ตอนที่ 13 แผนร้ายใต้แสงจันทร์

สายน้ำในสระหลวงแตกพรายเป็นระลอกคลื่นเมื่อร่างสูงใหญ่ของ ‘จูเซวียนหรง’ ทะยานพุ่งเข้าชาร์จรวบตัวสตรีในชุดองครักษ์บุรุษเอาไว้ได้จากทางด้านหลัง มัสยาในร่างของ ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ พยายามสะบัดกายว่ายน้ำหนีสุดชีวิต ทว่าแรงอันน้อยนิดของสตรีหรือจะสู้พละกำลังมหาศาลของบุรุษผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชน วงแขนแกร่งดุจคีมเหล็กรัดรอบเอวบางของเด็กสาวเอาไว้แน่นหนา ก่อนจะพาร่างของทั้งสองแหวกพ้นเหนือน้ำ ทะยานขึ้นสู่ฝั่งหินอ่อนอย่างรวดเร็ว

“ปล่อยนะ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่แผ่นหลังแตะพื้นหินอ่อน มัสยาที่เนื้อตัวเปียกปอนก็เดือดดาลอย่างที่สุด ความโกรธและความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาสองวันเต็มระเบิดออกมาจนหมดสิ้น ทรงผลักอกหนาแกร่งขององค์รัชทายาทออกอย่างแรง ก่อนจะตะโกนต่อว่าพระองค์เป็นการใหญ่โดยไม่สนหัวโขนหรืออาญาสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้น

“ทำไมท่านไม่ปล่อยข้าไปฮะ! จะตามจับข้าไว้ทำไมกันเนี่ย ข้าบอกแล้วไงว่าข้าต้องการกลับบ้านเกิด! ข้าไม่ได้อยากอยู่ที่นี่เลยสักนิด!”

หยดน้ำตาที่ผสมปนเปไปกับหยาดน้ำในสระหลวงเริ่มไหลอาบแก้มเนียนอมชมพู มัสยาเริ่มร้องไห้สะอื้นออกมาจนตัวโยนด้วยความอ้างว้างโดดเดี่ยว

“อยู่ที่นี่มีแต่คนบ้าเอะอะก็จะตัดหัว ข้าอยากกลับบ้านไปหาเพื่อนรักของข้า...อย่างน้อยที่โลกนู้นตกงาน ไม่มีเงิน ไม่มีข้าวกิน ข้าก็ยังดิ้นรนสู้ชีวิตได้ แต่มันก็ยังดีกว่ามานั่งอยู่รอความตายในโลกบ้าๆ นี่ ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะโดนลากไปประหารหรือตายห่าเมื่อไหร่!”

จูเซวียนหรงที่กำลังจะอ้าปากดุด่าเรื่องที่นางบังอาจแอบหนี ถึงกับหยุดชะงักกึก นัยน์ตาพญาเหยี่ยวเบิกกว้างด้วยความตกใจที่จู่ๆ สตรีผู้เก่งกล้าแก่นแก้วและต่อปากต่อคำกับพระองค์ไม่เคยลดละ กลับหลั่งน้ำตาร้องไห้โฮราวกับเด็กน้อยที่หลงทาง

ทว่าท่ามกลางเสียงสะอื้นและดวงตาแดงก่ำคู่นั้น พระองค์กลับทอดสายตามองด้วยความรู้สึกที่แปรเปลี่ยนไป...

‘ขนาดนางร้องไห้ฟูมฟาย ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเช่นนี้ เหตุใดถึงยังมีความงดงามน่ามองชวนให้ใจสั่นไหวถึงเพียงนี้’

พระองค์ขยับกายเข้าไปใกล้ กลิ่นอายเนื้อสาวที่เปียกปอนลอยมาแตะจมูก อยู่ดีๆ หัวใจขององค์รัชทายาทผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งก็เริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง กระแสความรู้สึกหวงแหนและอยากดึงร่างระหงเข้ามาโอบกอดปลอบประโลมแล่นริ้วขึ้นมาจนพระองค์ทรงทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งค้างจ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

พฤติกรรมและการแสดงออกที่ผิดปกติเยี่ยงนี้ขององค์รัชทายาทหนุ่ม ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของ ‘เจี้ยน’ องครักษ์มือขวา และ ‘เสี่ยวหลาน’ สาวใช้ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถึงได้เลย ทั้งสองคนหยุดยืนอยู่ห่างออกไป ลอบมองสบตากันอย่างช้าๆ ด้วยความตกตะลึง ก่อนจะคิดในใจตรงกันโดยมิได้นัดหมาย...

‘องค์รัชทายาทผู้ไร้หัวใจ...คงมีใจลึกซึ้งให้กับแม่นางเสิ่นผู้นี้อย่างแน่นอนแล้ว!’

มัสยาที่ยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด ทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้น เงยหน้าส่งสายตาเว้าวอนระคนอ้อนวอนขอร้องจูเซวียนหรงทั้งน้ำตา

“ข้าขอร้องล่ะ...ปล่อยข้าไปเถอะนะ อย่าขังข้าไว้เลย”

จูเซวียนหรงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัว ก่อนจะแสร้งทำเสียงเคร่งขรึมเย็นชาตามเดิม

“หากเจ้าอยากให้ข้าปล่อยตัวไป...เจ้าก็ต้องพิสูจน์ตัวเองก่อน ว่าเจ้ามิใช่คนของฮองเฮาที่ส่งมาปั่นหัวข้า”

“ข้าตอบทันทีเลยก็ได้! ข้าไม่ได้รู้จักฮองเฮาบ้าอะไรนั่นเลยสักนิด! ยายนั่นเป็นใครข้ายังไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ!”

มัสยาตะโกนสวนกลับทันควันด้วยความโมโห

“คุณหนูเสิ่น! อย่าพูดเช่นนั้นเจ้าค่ะ!”

เสี่ยวหลานหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนกตกใจลนลาน รีบถลันเข้ามาเอามือปิดปากของมัสยาเบาๆ อย่างลืมตัวด้วยความกลัวว่านายสาวจะโดนอาญาโทษประหารเพราะวาจาสามหาวที่กำลังลบหลู่เบื้องสูง ทว่าเมี่ยวหลิงกลับไม่สนใจ เธอปัดมือสาวใช้ออกขยับเข้าไปประชิดจูเซวียนหรงแล้วถามคั้น

“ตกลงจะให้ข้าพิสูจน์อย่างไรถึงจะเชื่อฮะ?!”

จูเซวียนหรงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาแน่วแน่คู่นั้น ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ

“กลับจวน...อืม...กลับไปด้วยกันกับข้าก่อน แล้วข้าจะบอกเรื่องราวและข้อพิสูจน์ทุกอย่างให้เจ้าฟัง และข้าขอสัญญา...หากเจ้าทำได้ตามข้อตกลง ข้าจะปล่อยเจ้าไปตามสัญญาโดยไม่คิดรั้งตัวไว้แม้แต่เสี้ยวอึดใจ”

มัสยานิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยอมพยักหน้ารับคำทั่งน้ำตา พาสังขารที่หนาวสั่นเดินตามแรงโอบประคองของเสี่ยวหลานกลับคืนสู่จวนลับทันที

.

.

ในที่โลกปัจจุบัน...

ยามบ่ายริมแม่น้ำเจ้าพระยา...

บรรยากาศรอบบริเวณสะพานข้ามแม่น้ำเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงไซเรนจากรถตำรวจและเรือกู้ภัยส่องสว่างวับแวมตัดกับกระแสน้ำวนขุ่นมัว ‘กล้วยตาก’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิตของมัสยารีบเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุทันทีหลังจากได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ

เด็กสาวทรุดกายลงนั่งบนพื้นปูนอย่างหมดแรง ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้หนักหน่วง มืออันสั่นเทาทั้งสองข้างโอบกอด ‘สมาร์ทโฟน’ ของมัสยาที่ตกอยู่บนสะพานไว้แนบอกประหนึ่งเป็นสิ่งแทนใจชิ้นสุดท้าย...

ห่างออกไปเล็กน้อย...พี่วินมอเตอร์ไซค์พลเมืองดีกำลังนั่งหน้าเสีย ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด ขณะกำลังพยายามอธิบายเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับกลุ่มเพื่อนและเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่กำลังเตรียมชุดดำน้ำ

“ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ครับ...ผมเห็นน้องเค้าเกาะราวสะพานแล้วตะโกนโวยวาย นึกว่าจะคิดสั้นฆ่าตัวตาย เลยวิ่งเข้าไปหวังจะช่วยชาร์จตัวไว้ แต่พื้นมันลื่นละอองฝน...เท้าผมเลยสะดุดปูน ไปผลักน้องเค้าร่วงตกสะพานลงไปต่อหน้าต่อตาเลยครับ ผมผิดไปแล้วครับ...” พี่วินวินมอเตอร์ไซค์คร่ำครวญเสียงสั่น

กล้วยตากมองออกไปที่กลางแม่น้ำเจ้าพระยาอันกว้างใหญ่ ที่ซึ่งเจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังดำผุดดำว่ายเพื่อค้นหาร่างของเพื่อนรัก น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มสลับกับเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ

“มัสยา...แกทิ้งฉันไปแบบนี้แล้วฉันจะอยู่ยังไงวะ...”

กล้วยตากร้องไห้โฮกอดสมาร์ทโฟนแน่น

“พวกเราเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อมีแม่ ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว...มีแค่แกกับฉันสองคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข กินมาม่าห่อเดียวกัน สู้ชีวิตมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาล...แล้วทำไมแกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยวะมัส! แกห้ามตายนะเว้ย! ฮือๆๆ กลับมาหาฉันก่อน...”

เสียงร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้าของเพื่อนรักดังสะท้อนท่ามกลางสายลมริมแม่น้ำเจ้าพระยา โดยที่กล้วยตากไม่มีวันรู้เลยว่า...ร่างกายของมัสยาไม่ได้จมดิ่งสู่นรกภูมิ แต่ดวงวิญญาณสู้ชีวิตของนางกำลังถูกบ่วงรักขององค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์หมิงโอบรัดไว้แน่นหนา ภายใต้แสงจันทร์ดวงเดียวกันในอีกมิติหนึ่ง!

..........................