ตอนที่ 10

เพื่อนในห้องเข้ามาตกแต่งบ้านผีสิงที่โรงยิมกันอย่างขะมักเขม้น ส่วนใครที่ต้องแต่งเป็นผีก็ตรวจดูชุดผีของตัวเองให้เรียบร้อย เหมันต์พลิกดูชุดผีโบราณของตัวเองอย่างเจื่อน ๆ หันมาถามใบเฟิร์นที่ท่าทางไม่ต่างกันนัก

“ฉันต้องแต่งชุดนี้จริงๆเหรอ” เขาถามหน้าเสีย เมื่อเห็นชุดแบบผีฝรั่งโบราณที่ดูยุ่งเหยิงพิกล ใบเฟิร์นเองก็ยิ้มแหยๆ

“นั่นสิ ดูชุดฉันสิ ตลกพิลึก” สาวแสนสวยทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเห็นชุดที่เพื่อน ๆ หามาให้ เป็นชุดผีฝรั่งโบราณเหมือนกัน แต่เป็นแบบผู้หญิงที่เป็นกระโปรงสุ่มใหญ่ ๆกับเสื้อปิดไปถึงคอ

“แลกกันมั้ย” ใบเฟิร์นพูดตลก ๆ ทำเอาคนที่นิ่งเกือบตลอดเวลาหน้าเหวอไปทันที “ฮ่ะ ฮ่ะ ฉันล้อเล่นน่า แต่ดูชุดนายสิสะอาดเป็นบ้า ของฉันทั้งเก่าทั้งซีดเลย ก็อย่างว่าแหละ ฉันไม่ใช่พ่อผีเทพบุตรที่ต้องขายจูบเหมือนนายนี่นา”

“เดี๋ยวฉันส่งซักให้” เหมันต์อาสา

“ไม่เป็นไรล่ะ ฉันว่าตอนนี้เราสงสารคิมหันต์ก่อนดีกว่า”

ทั้งสองคนหันมาทางคิมหันต์ที่หยิบชุดผีมัมมี่ของเขามาดู แล้วใช้นิ้วหยิบเหมือนรังเกียจซะเต็มประดา พลางทำสีหน้าเจื่อน ๆ แหย ๆ

นี่เขาต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอเนี่ย

ชุดผ้าสีชาเปื้อนเลือดขาด ๆ แบบนี้นี่นะ เขาหันมามองพี่ชายกับเพื่อนสาวแหยงๆก่อนจะถาม

“ทำไมฉันไม่ได้ชุดผีฝรั่งเหมือนพี่ล่ะ”

“ก็ชุดนี้หนมปังเขาเลือกมา เขาว่าเหมาะกับเธอ”

“หนอย ยัยเฉิ่ม แกล้งฉันเหรอ”

“ฉันว่าคราวนี้แล้วที่พูดเรื่องผีมัมมี่ หนมปังเขาคงจะคิดว่าเธออยากแต่งเป็นผีมัมมี่ล่ะมั้งเลยไปหามาให้” ใบเฟิร์นอธิบายแทนเพื่อน

“คอยดูนะ ถ้าฉันเป็นผีมัมมี่ยัยนั่นก็ต้องเป็นด้วย คอยดู” คิมหันต์พูดอย่างแค้น ๆ พลางหันซ้ายหันขวามองดูว่าเมื่อไหร่เจ้าของต้นคิดเรื่องผีมัมมี่จะมาซักที ไม่นานขนมปังก็เดินโงนเงนเหมือนคนไม่มีแรงเข้ามา ตัวเหลืองซีดไปทั้งตัว คิมหันต์เองยังช็อกเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพ

“นี่เธอเป็นอะไรเนี่ยยัยเฉิ่ม” คิมหันต์รีบเดินเข้ามาประคองยัยเฉิ่มนั่งลงที่พื้น

“กะ ก็พวกนั้นเขาจับฉันถู ถู ถู ตัวใหญ่เลย” เสียงของขนมปังแหบแห้งไม่เหลือแม้แต่แรงจะพูด

“นี่ขัดอะไรเนี่ย ตัวเปื่อยเหลืองซีดขนาดนี้” คิมหันต์พูดเคือง ๆไม่พอใจขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางจะตายของคนตรงหน้า

“กะ ก็ขัดไปห้ารอบ” ขนมปังพูดเหนื่อยๆ

“จะบ้าเหรอ ขัดอะไร 5 รอบ คนนะไม่ใช่พื้นพลาสติก” คิมหันต์โวยวายดังลั่น

“มะ ไม่เป็นไรหรอก เขาเลิกขัดแล้ว” ขนมปังยิ้มเจื่อน คิมหันต์หยิบเอาช็อกโกแลตมายื่นให้

“เอ้า ! กินซะ จะได้มีแรง”

“ขะ ขอบใจนะ “ หญิงสาวเอื้อมมือไปจับมาเนือยๆ ก่อนออกแรงน้อยนิดฉีกซองแล้วก็ถอนหายใจ ยื่นกลับไปให้คนตรงหน้า “กะ แกะให้หน่อย” คิมหันต์หัวเราะ ทั้งสงสารทั้งขำ

“เธอนี่นะ ทำไมไม่ขัดขืนเล่าตอนที่เขาจับขัด ดูสิโดนขัดซะเปื่อยเลย” คิมหันต์มองคนตรงหน้าขำ ๆ

ขนมปังตัวเหลืองซีดไปหมดเพราะโดนขัดไปห้ารอบ แช่น้ำนมอีก 3 รอบ หน้าขาวจนแทบไม่เหลือเลือดฝาด

แต่ แต่ ผมยังยุ่งเหมือนเดิม และแว่นก็หนาเท่าเดิม

เฮ้อ.... คิมหันต์ส่ายหัว ยัยเฉิ่มก็คือยัยเฉิ่ม ไม่มีทางเปลี่ยนได้เด็ดขาด

“เธอทำไมไม่ใส่คอนแทคเลนส์ล่ะ” เขาถามพลางเอาช็อกโกแลตที่พกมาหลายอันเข้าปากเคี้ยวหยับๆ

“นะ นั่นสิ” คำตอบที่น่ากวนโมโหพร้อมรอยยิ้มแห้งๆตามเคย

………………………………

งานเปิดโรงเรียนเป็นไปอย่างครึกครื้น นักเรียนมากมายประจำอยู่ที่ซุ้มของตัวเอง มีร้านค้าเต็มสนาม และตามอาคารเรียน รวมทั้งบ้านผีสิงในโรงยิมด้วย นักเรียนหลายคนแต่งตัวกันเต็มที่ ทั้งสวยงาม ทั้งแปลกประหลาด เดินกันขวักไขว่ หัวเราะเสียงดังไปทั่วโรงเรียน ครูอาจารย์เดินชมงานอย่างพอใจที่นักเรียนให้ความร่วมมือกันเป็นอย่างดี

เมื่อเช้ามีพิธีเปิด คิมหันต์ที่แต่งตัวเป็นผีมัมมี่ดูน่าทุลักทุเลลากแขนขนมปังที่โดนเขาแกล้งให้เป็นผีมัมมี่ไปด้วยดูซุ้มโน้น มุดซุ้มนี้ไปทั่ว จนขนมปังเวียนหัว เหล่าบรรดาแฟนคลับพ่อเทพบุตรอย่างเขาพยายามจะเข้ามาคุยด้วย บ้างก็เอาจดหมายรักมาให้ แต่ก็โดนคิมหันต์ไล่ตะเพิดไปซะจนเข้าหน้าไม่ติดไปทุกคน แล้วพ่อตัวดีก็ลากยัยเฉิ่มเดินว่อนไปทั่วโรงเรียนอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ตอนนี้ถ้าใครเข้ามาในเรื่องเรียนอาจจะสงสัยได้ว่าเป็นโรงเรียนหรือสุสานกันแน่ เพราะตอนนี้มีผีมัมมี่เดินว่อนไปทั่ว

เฮือก !!!

เพื่อนนักเรียนหลายคนถอยกรูดเมื่อคิมหันต์ลากขนมปังเข้ามาใกล้

“น่าจะมีใครสักคนที่ยืนยันได้นะ ว่ายัยนี่ยังไม่ตาย” ใครสักคนพูดขึ้น มองดูขนมปังที่แต่งหน้าเหมือนผี ตาดำ ๆ ผิวเหลืองซีด ๆ

“ฉันไม่กล้ายืนยัน” ใครอีกสักคนตอบมาด้วยเสียงสั่นๆ

“โรงเรียนเราโดนผีสิง”

“น่ากลัวชะมัด”

…………………………………………….

“นี่นี่ยัยเฉิ่มช้อนปลาทองดีกว่า” ซุ้มของนักเรียนม.5 ที่จัดเป็นร้านช้อนปลาทอง คิมหันต์จ่ายเงินค่าที่ช้อนสองอัน ก่อนจะบอก

“แข่งกันนะ ถ้าเธอแพ้เธอต้องโดนเขียนหน้า ตกลง” พ่อคนตัวดีโมเม ซึ่ง ๆ หน้า ขนมปังได้แต่อ้าปากค้างยังไม่ทันได้ตอบ ที่ช้อนปลาซึ่งทำเป็นโครงขึงด้วยกระดาษก็โดนยัดเข้ามาอยู่ในมือแล้ว

ยกที่ 1 การแข่งขันช้อนปลา

คิมหันต์บ่นอย่างหัวเสีย ที่หน้ามีหนวดงอกมา 6 เส้น เหล่ตามองขนมปังที่ถือถุงปลาทองมา 2 ถุงเบ้อเริ่ม ก่อนจะก้มดูถุงของตัวเองที่มีปลาทองตัวจ้อยแค่สองตัว

ยัยนี่ไม่เคยบอกสักคำว่าช้อนปลาทองเก่งขนาดนี้

นักเรียนหลายคนมองสองคนที่เดินมาบ้างก็ยิ้มให้ในความหล่อของชายหนุ่ม บ้างก็แปลกใจที่คนหล่อมาเดินกับยัยเฉิ่ม ทั้งที่เป็นเรื่องที่เห็นได้บ่อย ๆ

ยกที่ 2 ปาลูกดอก

“ฉันบอกก่อนนะว่าที่บ้านฉันน่ะ โปรดปรานการปาลูกดอกเป็นพิเศษ” คิมหันต์ใช้จิตวิทยาข่มขู่ ก่อนจะจ่ายเงินและยัดลูกดอกใส่มือขนมปัง

“ระ เหรอ” ขนมปังยิ้มแหยๆ

คิมหันต์มองคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เคือง ๆ ขนมปังถือตุ๊กตาใบใหญ่ ส่วนเขามีแค่มาม่าสองห่อ กับวงกลมที่แก้มสองวง

ยัยนี่ เสือซ่อนเล็บชัดๆ

ยกที่ 3 โยนห่วง

คิมหันต์หน้าเครียดแพ้มาสองยก ยังไงยกนี้เขาก็ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด การโยนห่วงครั้งนี้เขาเลยตั้งใจเป็นพิเศษ จนหน้าเครียดทีเดียว

“นะ นายเป็นอะไรหรือเปล่า” ขนมปังเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาขมวดคิ้วมุ่น

“เปล่านี่” คิมหันต์ยังตั้งใจกับการโยนห่วงอย่างแน่วแน่

และแล้ว ทั้งสองคนก็เดินออกมาจากซุ้มโยนห่วง ขนมปังหอบตุ๊กตาหมีพูห์ ตัวเบ้อเริ่มออกมาด้วย ส่วนคิมหันต์ถือเซียงไฮ้มาสองห่อ พร้อมกับที่หน้ามีตาดวงที่สามโผล่มา

โอ๊ย ! อยากจะบ้า

คิมหันต์คิดอย่างเจ็บใจ

ยกที่ 4 เกมส์ล้วงน้ำแข็ง

คิมหันต์ถูมือเข้าด้วยกัน ก่อนที่จะล้วงลงไปในถังน้ำแข็งควานหาลูกแก้วสีเหลืองตามที่นักเรียนที่คุมซุ้มบอก ว่าถ้าได้ลูกแก้วสีเหลืองจะได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ คิมหันต์หวังว่าจะเอาไปให้สายรุ้งที่ซุ้มขายวุ้น ที่เธอขายอยู่ แต่แล้วก็ต้องผิดหวังแม้จะพยายามส่อง พยายามมองขนาดไหนก็ไม่เห็นลูกแก้วสีเหลืองสักนิด สุดท้ายพอทนไม่ไหว เขาก็ต้องเอามืออกอย่างหัวเสีย

คราวนี้ขนมปังเลยเป็นคนเอามือล้วงต่อ ก่อนที่จะหยิบลูกแก้วขึ้นมาลูกนึงแบบไม่ใส่ใจนัก ยื่นให้นักเรียนที่ยืนคุมอยู่

“น้องคือผู้โชคดี ได้รับรางวัลที่ 1 ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ไปเลยครับ” เสียงประกาศจาก เจ้าของซุ้มดังลั่น หลายคนตาโตด้วยความอิจฉา คิมหันต์รีบไปดึงลูกแก้วมาดู เป็นลูกแก้วสีน้ำตาล มีจุดเหลืองเล็ก ๆ อยู่ที่ลูกแก้วหนึ่งจุด

ไอ้บ้า มันลูกแก้วสีเหลืองตรงไหนวะ

ด้วยความโมโห คิมหันต์โดดเตะถังน้ำแข็งดังพลั่ก! จนคว่ำหกระเนระนาด ก่อนที่จะเดินหนีไปอย่างหงุดหงิดปล่อยให้คนคุมซุ้มทำหน้าเหรอหรามองตากันปริบ ๆ

คิมหันต์เดินโวยวายเสียงดังลั่น ขนมปังหอบข้างของพะรุงพะรังแทบจะถือไม่ไหว จนต้องฝากคิมหันต์ช่วยถือ ทำให้เขายิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ อีกทั้งที่หน้าก็มีหนวดเพิ่มมาอีกจากฝีมือการวาดของขนมปัง เขาเหล่ตามองอย่างหงุดหงิด

ยัยนี่ ร้ายกาจจนไม่น่าให้อภัย

.........................................................................