Masukตอนที่ 4 หาเงิน3
หลี่เลี่ยงหลิงขึ้นรถของหมู่บ้านไปยังตัวอำเภอเพื่อหาหนทางเข้าตลาดมืดที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ส่วนใด และใช้รหัสใดในการเข้าไป เพราะจากที่ทราบว่าการเข้าตลาดมืดจะต้องเอ่ยโค้ดลับจึงจะสามารถเข้าไปด้านในได้
หญิงสาวชาวบ้านใบหน้างดงามที่แต่งกายดีหน่อยมักตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนเสมอ ด้วยหญิงสาวมองซ้ายขวาหันรีหันขวางอยู่นานก็มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
“แม่หนูมองหาอะไรหรือ ป้าเห็นหนูมองซ้ายขวาอยู่นานแล้ว” หลี่เลี่ยงหลิงหันไปมองสตรีที่ทักเธอก่อนจะยิ้มด้วยความเป็นมิตร เพราะนี่คือสิ่งที่เธอกำลังต้องการอยู่พอดี
“คะ...คือหนู...กำลังมองหา...เนื้อค่ะ” หญิงสาวเม้มปากไม่กล้าพูด แต่เมื่อหันไปมองรอบตัวไม่มีคนของทางการก็เอ่ยออกมาเสียงเบาอย่างหวาดกลัว
“อ่า...ป้าเข้าใจ คนเราก็ต้องมีความจำเป็นในบางเวลา” เฉินหรูอี้ซึ่งเป็นเพียงแม่บ้านของคนรวยตระกูลหนึ่ง เธอเองก็มีความจำเป็นนั้นบ่อยครั้งเช่นกัน
“พี่สะใภ้รอง...เพิ่งคลอดลูกชายต้องการบำรุงร่างกายเรียกน้ำนมสักหน่อย แต่ก็จนใจเพราะไม่มีคูปองเหลือเลย” หลี่เลี่ยงหลิงตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอย่างไม่ตะกุกตะกักเลยแม้แต่น้อย หญิงวัยกลางคนอย่างเฉินหรูอี้ที่เห็นท่าทางเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารจับใจ
‘สะใภ้คนไหนคลอดหลานชายก็มักจะได้รับการดูแลเอาใจใส่ที่ดีเสมอ ทุกครอบครัวย่อมเป็นเช่นนี้ ครอบครัวเธอก็เช่นกัน แต่ที่น่าทุกข์ใจเธอกลับไม่สามารถคลอดลูกชายได้จึงทำได้เพียงมองแม่สามีเอาใจบรรดาสะใภ้คนอื่น’
“หลังตรอกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าตลาดมืด หากแม่หนูสนใจ ป้าบอกวิธีเข้าไปให้หนูได้นะ” เฉินหรูอี้เอ่ยอย่างใจดี เพราะดูท่าทางแล้ว แม่หนูคนนี้คงจะเป็นสะใภ้เล็กที่ยังไม่สามารถคลอดลูกจึงถูกใช้ให้ออกมาโดยไม่รู้อะไรเช่นนี้
“จะ...จริงเหรอคะ ขอบคุณคุณป้ามากค่ะ บุญคุณครั้งนี้ของคุณป้า...เอ่อ” หลี่เลี่ยงหลิงแสร้งเนียนถามชื่อหญิงวัยกลางคน เพราะหากคราวหน้าเจอกัน เธอจะได้ตอบแทนน้ำใจในครั้งนี้
“ป้าชื่อ‘เฉินหรูอี้’ เรียกว่าป้าเฉินเถอะ” หญิงวัยกลางคนยิ่งเห็นใบหน้าที่ยิ้มกว้างมีความหวังของหญิงสาวก็ยกยิ้มออกมา เธอมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู
‘ช่างน่าเอ็นดูเหมือนลูกสาวของเธอจริงๆ’
“ค่ะ ป้าเฉิน”
เฉินหรูอี้เดินพาแม่หนูหลี่เลี่ยงหลิงเข้าไปในตรอกซอยขนาดเล็กที่ทอดยาวเข้าไปค่อนข้างลึก แต่ตลอดเส้นทางก็มีผู้คนเดินเข้าออกมากมาย และตรอกแห่งนี้ก็เป็นประตูทางเข้าตลาดมืด หญิงวัยกลางคนที่เดินเข้าตรอกนี้เกือบจะทุกวันก็ได้บอกโค้ดลับซึ่งถือเป็นใบเบิกทางเข้าประตู
‘ดื่มเดียวดายใต้เงาจันทร์’ เป็นชื่อบทกวีของหลี่ไป๋ซึ่งเดิมเคยเป็นชาวเสฉวน และท่านนี้เองก็ถือเป็นนักกวีคนสำคัญในประวัติศาสตร์
‘ช่างหาโค้ดลับที่มีความเป็นมาลึกซึ้งเสียจริง’
หลี่เลี่ยงหลิงโบกมือลาหญิงวัยกลางคนที่มาส่งเธอถึงหน้าประตูทางเข้าซึ่งเป็นเหมือนหอตำราเก่าแก่ของอำเภอ หญิงสาวเดินเข้าไปที่เคาท์เตอร์เจ้าหน้าที่ และเอ่ยโค้ดลับที่ได้รับมา
พนักงานชายผายมือให้หญิงสาวเดินไปทางประตูอีกด้านหลังที่สามารถทะลุไปสู่อีกโลกหนึ่งที่มีความคึกคักแบบย่านการค้า ที่เธอเห็นยังต้องอ้าปากค้างและไม่คิดว่าจะมีสถานที่แห่งนี้ซ่อนอยู่ด้านหลังความเงียบสงบของหอตำรา
หญิงสาวเดินสำรวจตลาดก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเธอยังใหม่ต้องดูรุ่นพี่เสียก่อน และอีกอย่างราคาของตลาดมืดเธอเองก็ยังไม่รู้ว่ามีเรทอยู่ที่เท่าไหร่ ขืนขายตัดหน้าตัดราคาคนอื่นจะแย่เอาได้
“โธ่...พ่อหนุ่ม ขายให้ป้าเถอะ ป้าจำเป็นต้องใช้จริงๆ สามีป้าไม่สบายหนักมาก หมอแนะนำให้ซื้อมันไปต้มกับโสมป่า ไม่อย่างนั้นสามีป้าคง...ฮือ!!!!!!” หญิงวัยเกือบชรากอดขาอ้อนวอนชายคนหนึ่งที่ทำสีหน้าลำบากใจอย่างที่สุด เพราะเขาเองก็จำเป็นต้องใช้มันเพื่อรักษาอาการป่วยของภรรยาเช่นกัน
“คุณป้าครับ มิใช่ว่าผมจะใจจืดใจดำแต่ผมเองก็จำเป็นต้องใช้มันรักษาอาการป่วยของภรรยาเช่นกัน” ชายผู้นั้นรู้สึกหนักใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าภรรยาเขาจะต้องใช้แต่อาการของเธอก็ยังพอรอได้ แต่สามีของคุณป้าอาจจะจำเป็นมากกว่า
“ป้าคงหมดหวังแล้วสินะ โธ่....ตาเฒ่า...ฮือ ฮือ ฮือ” สตรีผมขาวยังคงรำพันอย่างน่าสงสารจนชายผู้นั้นลังเลมากยิ่งขึ้น สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจบางอย่างได้ และยื่นกล่องเห็ดหลินจือไปตรงหน้าหญิงชรา
“พ่อหนุ่มจะดีเหรอ” หญิงชราแม้ปากจะว่าอย่างนั้นแต่ก็ดึงกล่องเห็นหลินจือเข้าไปกอดในอ้อมแขนแล้ว ก่อนจะหยิบเงิน 1,500 หยวนยื่นให้ชายคนนั้นและรีบออกจากตลาดมืดไป แต่จังหวะที่หญิงชราเดินออกไปหลี่เลี่ยงหลิงกลับได้ยินประโยคหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ
“โง่เสียจริง ฉันจะเอาไปต้มน้ำแกงไก่บำรุงร่างกายให้หลานชายไปสอบทหารต่างหาก” หญิงชรายิ้มร่าออกไปอย่างมีความสุขที่เห็ดดอกนี้ในที่สุดก็ตกมาอยู่ในมือของเธอ
หลี่เลี่ยงหลิงมองด้วยสายตาขุ่นเคืองตามร่างอ้วนเตี้ยของหญิงชราที่เดินตัวปลิวหายไปโดยไม่สำนึกอะไรเลย และเหลือบไปมองชายวัยกลางคนที่กำลังมีสีหน้าสลดเสียใจที่ไม่ได้เห็ดที่มีค่ากลับไปต้มยาให้ภรรยาที่ป่วยอ่อนแอมานานหลายปี
‘ภรรยาของคุณลุงคนนั้นคงจะไม่สบายจริงๆ น่าสงสารเหลือเกิน ยายแก่นั่น...ร้ายจริงๆ’
หญิงสาวรู้สึกหดหู่ได้ไม่นานก็เกิดไอเดียขึ้นมาทันที เธอเปิดช่องว่างมิติเพื่อมองหาเห็ดหลินจือแห้งดอกโต เมื่อได้สิ่งที่ต้องการก็แตะไปที่ตะกร้าวางมันลงซุกใต้ผ้าขาวที่คลุมไข่เอาไว้
“เอ่อ...คุณลุงคะ”
ตอนพิเศษ7(ขอต่ออีกนิด) มณฑลเจ้อเจียง เมืองหูโจว ร่างสูงกำลังเดินทอดน่องมองธรรมชาติของแม่น้ำแยงซี มองจุดกำเนิดของวัฒนธรรมมากมายของประเทศ และสินค้ามากมายที่ส่งขายไปทั่ว ทั้งข้าวปลาอาหารของเจ้อเจียงล้วนแต่ผลิตขึ้นที่นี่ เลขาหวังชุนเทียนแต่งตัวเป็นชายธรรมดาคนหนึ่งปั่นจักรยานมองความเป็นไปของประชาชน ทั้งเด็ก คนแก่ บุรุษสตรีวัยทำงาน รวมถึงหนุ่มสาวที่กำลังเกี้ยวพากัน “เฮ้อ...ที่ไหนมีรัก ที่นั่นมีทุกข์” เลขาหวังชุนเทียนที่กว่าจะได้ลางานมาเดินเรื่อยเปื่อยแบบนี้ก็ใช้เวลานานหลายเดือนในการสะสางงาน และไหนจะต้องร่วมงานของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ย ที่แต่งงานสายฟ้าแล่บกับหญิงสาวตระกูลเหลียงสายรอง ซึ่งเขาไม่ทราบรายละเอียดมากนัก ต่อจากนั้นก็เป็นพลเอกหยางจางเหว่ยที่
ตอนพิเศษ6 งานเลี้ยงเล็กๆในครอบครัวถูกจัดขึ้นโดยมีสองแฝดหัวเราะเอิ้กอ้ากกันใหญ่ที่ได้เล่นน้ำทะเล แม้หยางลู่เหอจะไม่ค่อยชอบใจที่บิดามักจะมาอุ้มเขา แต่ก็รู้สึกดีนิดๆที่ชายคนนั้นโอบอุ้มและสอนเขาว่ายน้ำในทะเล แล้วตอนนี้ยังย่างปลาตัวโตให้เขากินอีกด้วย ‘ก็นับว่าเป็นพ่อที่ดีเหมือนกัน’ คลื่นลมของทะเลปั๋วไห่นับว่าสงบมาก อาจจะด้วยเป็นทะเลสาบจึงไม่ค่อยมีคลื่นสูงนัก เหมาะกับการเล่นน้ำพอสมควร รุ่งเช้าของอีกวันทั้งหมดพากันไปที่ตลาดเมืองท่าที่มีเรือสินค้าเข้ามาจอด แต่กลับมีตรอกหนึ่งที่มีร้านพนันหินซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของร้านลู่หลิ่ง ผู้คนมากมายต่างตบเท้าเข้ามา และกลุ่มคนจำนวนมากจากตระกูลหยาง ตระกูลหวงก็ตบเท้าเข้ามาเสี่ยงโชคเช่นกัน ซึ่งทำเอาหลี่เลี่ยงหลิงตาเป็นประกายอย่างชอบใจ
ตอนพิเศษ5 วันรุ่งขึ้นที่เด็กทั้งสองต่างรอคอยจนนอนไม่หลับ กว่าจะหลับลงได้ก็เกือบครึ่งค่อนคืน วันนี้ไม่ได้มีเฉพาะคนจากหยางกวางที่จะเดินทางไปมณฑลเหลียวหนิง มณฑลซึ่งติดทะเลปั๋วไห่ แต่บ้านใหญ่อย่างหยางจง หยางชุน และหยางจิ่วก็ร่วมเดินทางไปครั้งนี้ เรียกได้ว่าครบทั้งครอบครัว โดยเฉพาะคฤหาสน์หยางชุนของคุณชายรองหยางซ่านเจี๋ยที่อยากพาภรรยารักไปเปิดหูเปิดตาสูดอากาศบริสุทธิ์ในระหว่างที่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรก ทางด้านตระกูลหวงก็ไม่พลาดเช่นกัน โดยเฉพาะนายท่านหวงเซิ่งหง ที่แม้จะดีอกดีใจที่กำลังจะมีทายาทตระกูลหวงรุ่นที่สามเกิดขึ้นในตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ด้วยความรักและเอ็นดูต่อเหลนอย่างลู่เหอ อ้ายลี่ ก็ไม่อยากพลาดภาพที่เหลนทั้งสองได้เห็นทะเลครั้งแรก เครื่องบินลำใหญ่ของตระกูลหยางทะยานขึ้นฟ้าอย่างปลอดภัย โดยภายในมีเรื่องวุ่นวายพอสมควร เมื่อเด็กๆทั้งสองต่างตื่นเต้นจนส่งเสียงหวีดดัง
ตอนพิเศษ4 “งานแต่งของถิงเฟิงกับหลิงฉีก็เพิ่งเสร็จไป ตอนนี้ได้ข่าวว่าลู่ฟางหนิงกำลังตั้งครรภ์แล้ว คุณอย่าลืมเอาของขวัญไปส่งให้ทั้งคู่ด้วยนะคะ” หลี่เลี่ยงหลิงเอ่ยถึงคนสนิทของท่านนายพลหยางที่เพิ่งแต่งงานกันไปไม่ถึงสามเดือนก่อนที่เธอจะคลอดลูก “ได้ครับ...ตามภรรยาว่าเลยครับ” นายพลหยางจางเหว่ยเข้ามาคลอเคลียภรรยารัก ที่เพิ่งให้นมลูกเสร็จใหม่ๆ เขารอเวลาได้กอดภรรยามานานแล้ว แต่หยางลู่เหอกลับไม่ยอมปล่อยเสียที เจ้าลูกคนนี้ตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาจริงๆ “นี่งอน...ลู่เหออีกแล้วเหรอคะ” หลี่เลี่ยงหลิงแอนหลังพิงกับอกสามีพลางถามเขาเบาๆ “เจ้าเด็กคนนี้ขี้หวงเสียจริง ไม่เหมือนอ้ายลี่...น่ารักน่าชังขี้อ้อนเสียเหลือเกิน” หยางจางเหว่ยเมื่อนึกถึงบุตรสาวก็ยิ้มกว้างออกมากับความขี้อ้อนนั้น เวลาเขาอุ้มก็คลอเคลียไม่ห่าง ไม่เหมือนเจ้าลูกชาย...ไม่รู้ได้นิสัยใครมา &n
ตอนพิเศษ3หลี่เลี่ยงหลิงที่ยังเหนื่อยอ่อนแรงจากคนแรกเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มออกมา หลี่ลู่เหอ....นั่นลูกสินะ ช่างแสบจริงๆ ทำเอาแม่หมดแรงไปเลยความเจ็บปวดที่ทุเลาลงหลังจากทารกคนแรกออกไปกลับมาเจ็บรุนแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเป่าลมออกจากปาก พยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ แต่ความเจ็บนี้ไม่ปรานีกันบ้างเลย“ทารกอีกคนใกล้จะคลอดออกมาแล้วค่ะ เตรียมเบ่งนะคะ” คุณหมอที่ตอนนี้เหงื่อชุ่มเต็มใบหน้าเอ่ยบอกคนไข้สาวที่นอนอยู่ตรงหน้า“หนึ่ง สอง สาม เบ่ง!!!!!” ทุกคนในห้องคลอดทั้งหมอและพยาบาลเกือบ 10 คนต่างส่งเสียงช่วยเบ่งคลอดกันถ้วนหน้า ออกแรงเบ่งได้สามครั้งเจ้าทารกน้อยคนที่สองก็ออกมาดูโลกอย่างง่ายดายไม่นานเช่นหลี่ลู่เหอ“อุแว้ อุแว้ อุแว้ !!!!!” ทารกน้อยถูกส่งทำตามขั้นตอนจนครบเช่นคนแรก“เป็นผู้หญิงค่ะ” คุณหมอเอ่ยบอกเพศคนที่สองอย่างที่หลี่เลี่ยงหลิงทราบมาก่อนแล้ว หญิงสาวมองดูลูกทั้งสองที่ถูกทำความสะอาด แล
ตอนพิเศษ2 “คุณลุงกับคุณตาโกหกคุณแม่ทำไมละคะ เก่าอะไรกัน มันยังใหม่อยู่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงไม่พูดเปล่า เธอวาดมือออกไปข้างหน้า เป้าหมายคือข้างๆเครื่องบินที่จอดอยู่ เพียงฝ่ามือบางถูกถอนกลับมาข้างตัว เครื่องบินลำใหญ่ที่รอบตัวเครื่องยังถูกพันร้อยรัดด้วยเชือกเส้นใหญ่ก็ปรากฏขึ้น.... “เห็นมั้ยคะคุณแม่ มันยังใหญ่แล้วก็สวยเหมือนใหม่เลย” หลี่เลี่ยงหลิงหันไปพูดกับมารดาที่กำลังอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างกับภาพเครื่องบิน ที่จู่ๆปรากฏขึ้นมากลางอากาศ และมันเกิดหลังจากฝ่ามือของบุตรสาววาดออกไป หรือนี่คือสิ่งที่คุณพ่อเคยบอกท่านกันนะ...มิติช่องว่างอะไรนั่น!!! “คุณพ่อครับ...เครื่องบินของเรา หลานเก็บมันมาได้ยังไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หวงเว่ยหงหัวเราะร่าอย่างดีใจ ไม่ต่างจากนายท่านหวงที่ลอบปาดน้ำตาเล็กน้อยเมื่อเห็นมันอีกครั้ง&nb
ตอนที่ 20 ตัวตนที่น่าสงสัย1“โอ้วโย่ว...เจอกันอีกแล้ว”เสียงใสของสตรีดังขึ้น ขาแกร่งของกลุ่มบุรุษเกือบ 20 คนจึงหยุดชะงักพร้อมกับเหลือบซ้ายเหลือบขวาอย่างระแวดระวัง มีเพียงติงหยุนฮู่เท่านั้นที่จำเสียงใสกังวานนี้ได้แม่น“ฮ่า ฮ่
ตอนที่ 19 สงครามเพิ่งเริ่ม3แอด..... แสงสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาหลังจากบานประตูถูกเปิดออกทำให้คนด้านในต้องยกมือขึ้นป้องแสงนั้น ดวงตาที่อยู่ในความมืดมาหลายชั่วโมงพร่ามัวกว่าจะปรับได้ก็นานถึงสองสามนา
ตอนที่ 19 สงครามเพิ่งเริ่ม2ทางด้านหญิงสาวปริศนาที่คนพูดถึงกำลังพาตัวเองกลับไปยังบ้านบนเขาหลังน้อย และวางแผนว่าจะแอบลักลอบขึ้นไปบนเขา เพราะพระเอกของเรื่องไม่ได้บาดเจ็บจากการกวาดล้างด้านล่าง เช่นนั้นบางทีอาจจะเกิดจากการปะทะด้านบน 
ตอนที่ 19 สงครามเพิ่งเริ่ม1 สถานการณ์ภายในตรอกสามสงบลงคล้ายไม่เคยมีการนองเลือดเกิดขึ้น ทหารประจำเมืองกว่างอันเข้ามาเคลียร์พื้นที่จัดการกับศพและทำให้ตรอกสามกลับเป็นสภาพปกติ ส่วนภา







