบแอบอ่านหนังสือจึงไม่เหมาะจะนั่งหน้าเท่าไหร่ คิมหันต์ก็ชอบงีบหลับ ยิ่งไม่เหมาะกับการนั่งหน้าเข้าไปใหญ่ ขนมปังนั่งกับใบเฟิร์นหน้าห้องเพื่อเลี่ยงกับการต้องถูกคิมหันต์แกล้ง แต่ก็ยังมิวายปั่กก!ขนมปังหันมามองงง ๆ เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรกระทบเข้ากับศีรษะเบา ๆ พอมองไปก็เห็นกระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนตกลงที่พื้น คิมหันต์แอบกลั้นหัวเราะแล้วก้มหน้างุดอยู่ใต้โต๊ะ เหมันต์เหลือบมองน้องชาย ไม่อยากถือสาเท่าไหร่นักขนมปังหันมามองแต่ไม่เห็นอะไรจึงหันไปเรียนต่อปั่กก!คราวนี้ขนมปังเริ่มเคือง ก่อนที่จะก้มทำอะไรใต้โต๊ะงุดคนเดียว คิมหันต์เลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ สงสัยว่าคนอย่างขนมปังจะมุดหัวไปทำอะไร สักพักขนมปังก็ลุกขึ้นแล้ว เดินตรงมาที่เขาพร้อมกับเอาก้อนดินน้ำมันก้อนเบ้อเริ่มฟาดไปที่ศีรษะของคิมหันต์ดังปั่กก!!! เสร็จแล้วหญิงสาวก็ทำหน้าหวาดกลัวเหมือนจะร้องไห้ ท่าทางเหมือนคนที่ทำอะไรไม่ถูกกำลังมองหาที่พึ่ง โดยมีเพื่อนทั้งห้องที่มองอย่างตกใจอาจารย์ที่กำลังสอนเองก็ตะลึง คิมหันต์ถึงกับช็อกไปทันที“นี่เธอทำอะไรเนี่ย” เขาโวยวาย เมื่ออ
閱讀更多
ตอนที่ 4
ขนมปังเดินออกมาจากห้องมืดกลับมาอาบน้ำแต่เช้าพร้อมกับรายงานอาจารย์แสงดาวว่าเธอได้ถูกลงโทษเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะไปรับประทานอาหารเช้าที่โรงอาหารพร้อมกับใบเฟิร์น สักพักโต๊ะของเธอก็สะเทือนเมื่อมีมือของใครไม่รู้มาทุบโต๊ะ ดัง ปัง!!! พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสายรุ้งมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขนมปังมองเธอหวาด ๆ“เธอจะตามคิมหันต์เขาไปถึงไหนยัยเฉิ่ม” สายรุ้งเสียงดังลั่นโรงอาหารยามเช้า ข้างหลังมีเพื่อนสาวของเธอยืนทำหน้าน่ากลัวอยู่ สองคน ใบเฟิร์นวางช้อนอย่างเซ็ง ๆ“ฉะ ฉันไปตามเขาเหรอ” ขนมปังถามงง ๆ เหมือนจะเอ่ยถามไปในตัว“ใช่ เธอก็รู้ว่าเขาเป็นแฟนฉัน แต่ก็ยังวนเวียนกับเขาไม่เลิก”“ระ เหรอ” หญิงสาวยิ้มแห้ง ก่อนจะหันมามองใบเฟิร์นอย่างขอความช่วยเหลือ“ว่างมากมั้ยเนี่ยยัยรุ้ง”“ฉันไม่ได้คุยกับเธอ…ฉันพูดกับยัยเฉิ่ม” สายรุ้งตวาดใบเฟิร์นก่อนจะหันมามองขนมปังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“วะ ว่ามาสิ” ขนมปังพูดเสียงเจื่อนๆ“ฉันสั่งห้ามเธอยุ่งเกี่ยวกับคิมหันต์อีก”“มากไปแล้วนะ สายรุ้ง” ใบเฟิร์นว่า“ฉันบอกว่าเธออย่ายุ่ง”ซ่าาาา !!ใบเฟิร์นสาดน้ำใส่หน้าสายรุ้งเต็มแก้ว ทำเอาสายรุ้งถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เงื้อม
閱讀更多
ตอนที่ 5
คาบแรกเป็นวิชาคณิตศาสตร์ วิชาที่แสนจะเป็นที่น่าเบื่อและไม่เคยเป็นที่สนใจของคิมหันต์ เขาจึงชิงหลับไปก่อนตั้งแต่อาจารย์ยังไม่เข้ามาสอนปั่บ ปั่บ!!!เสียงไม้กระทบกับโต๊ะ ของอาจารย์สาว หน้าตาคมคนหนึ่งดังขึ้น“ตื่น ตื่น คิมหันต์ ที่นี่โรงเรียนนะ” อาจารย์ส่งเสียงดุมา แต่ไม่มีทีท่าว่าคนที่หลับอยู่จะขยับตัวแม้แต่น้อย“ฉันนับหนึ่งถึงสาม ถ้าเธอไม่ตื่น คืนนี้ฉันจะให้เธอไปนอนห้องมืดอีกคืน”พรวด!!!!เท่านั้นแหละ คิมหันต์ก็ลุกมานั่งคอตั้งอย่างรวดเร็ว พลางส่งยิ้มหวาน ตาปรือมาให้“ครูไม่ใช่คนใจร้ายอย่างนั้นหรอกครับ ผมรู้”“อาจจะมากกว่านั้นก็ได้นะ” ครูสาวส่งสายตาคมเฉียบมา จนทำเอาคนที่ถูกมองเย็นวาบ“วันนี้ มีนักเรียนย้ายมาใหม่ ครูอยากจะแนะนำให้เธอรู้จัก”นักเรียนในห้องต่างก็แปลกใจ เพราะนี่ก็ม.6 แล้ว การที่จะมีใครย้ายเข้ามาเป็นเรื่องที่น่าแปลกไม่น้อย แล้วร่างของชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาพอใช้ได้ แต่จะดูธรรมดามากเมื่อเทียบกับพ่อเทพบุตรอย่างเหมันต์กับคิมหันต์ ก้าวเข้ามาส่งยิ้มซื่อ ๆ ร่างสูง ใบหน้าบ่งบอกถึงความเป็นคนซื่อ ๆ ไว้ผมทรงนักเรียนเกรียน“สวัสดีครับ ผมชื่อ สายลมครับ เพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัดค
閱讀更多
ตอนที่ 6
ในห้องกำลังสุมหัวปรึกษากันว่างานเปิดโรงเรียนปีนี้จะทำอะไรกันดี แต่ก็ไม่ได้ข้อตกลงกันซักที เพราะคนโน้นก็เอาอย่างนี้ คนนี้ก็จะเอาอย่างโน้น ทำเอาเสียงเถียงกันดังลั่นห้อง จนสุดท้ายคิมหันต์ก็ทนไม่ไหว ส่งเสียงมาจากหลังห้อง“บ้านผีสิง” คิมหันต์โพล่งขึ้น ทำเอาเพื่อนที่จับกลุ่มหันมามองกันขวับ จ้องเขาราวกับว่าคิมหันต์กำลังทำสิ่งมหัศจรรย์ คิมหันต์แยกเขี้ยวให้เพื่อน ก่อนจะเดินมานั่งลงล้อมวงด้วยคน “สงสัยอะไร ฉันจะออกความเห็นมั่งไม่ได้รึไง” อาจจะไม่น่าแปลกใจถ้าความคิดนี้มาจากเหมันต์ แต่คนที่ไม่เคยมีส่วนร่วมอย่างคิมหันต์นึกยังไงอุตส่าห์ออกความเห็น “ตกลงมั้ยล่ะ บ้านผีสิง” เจ้าตัวถามย้ำอีกครั้ง“เฮ้ย บ้าเหรอ” เสียงของพัตเตอร์ขัดขึ้น เขาเป็นชายหนุ่มร่างเล็ก ตัวสูงแค่ไหล่ของคิมหันต์เท่านั้นเอง“ไม่บ้าหรอก ก็เอาโรงยิมนั่นแหละทำเป็นบ้านผีสิง แล้วพวกนายก็แต่งเป็นผีไปหลอกเอง ประหยัดกว่าใช้หุ่น” คนตัวดีออกความคิดต่อ เสนอแนะแนวทางให้เรียบร้อย“แต่จะว่าไปก็ดีนะ เก็บค่าบัตรด้วยแล้วก็เอาแบบเล่นเกมส์ด้วยก็ดี เช่นใครขโมยจูบผีพ่อเทพบุตรทั้งสองคนของโรงเรียนได้ คนนั้นจะได้ไปดินเนอร์สุดหรูกับสองเทพบุตรโรงเ
閱讀更多
ตอนที่ 7
สี่ทุ่มแล้ว และกินอิ่มแล้ว ขนมปังกับใบเฟิร์น พยายามหาทางกลับไปที่หอ คิมหันต์ไปส่งสายรุ้งก่อนหน้าแล้ว ในห้องมีเพียงเหมันต์กับสายลม สายลมจึงเอ่ยลาสองสาว ตอนแรกเขาบอกว่าจะช่วยพาสองสาวกลับหอ แต่ขนมปังบอกว่าไม่เป็นไรเพราะเขาเพิ่งมาอยู่ ยังไม่รู้เส้นทางดีนัก คิมหันต์เปิดประตูเข้ามาทำเอาในห้องสะดุ้ง เฮือก พอหันไปเห็นว่าเป็นคิมหันต์ก็โล่งอก“ฉันหวังว่าวันนี้อาจารย์แสงดาวจะไม่เข้าไปตรวจหอหญิงนะ” ใบเฟิร์นพูดมาลอย ๆ ทำเอาขนมปังตาโตเดินไปดูปฏิทินที่ติดอยู่ข้างฝา ก่อนจะเบะปาก “ยะ แย่แล้ว วันนี้วันที่ 5 วันตรวจหอประจำเดือน”“อะไรนะ” ใบเฟิร์นร้องเสียงดัง“วะ วันนี้วันตรวจหอ” ขนมปังย้ำ หน้าเสีย คิมหันต์เองยังสยองไปด้วย ถ้าตรวจเจอว่ายัยสองคนนี้ไม่อยู่ในห้องนะ มีหวังสองสาวได้นอนห้องมืดยาวแน่ ๆเหมันต์ไม่รอช้าลากมือใบเฟิร์นไปอย่างเร็ว “กลับหอ” เสียงเข้ม ๆ ที่ทำเอาใบเฟิร์นหน้าเหรอ“เธอด้วย” คิมหันต์ลากขนมปังตามไปอีกคน สายลมมองตามงง ๆ ก่อนจะเดินกลับออกไปที่ห้องของตัวเองทั้งสี่คนมาด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ที่หน้าหอ ขนมปังหน้าเหลือแค่ครึ่งนิ้วด้วยความกลัว ตอนนี้หอหญิงวุ่นวายใหญ่เพราะสองสาวหายไป นั่นแสดงว่าอ
閱讀更多
ตอนที่ 8
เพื่อน ๆ นั่งทำหน้ากากผีอยู่ที่หน้าห้อง ขนมปังกับใบเฟิร์นกำลังทำความสะอาดห้องเรียน โดยมีเหมันต์กับสายลมช่วย ส่วนคิมหันต์ยังไม่กลับจากเฝ้าเทวดาบนสวรรค์ตั้งแต่คาบภาษาอังกฤษ“คิมหันต์นี่นะ มันน่าจะเอาน้ำถูพื้นสาดซะจริง” ใบเฟิร์นบ่นไปเช็ดกระดานไป“นะ นั่นสิ” ขนมปังช่วยเสริม ทั้งที่ทำหน้าหวาด ๆ ทำเอาสายลมยิ้มขำ รู้สึกชอบในความเงอะงะที่น่ารักของขนมปังขึ้นมา“เออนี่แล้วใครจะเป็นตัวแทนห้องลงประกวดคิงกับควีนของหอปีนี้ล่ะ” เสียงของพัตเตอร์ดังลั่นมาจากหน้าห้อง ใบเฟิร์นหันมาขยิบตาให้เหมันต์อย่างรู้กัน ก่อนที่เหมันต์จะเดินไปหาพัตเตอร์ที่กำลังจะเขียนรายชื่อส่ง และลากเพื่อนออกไปที่อื่นแทน“อะไรนะ ขนมปังกับคิมหันต์เนี่ยนะ” พัตเตอร์ร้องลั่น“นายจะเสียงดังทำไม” เหมันต์ทำหน้าดุ“นายโกหกแน่ ๆ โอเคฉันไม่เถียงคิมหันต์ลงสมัครเป็นคิงไม่แปลก แต่ยัยหนมปังเป็นควีนนี่นะ แล้วห้องเราจะมีโอกาสสักกี่เปอร์เซ็นต์”“ฉันจะทำให้หนมปังป็นควีนของหอให้ได้” เหมันต์พูดยืนยัน แต่พัตเตอร์ยังส่ายหน้า ไม่ยอม“ก็ให้ใบเฟิร์นเหมือนเดิมแหละดีแล้ว ยังไงยายนั่นก็ได้เป็นแหง ๆ”“นายก็รู้ว่าถ้าใบเฟิร์นลงปีนี้ ไม่มีคนมาสมัครแน่ ๆ” เ
閱讀更多
ตอนที่ 9
“นี่พวกเธอทำอะไรกันหา” อาจารย์แสงดาวที่ตอนนี้หน้าเหมือนนางยักษ์มีเขี้ยวตวาดเสียงดังลั่น มีอาจารย์โชติช่วงยืนอยู่ข้างหลังทำหน้าแหย ๆ เพื่อนทั้งห้องยืนล้อมเป็นวงกลม คิมหันต์กับขนมปังที่หน้าเลอะไปด้วยเมจิกสีแดงยืนยิ้มแหยโดยเฉพาะขนมปังที่ในมือยังถือเมจิกสีแดงไว้ เบะปากเหมือนจะร้องไห้ตามเคย“ทำอย่างที่เห็นน่ะครับ” คิมหันต์ตอบเสียงเจื่อน นึกรู้ชะตากรรมขึ้นมาทันที“เหรอ” อาจารย์แสงดาวเสียงเครียดขึ้นกว่าเดิม “สงสัยว่าเธอคงจะคิดถึงห้องมืดมากสินะ”“มะ ไม่คิดค่ะ” ขนมปังตอบเสียงสั่น เพื่อนบางคนแอบหัวเราะหน้าตาของเธอที่เต็มไปด้วยเมจิก“แล้วนี่อะไรกัน ฉันให้เธอทำงานห้องไม่ใช่ให้มานั่งวาดหน้ากันเล่น”“พอดีมันเบื่อๆน่ะครับ เลยอยากทำอะไรที่เป็นศิลปะซักหน่อย” เจ้าตัวเฉไฉไปได้แบบหน้าด้าน ๆ“มะ ไม่ใช่ค่ะ” ขนมปังโพล่งขึ้น อาจารย์แสงดาวหันขวับทันที คิมหันต์รีบส่งสายตาที่มีรังสีอำมหิตมาที่สาวน้อยทันที “ชะ ใช่ก็ได้” เจ้าตัวพูดแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา“แล้วใครเขาสั่งเขาสอนให้เอาปะทัดโยนใส่เพื่อน หาคิมหันต์”“ขะ เขาคิดเองค่ะ” ขนมปังพูดซื่อ ๆ ทำเอาเพื่อนๆ นั่งกุมขมับกันเป็นแถว ยัยนี่นี่นะ ปากไม่ได้เ
閱讀更多
ตอนที่ 10
เพื่อนในห้องเข้ามาตกแต่งบ้านผีสิงที่โรงยิมกันอย่างขะมักเขม้น ส่วนใครที่ต้องแต่งเป็นผีก็ตรวจดูชุดผีของตัวเองให้เรียบร้อย เหมันต์พลิกดูชุดผีโบราณของตัวเองอย่างเจื่อน ๆ หันมาถามใบเฟิร์นที่ท่าทางไม่ต่างกันนัก“ฉันต้องแต่งชุดนี้จริงๆเหรอ” เขาถามหน้าเสีย เมื่อเห็นชุดแบบผีฝรั่งโบราณที่ดูยุ่งเหยิงพิกล ใบเฟิร์นเองก็ยิ้มแหยๆ“นั่นสิ ดูชุดฉันสิ ตลกพิลึก” สาวแสนสวยทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเห็นชุดที่เพื่อน ๆ หามาให้ เป็นชุดผีฝรั่งโบราณเหมือนกัน แต่เป็นแบบผู้หญิงที่เป็นกระโปรงสุ่มใหญ่ ๆกับเสื้อปิดไปถึงคอ“แลกกันมั้ย” ใบเฟิร์นพูดตลก ๆ ทำเอาคนที่นิ่งเกือบตลอดเวลาหน้าเหวอไปทันที “ฮ่ะ ฮ่ะ ฉันล้อเล่นน่า แต่ดูชุดนายสิสะอาดเป็นบ้า ของฉันทั้งเก่าทั้งซีดเลย ก็อย่างว่าแหละ ฉันไม่ใช่พ่อผีเทพบุตรที่ต้องขายจูบเหมือนนายนี่นา”“เดี๋ยวฉันส่งซักให้” เหมันต์อาสา“ไม่เป็นไรล่ะ ฉันว่าตอนนี้เราสงสารคิมหันต์ก่อนดีกว่า”ทั้งสองคนหันมาทางคิมหันต์ที่หยิบชุดผีมัมมี่ของเขามาดู แล้วใช้นิ้วหยิบเหมือนรังเกียจซะเต็มประดา พลางทำสีหน้าเจื่อน ๆ แหย ๆ นี่เขาต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย ชุดผ้าสีชาเปื้อนเลือดขาด ๆ แบบนี
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status