ตอนที่ 8 : กลัว

-KAOTU PART-

บรรยากาศรอบห้องโถงที่เงียบเชียบ อากาศที่เย็นจับขั้วหัวใจจากการทำงานอย่างหนักของแอร์คอนดิชั่น ทำให้ตัวของฉันสั่นไปหมดจนแยกแทบไม่ออกว่าฉันหนาวหรือเพราะฉันกลัวชายตรงหน้าที่จ้องมายังฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อของฉันให้ได้

ฉันมองซ้ายทีขวาทีเพื่อหาตัวช่วย แต่ก็นะวันนี้มันเป็นวันอะไรของฉันกัน ภายในบ้านเงียบมาก จากที่เคยมีบอดี้การ์ดเฝ้าอยู่ตามจุดต่างๆ แต่ตอนนี้กลับไม่มีเลยสักคน บ้านหลังใหญ่หลังนี้คงไม่ได้เหลือเพียงเราสองคนหลอกใช่ไหม

“หึ เธอรู้อะไรไหมทำไมฉันถึงเอาเธอมาที่นี่ด้วย" ชายตรงหน้าเอ่ยถามฉันเรียบ พร้อมกับจ้องมายังฉันไม่วางตา

“…”

“ทะ...ทำไมค่ะ” ฉันเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าไปตรงๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองไปทำอะไรให้เขาโกรธมาตอนไหน แต่ตอนนี้ฉันสัมผัสได้ถึงความแค้นที่ส่งมาให้ฉัน

ฉันกับเขาเราพึ่งรู้จักกันฉันไม่เคยไปทำร้ายเขาเลย จริงๆมันอาจจะมีบ้าง แต่นั่นก็เป็นอุบัติเหตุที่ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นนี่นา ซึ่งฉันก็คิดว่าคนอย่างเขาไปน่าจะเก็บเอาเรื่องนั้นมาเป็นความแค้นจนถึงตอนนี้นะ

“…”

ตึกตึก ตึกตึก

ชายตรงหน้าค่อยๆ เดินเข้ามาหาฉัน ด้วยความกลัวฉันจึงเดินถอยหนีเขาจนฉันสะดุดเข้ากับขั้นบันไดก่อนจะหงายหลัง

หมับ      

“หึ...” ท่านประธานคว้าแขนของฉันไว้ ก่อนจะดึงมันเข้าหาตัวเขาอย่างแรง จนหน้าของฉันกระเเทกเข้ากับอกแกร่งของเขา กลิ่นคาวเลือดอ่อนๆ ที่ไหลซึมออกมาจากรอยแตกที่บริเวณมุมปากล่างของฉันผสมกับกลิ่นของแอลกอฮอล์ของผู้ชายตรงหน้า สร้างความปั่นป่วนให้กับหัวใจดวงน้อยๆของฉันเป็นอย่างมาก ใจฉันสั่นระรัวไปด้วยความกลัว ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปจริงๆ

“เธอแน่ใจแล้วหรอว่าอยากรู้” สีหน้าของเขาตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกกลัวเขามากขึ้นไปอีก ฉันไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขาคิดที่จะทำอะไร สายตาและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวขนาดนี้ ฉันคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ

“คะ...ค่ะ” ฉันตอบเขาออกไปเสียงสั่น ทำเป็นใจดีสู้เสือทั้งที่ภายในใจกลัวจะแย่ แต่อย่างไรก็ตามฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ที่ทำให้เขาโกรธแค้นฉันได้ขนาดนี้

เขาออกแรงกระชากแขนบางของฉันอย่างแรง เพื่อให้ฉันเดินขึ้นบันไดตามเขาไปยังห้องห้องหนึ่งซึ่งอยู่ข้างๆ ห้องของฉัน แต่ภายในห้องนี้ถูกตกแต่งไปด้วยโทนสีดำซึ่งต่างจากห้องพักของฉันที่เป็นโทนสีขาวสะอาดตา

“คะ คุณ จะทำอะไร” ฉันถามเขาไปเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับขืนตัวเองไม่ให้เดินตามเขาเข้าไปในห้อง พร้อมกับสะบัดมือของเขาออกจากแขนของฉันไปด้วย แต่ต่อให้สะบัดแรงแค่ไหนฉันก็สู้แรงบีบที่เขากำลังบีบแขนฉันอยู่ตอนนี้ไม่ได้

“ก็เธออยากรู้ไม่ใช่หรอ” เขาเอ่ยเสียงเรียบอย่างเหนือกว่า

“มะ ไม่อยากแล้ว ปล่อยนะ” ฉันรีบปฏิเสธเขาออกไปทันที พร้อมกับสะบัดมือของเขาที่เกาะกุมเเขนของฉันอยู่อย่างแรง แต่มันก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด เพราะเขายังคงจับแขนฉันแน่นขึ้นกว่าเดิมซะ มือหนาของเขาบีบมันราวกับว่าอยากจะให้มันแหลกคามือเขายังไงยังงั้น

“หึ”

“…”

“แต่ฉันอยากบอก”

“คะ คุณ อุ๊บ” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบผู้ชายตรงหน้าก็ประกบริมฝีปากร้อนของเขา มอบจุมพิตอันป่าเถื่อนและรุนเเรงให้กับฉัน ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขา รวมกับความป่าเถื่อนของเขานั้นยิ่งทำให้ความหวาดกลัวในใจของฉันทวีคูณขึ้นไปอีก ริมฝีปากของฉันเริ่มแสบขึ้นเรื่องๆ จากแผลเก่าที่กระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขา

“…อื้อ” ฉันทั้งดิ้นทั้งทุบอกของผู้ชายตรงหน้า แต่เขาก็ไม่สนใจฉันเลยสักนิด เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของฉันไม่สามารถทำให้ชายตรงหน้าสะทกสะท้านได้เลย เขายังคงบดขยี้จูบฉันอย่างรุนแรงและไร้ความปราณีจนกระทั่ง

พลั่ก!!!

ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดที่ตัวเองพอมีผลักเขาออก แต่มันเหมือนจะไม่ได้ผลเลยสักนิดเขายังคงกอดรัดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม เหมือนเขาจะไม่สนใจเลย ว่าฉันจะเจ็บกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ไหม ไร้ซึ่งความปราณี ไร้ซึ่งความอ่อนโยน

“ปะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ” ฉันพูดทันทีที่เขาละริมฝีปากออก

“หึ มึงก็ไม่ต่างจากพี่ของมึงหรอก” ผู้ชายตรงหน้ายังคงกอดรัดฉันแน่นขึ้นไปอีก หลังจากที่ฉันพูดจบเขาก็กดริมฝีปากร้อนลงมาที่ซอกคอขาวของฉันพร้อมกับฝังร่องรอยของเขาเอาไว้จรลำคอขาวของฉันเต็มไปด้วยรอยแดงจากการกระทำของเขา จากนั้นริมฝีปากร้อนของเขาก็สัมผัสกับติ่งหูของฉัน ก่อนที่เขาจะเอื้อนเอ่ยคำพูดที่แสนร้ายกาจพวกนั้นออกมา

“ทำเป็นคนดีหลอกให้คนอื่นตายใจ...”

“…”

“แต่เดี๋ยวสุดท้ายมึงก็เลวไม่ต่างจากมัน”

เพลี้ยะ!!!

ฉันใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักผู้ชายตรงหน้าออก ก่อนจะตบเขาไปอย่างเต็มแรง...ตอนนี้ความอดทน และความกลัวของฉันมันหมดลงแล้ว ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพี่ปั้นกับเขามีเรื่องอะไรกันแต่เขาก็ไม่ควรที่จะทำกับฉันแบบนี้

“คุณมันไม่ใช่คน...”

“…”

ควับ!! ท่านประธานหันหน้ามาหาฉันด้วยความโกรธจัด...

“มึงกล้ามากนะที่ตบกู” เขาพูดออกมาอย่างนิ่งๆ

“อื้อ!...” ท่านประธานกระชากคอของฉันเข้าไปบีบอย่างแรง...ฉันเจ็บจนฉันไม่สามารถห้ามน้ำตาของฉันได้ “ปะ ปล่อย ฉัน”

“แค่ก แค่กๆๆๆ” ฉันเหมือนจะขาดอากาศหายใจ

“ไง ไม่ปากเก่งอีกล่ะ” เขาเอ่ยกับฉันพร้อมกับบีบคอฉันอยู่อย่างนั้น

“ขะ ขอโทษ” ฉันเอ่ยบอกกับเขาเสียงสั่นเต็มไปด้วยความกลัว

“กู ไม่ ต้อง การ!!” เขาตะคอดใส่ฉันเสียงแข็ง

พลั่ก!!!

เขาจะกระชากคอเสื้อของฉันให้เดินตามเขาเข้าไปในห้อง ฉันไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านเขาแล้วในตอนนี้ ก่อนจะเขาผลักฉันลงไปที่เตียงอย่างแรง พร้อมกับที่มือใหญ่ของเขาจะถอดเสื้อผ้าที่ติดกายของเขาออกจดหมด และตามมาทิ้งตัวคล่อมฉันไว้เต็มแรง ทำให้ฉันทั้งจุกและเจ็บไปหมด

“คะ คุณ กะ กลัวแล้วค่ะ” เสียงที่ฉันพยายามอ้อนวอนขอความเห็นใจจากผู้ชายใจร้ายตรงหน้า ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเลยสักนิด

แคว่ก!!

เขากระชากเสื้อของฉันออกจนหมดอย่างแรงด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว ทำให้ฉันแสบตามตัวที่โดนเสื้อบาดจากการกระชากของเขา

“หึ สวยดีนิ”

“ปะ ปล่อยฉันไปเถอะ” เสียงของฉันเหมือนจะไม่มีความหมายกับเขาเลยสักนิดเขายังคงก้มลงซุกไซ้ซอกคอฉันอย่างรุนแรง พร้อมกับฝากรอยแดงไว้ที่คอขาวของฉัน ยิ่งเขาขบเม้นมันมากเท่าไหร่ความเจ็บปวดของฉันก็ทวีคูณขึ้นไปอีก เพราะมันไม่ใช่เเค่ร่างการของฉันอย่างเดียวที่เจ็บ ในตอนนี้หัวใจของฉันก็บอกช้ำไม่เหลือชิ้นดีแล้วเหมือนกัน

“…”

“ฮืออออออ ปล่อย” เสียงฉันที่ตะโกนบอกให้เขาปล่อย แต่สุดท้ายฉันก็ทำได้เพียงแค่ร้องไห้ออกไป ฉันทั้งกลัวและเจ็บแสบบริเวณซอกคอของฉันไปหมด

“…”

“ฮึก!!...คุณมันเลว”

"กูเลวได้มากกว่านี้อีก มึงคอยดูไว้ละกัน อย่าพึ่งตายซะก่อนล่ะ" ชายตรงหน้าเอ่ยออกมาเสียงแข็ง

“มะ ไม่นะ ฮือออ อึกกก” ฉันสะอื้นพร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้า

ตุบ ตุบ!!!

ฉันพยายามทุบและผลักเขาอย่างสุดกำลังเท่าที่ฉันจะทำได้ แต่เหมือนว่าฉันจะสู้แรงร่างแกร่งตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด

หมับ!!! เขาจับมือของฉันทั้งสองข้างเอาไว้ด้านบนด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว

“คะ คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ”

“…”

“กรี๊ดดดดด!!!”

“มะ ไม่เอานะปล่อยฉัน” ฉันกรี๊ดร้องออกมาอย่างดัง พร้อมกับสายหน้าไปมา

ฉันได้แต่หวังว่าจะมีใครสักคนในบ้านที่ได้ยินเสียงของฉัน และเข้ามาช่วยฉัน แต่ไม่มีเลย ไม่มีสักคนเลย

“มองหน้ากู!!!” เขาตะคอกใส่ฉัน

“…” ฉันยังคงเลือกที่จะหันหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“กูบอกให้หันหน้ามา...!!!” เขาพูดจบพร้อมกับบีบแก้มของฉันอย่างแรง พร้อมกับบังคับให้ฉันหันไปสบตากับเขา

“จำหน้ากูไว้นะของเล่นของกู” พอเขาพูดจบ เขาก็จัดการแยกขาของฉันออกและเขาก็จับท่อนเอ็นของเขากระแทกเข้ามาในร่องสาวของฉันอย่างแรง

“ฉะ ฉันจะจำหน้าคุณไว้”

“กรี๊ดดดดดดดด!!! อะ...เอาออกไป ฮือออออ” ฉันกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บปวด

“หึ ดี...” เขาพูดออกมาด้วยความพอใจที่ได้เห็นของเหลวสีแดงที่หยดลงที่ผ้าปูที่นอน

“สารเลว…ฮืออ” ฉันพูดออกไป...ตอนนี้ฉันไม่กลัวอะไรแล้วสิ่งที่เขาทำกับฉันมันเกินไปแล้ว

“อึก!!! พะ...พอเถอะ” เขาไม่ตอบอะไรฉันเลย...เขาก็เริ่มขยับเข้าออกอย่างรุนแรงโดยที่เขาไม่สนเลยว่าฉันจะเจ็บปวดแค่ไหน...ฉันคงทำได้แค่จิกผ้าปูที่นอนไว้แน่น

ฉันไม่สามารถห้ามให้เขาหยุดได้...สิ่งที่ฉันทำได้คงมีแค่ปล่อยให้เขาทำกับร่างกายฉันจนพอใจสินะ...

“ฉะ...ฉันเจ็บ”

“หึ แค่นี้มันยังน้อยไป อ้า แน่นชิบ”

ตอนนี้ฉันรับรู้เพียงแค่เตียงที่ตัวเองนอนสั่นสะเทือนตามแรงที่เขากระทำอย่างหนักหน่วง จนฉันรู้สึกเจ็บปวดไปหมด

ฉันยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองไว้จนแน่น เพื่อไม่ให้เสียงกรี๊ดร้องของตัวเองเล็ดลอดออกมาให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้ได้ยิน พร้อมกับมืออีกข้างของฉันที่จิกลงกับที่นอนจนแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ก่อนที่ร่างใหญ่ด้านบนจะกระตุกพร้อมปลดปล่อยความร้อนระอุเข้ามาในกายฉัน ฉันก็ไม่มีสติมากพอที่จะรับรู้ว่าคืนนี้ของฉันจะไปจบลงที่ตรงไหน…

8.00 น.

อืออออ!

ฉันค่อยๆ ลืมตามาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ตอนนี้มันยังไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้เลย ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะเกิดขึ้นกับฉันแต่ถึงยังไงมันก็เกิดขึ้นมาแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเหลือให้ตัวเองภูมิใจอีกแล้ว

“ฮึก ฮืออออ” ถ้าแม่รู้เข้าท่านคงจะต้องเสียใจมากแน่ๆ ฉันเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เวลามันผ่านไปแล้วและก็ไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีก ‘ไม่เป็นไรนะข้าวอะไรที่เสียไปแล้วก็ปล่อยช่างมันเถอะ’ ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเอง

“ฮึกกก…” ฉันหันไปมองรอบๆ ห้องก็ไม่พบใครอยู่แล้ว... ‘เขาคงไปแล้วสินะ...’ ฉันจึงนำผ้าห่มคลุมตัวก่อนที่จะลุก

“อ๊ะ...” ฉันเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บบริเวณตรงนั้น ฉันพยายามแข็งใจเดินออกมาจากห้องของเขาเพื่อที่จะกลับไปยังห้องของตัวเอง…

เมื่อกลับมาถึงห้องฉันและกำลังจัดการอาบน้ำล้างสิ่งสกปรกออกจากตัวเอง

“ฮึกกก...ฮือออออ” ภาพที่ฉันเห็นตัวเองในกระจกทำให้ฉันไม่สามารถที่จะห้ามน้ำตาได้อีกต่อไป รอบแดงตามคอลามลงมาจนถึงหน้าท้องนั้น ทำให้ภาพภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน กลับมาฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวของฉัน