ตอนที่ 4 หาเงิน2

ตอนที่ 4 หาเงิน2

หมู่บ้านซานตงมีบ้านเกือบร้อยหลังคาเรือน บ้านถูกปลูกใกล้ๆกันแต่ก็ยังมีบริเวณพอจะปลูกผักกินกันภายในครัวเรือน หลี่เลี่ยงหลิงเดินไปตามถนนของหมู่บ้านก็ต้องเจอกับสายตาของชาวบ้านที่มองมาและซุบซิบนินทาเธอระยะเผาขนโดยไม่มีความเกรงอกเกรงใจ

“หืม...หายไปหลายวัน ก็นึกว่าจะหนีตามบุรุษใดไปแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งในชุดแขนยาวขายาวและหมวกปีกกว้างสำหรับลงแปลงนามองมาทางเธอ ก่อนจะจีบปากจีบคอพูดกับสหายสองสามคน

“นั่นสิ...เสื้อผ้าใหม่รองเท้าใหม่เสียด้วย มีคูปองซื้อแต่ไม่ทำงาน ได้คูปองมายังไงกันนะ” ลูกคู่คนแรกเริ่มทำงาน

“ตายจริง หรือว่าจะใช้อะไรต่อมิอะไรแลกมา” ลูกคู่คนที่สองพูดพลางก็ปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้อีกสองคนก็พลอยทำตามไปด้วย

หลี่เลี่ยงหลิงที่ตอนแรกกะจะเดินผ่านเลยไปแต่เมื่อมองกันขนาดนี้เธอก็ขอสักประโยคสองประโยคก็แล้วกัน

“อุ๊ย!!! ขอโทษนะ พอดีว่ามีอะไรต่อมิอะไรให้แลก ไม่เหมือนคนบางคนที่ต่อให้อยากจะแลก ก็ไม่มีใครเขารับ”หลี่เลี่ยงหลิงที่หมั่นไส้จึงตอกกลับจนพวกนั้นหน้าเหวออ้าปากหวอ เพราะปกติเธอคนเก่าจะด่ากลับแบบสาดเสียเทเสียไม่จิกกัดให้เจ็บแสบเช่นนี้หรอก

“แก!!!!” หญิงสาวทั้งสามขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้เข้ามาทำอะไรหลี่เลี่ยงหลิง

“ต้องขอตัวก่อนนะ พอดีว่ามีธุระที่ต้องทำ ไม่ได้ว่างมายืนเห่ายืนหอนอยู่ข้างทางเช่นนี้” หญิงสาวที่มีลักษณะการพูดการจาเปลี่ยนไปยิ่งทำให้คนมองมากยิ่งขึ้น แต่เธอก็ไม่สนใจสาวเท้าจะเดินจากไปจาก...พวกมลพิษ

“อ่อ...คงยังไม่รู้กระมัง ว่าจางซวงอวี่กับหวังหร่านชิงกำลังจะหมั้นหมายกัน” หญิงสาวจากในกลุ่มพยายามเติมเชื้อไฟเพราะอยากรอดูเรื่องสนุกๆ เธอไม่เชื่อว่า...หากนางเลี่ยงหลิงมันรู้ว่าบุรุษที่หมายปองกำลังจะไปเป็นของคู่กัดแล้วจะยังทนเฉยอยู่ได้

“จางซวงอวี่  หวังหร่านชิง” หลี่เลี่ยงหลิงทวนชื่อที่ได้ยินก่อนจะเบิกตากว้าง  นี่มันชื่อตัวประกอบคู่กัดของหลี่เลี่ยงหลิงในนิยายเรื่องเล่ห์รักจอมพล และยังเป็นตัวร้ายเล็กๆอุปสรรคของพระเอกของเรื่องอย่างหยางจางเหว่ยด้วย

หญิงสาวที่หาเรื่องทั้งสามยิ้มเยาะด้วยความสะใจที่สามารถทำให้หลี่เลี่ยงหลิงหน้าตาซีดเผือดไปได้ สงสัยจะสะเทือนใจหนัก

“หน้าซีดไปอย่างนี้คงจะชอบข่าวดีนี้กระมัง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เมื่อมีคนเปิดอีกสองคนก็หัวเราะตามอย่างสะใจ

หลี่เลี่ยงหลิงที่ชะงักไปหันกลับมา จนสตรีทั้งสองยิ้มให้กันอย่างย่ามใจว่าวิธีนี้ได้ผล และพวกตนจะได้เห็นสตรีงดงามของหมู่บ้านมีเรื่องกัน แต่สุดท้ายก็เป็นหลี่เลี่ยงหลิงที่โดนถีบจนกระเด็นออกมา

“วันไหนอย่างนั้นหรือ” หญิงสาวถามทั้งสามด้วยเสียงเรียบนิ่ง จนคนพวกนั้นยิ้มอย่างพอใจ

“อีก 3 วัน”

“อ่อ...ขอบใจนะที่บอก ดีเลยในงานคงมีอาหารอร่อยๆ” หลี่เลี่ยงหลิงที่แทบจะไม่รู้สึกอะไรกับหญิงร้ายชายเลวคู่นั้นเลย เพราะเธอรู้เช่นเห็นชาติพวกมันมาจากความทรงจำของร่างนี้แล้ว จะว่าหลี่เลี่ยงหลิงคนเก่าโง่ก็ไม่ผิดหรอกที่ตามเกมกลของคนอื่นไม่ทันจนต้องกลายเป็นที่รังเกียจของผู้คน แต่คนที่ทำมันก็สมควรโดนเอาคืนเช่นกัน

หญิงสาวพูดจบก็ไม่สนใจใบหน้าของสตรีทั้งสามเลย เธอเดินจากไปพร้อมตะกร้าไข่ที่ปิดบังไว้ด้วยผ้าขาว แต่เหมือนจะมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยิ้มอย่างพอใจในความเปลี่ยนแปลงของสตรีที่คนอื่นต่างรังเกียจ

“เติบโตขึ้นแล้วสินะ”

สตรีผู้นั้นไม่ใช่ใครแต่เป็นภรรยาของหัวหน้าปัญญาชนที่บังเอิญนั่งอยู่ริมทาง จนได้ยินชัดเจนเต็มสองหูว่าทั้งสี่คนโต้เถียงเรื่องอะไรกัน และใครกันที่หาเรื่องก่อน

หยางจางเหว่ยที่ลงแปลงนาแล้วมองไปยังร่างบางของสตรีที่เขายังไม่ได้ไปพบด้วยแววตาอ่านไม่ออก เขามองเสื้อผ้ารองเท้าใหม่ที่หญิงสาวสวมใส่มาก็คิ้วขมวดอย่างไม่ชอบใจ

‘เงินที่เขาให้ไปคงเอามาหาซื้อของพวกนี้สินะ’ หยางจางเหว่ยส่ายหน้าอย่างผิดหวังและคิดในใจว่าเขาคงจะยกเลิกเรื่องที่จะไปพูดคุยกับหญิงสาว เพราะคงเสียเวลาเปล่าๆที่จะไปหาความจากคนเช่นนั้น

ชายหนุ่มก้มหน้าทำงานต่ออย่างขยันขันแข็ง จนเพื่อนปัญญาชนด้วยกันถึงกับทึ่งในความรวดเร็วของชายหนุ่มที่ใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถปักดำกล้าในนาจนเสร็จไปหลายแปลงแล้ว

“จางเหว่ย...นี่นายจะรีบไปไหนกัน เบาแรงหน่อยสหาย” ปัญญาชนหลายคนเอ่ยแซวมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจในพฤติกรรมนี้ที่เป็นปุบปับ เวลาทำงานปกติไม่เป็นเช่นนี้

กลุ่มคนที่แปลกใจต่างเงยหน้าส่งสัญญาณกันอย่างเงียบๆ ก่อนจะแยกย้ายกันออกไปทำงานส่วนของตัวเอง