ตอนที่ 30 ตัวประกันสุดป่วน

จูอวี่เฉินเบี่ยงพระพักตร์หลบหมอนที่ปลิวลิ่วเข้ามาปะทะได้อย่างหวุดหวิด รอยยิ้มละมุนละไมบนใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นความราบเรียบเย็นชา แววตาพญาหงส์หรี่เล็กลงจนดูน่ากลัวประดุจสัตว์ป่าที่กำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยในกรงขัง พระองค์ขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทอดสายตาต่ำมองสตรีบนเตียงตั่งที่ยังคงถลึงตาใส่เขาอย่างไม่ลดละ

“กัดลิ้นฆ่าตัวตายงั้นหรือ? แม่นางเสิ่น...เจ้าช่างวาจาโอหังนัก” จูอวี่เฉินแค่นเสียงทุ้มต่ำเชือดเฉือน

“เจ้าคิดว่าความตายจะช่วยให้เจ้าหลุดพ้นไปจากเงื้อมมือของข้าได้จริงหรือ? ในแผ่นดินต้าหมิงนี้ หากข้าปรารถนาจะครอบครองสิ่งใด ต่อให้วิญญาณของเจ้าหลุดลอยสู่ปรโลก ข้าก็จะสั่งให้สัปเหร่อขุดเอาร่างของเจ้าขึ้นมาฝังไว้เคียงข้างกายนอนของข้าอยู่ดี! อีกทั้งตระกูลเสิ่นของเจ้า...ข้าเพียงแค่สั่งการคำเดียว คมดาบของทหารในสังกัดเสนาบดีเว่ยย่อมบั่นหัวบิดาและพวกพ้องของเจ้าจนสิ้นตระกูลภายในราตรีเดียว! เจ้าจะยอมแลกชีวิตของคนเหล่านั้นกับความดื้อรั้นเลอะเลือนของเจ้าจริงหรือ?”

มัสยาฟังคำขู่เหี้ยมเกรียมอันโหดร้ายสไตล์เผด็จการโบราณ หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวาบ แอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง

‘เออ...ไอ้หมอนี่มันร้ายลึกระดับ*ลาสบอสในซีรีส์เลยนี่หว่า ขู่จะฆ่าล้างตระกูลหน้าตาเฉยเลย! แต่ แต่เดี๋ยวก่อนนะ...ตระกูลเสิ่นอะไรนั่นน่ะ ฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาพ่อแม่เจ้าของร่างเดิมเลยสักครั้ง เป็นใครอยู่ที่ไหนข้ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ! ขู่ฉันไปก็ไร้ประโยชน์ย่ะไอ้คุณชาย!’

แม้ในใจจะคิดปลอบใจตัวเอง เพื่อลดทอนความกลัว ทว่ามัสยาก็ฉลาดพอที่จะไม่แสดงอาการเหล่านั้นออกมาให้ศัตรูจับพิรุธได้ เธอขยับร่างยกมือกอดอก ยื่นใบหน้าอันงดงามสู้สายตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัวใดๆ

“คิดจะใช้อำนาจมืดมาข่มขู่ข้าเหรอคุณชายรอง? เหอะ! ขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่าแผนการต่ำๆ พรรค์นี้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก!” มัสยาตวาดสวนกลับ

“ท่านบ่นว่าข้าดื้อรั้นใช่ไหม? ใช่! ข้าดื้อ! ข้ามันพวกมนุษย์สู้ชีวิตที่ผ่านบททดสอบความโหดร้ายของโลกมนุษย์ดิจิทัลมาเยอะ ตกงานมาสิบรอบโดนปฏิเสธงานมาจนชินชา ขนาดเงินในกระเป๋ามีร้อยเดียวข้ายังไม่ยอมแพ้แก่โชคชะตาเลย! แล้วนับประสาอะไรกับไอ้กรงขังสีแดงฉูดฉาดบ้าบอนี่! ท่านคิดจะกักขังข้าไว้เพื่อใช้งานสมองหรือเพื่อสนองตัณหากลับของตัวเอง ข้าก็จะไม่ยอมร่วมมือเดินหมากตามใจท่านเด็ดขาด! ถ้าอยากได้ตัวข้าไปเป็นแจกันดอกไม้ประดับตำหนักที่ไร้สิ้นความคิด...ก็ลองดูดิ!”

“เจ้าช่างฝีปากกล้าดีแท้...เสิ่นเมี่ยวหลิง”

จูอวี่เฉินขยับเข้ามาประชิดขอบเตียงอีกครั้ง แผ่กลิ่นอายกดดันบีบคั้นอารมณ์ใคร่ใส่ร่างบาง

“เจ้าอ้างว่ามาจากโลกอนาคตอันไกลโพ้น...ข้าอยากรู้นักว่าในโลกที่เจ้าจากมา ชายหญิงเค้าแสดงความรักกันเยี่ยงไร? เหตุใดเจ้าถึงได้รังเกียจเดียดฉันท์อ้อมกอดและผ้าคลุมขนสัตว์ที่ข้ามอบให้เจ้านัก ทั้งทีเสด็จพี่กระทำรุนแรงกักขังเจ้าในตำหนักลับ...เจ้ากลับยอมสยบอยู่ใต้พระบาทของมันเยี่ยงบ่าวผู้ภักดี!”

“ใครบอกว่าข้ายอมสยบให้องค์รัชทายาทบ้าอำนาจนั่นล่ะ!”

มัสยาโต้กลับลั่น ใบหน้างดงามร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงรสจูบและบทรักอันเร่าร้อนป่าเถื่อนในคืนพิษราคะ

“ข้าไม่ได้ภักดีข้าแค่ทำตาม ‘ข้อตกลงซื้อขายทางธุรกิจ’ ต่างหาก! องค์รัชทายาทให้ทุนข้าตั้งตัว ข้าก็ให้แนวความคิดวิศวกรรมฝายกั้นน้ำตอบแทน ยุติธรรมดีลจบแยกย้าย! ส่วนท่าน...ท่านมันพวกโจรหน้ามืด ลักพาตัวคนอื่นมาขังไว้แล้วยังมาบังคับให้รับรักท่านอีก ข้าบอกเลยนะว่าในโลกอนาคตของข้า ผู้ชายที่ทำพฤติกรรมสะกดรอยตามฉกตัวสตรีเยี่ยงนี้ เค้าเรียกว่า ‘สตอล์กเกอร์’ (Stalker) หรือไม่ก็พวกโรคจิตภัยสังคม! มีโทษจำคุกหัวโตไม่ได้มานั่งลอยหน้าลอยตาหล่อเหลาอยู่แบบนี้หรอกคุณ!”

“สตอล์กเกอร์? วาจาพิลึกพิลั่นของเจ้าช่างกวนโทสะข้ายิ่งนักแม่นางเสิ่นเมี่ยวหลิง”

จูอวี่เฉินแค่นเสียงหัวเราะ แววตาพญาหงส์สั่นระรัวฉายความชั่วร้ายมากแผนการขีดสุด พระองค์ขยับกายทรุดนั่งลงบนขอบเตียงหินอ่อนจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นของเนื้อสาวอันหอมละมุนดุจดอกไม้ป่าที่ลอยอบอวลโชยมาจากกายอวบอิ่มยิ่งกระตุ้นอารมณ์รักและแรงปรารถนาในพระทัยให้ลุกโชน

“ทว่ายามนี้แผ่นดินนี้คือแผ่นดินต้าหมิง...มิใช่โลกอนาคตเลอะเลือนของเจ้า กฎหมายอาญาสิทธิ์เดียวที่เจ้าต้องก้มหัวยอมรับในตำหนักอัปสรแห่งนี้ คือคำสั่งของข้า จูอวี่เฉิน! ข้าจะให้เวลาเจ้าได้ทบทวนทิฐิของเจ้าสามวัน...ระหว่างนี้เจ้าจงเสพสุขกับเสบียงอาหารรสเลิศและผ้าไหมชั้นดีที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้เถิด และจงจำใส่ใจไว้...เมื่อครบกำหนดเวลา หากดวงใจดื้อรั้นของเจ้ายังไม่ยอมสยบศิโรราบรักข้า...ข้าจะใช้ ‘วิธีเด็ดขาด’ ร่วมหอสมสู่ฝังรอยตีตราสตรีล่มเมืองเยี่ยงเจ้าให้ตกเป็นของข้าทางพฤตินัยชั่วนิรันดร์ โดยมิต้องสนใจคำทัดทานใดๆ อีกต่อไป!”

“คิดจะข่มขืนข้ารึไง! ไอ้องค์ชายทรราช!”

มัสยาตวาดลั่น นัยน์ตากลมโตสั่นระรัวด้วยความเดือดดาลระคนหวั่นใจลึกๆ ในอก เธอรีบยกผ้าห่มขึ้นมาห่อคลุมเรือนร่างของตัวเองอย่างแน่นหนากว่าเดิม

“ข้าบอกไว้เลยนะว่าต่อให้ครบสามวันหรือสามปี ข้าก็ไม่มีวันรักท่าน! ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้เลยไป! ไป๊!”

จูอวี่เฉินจดจ้องมองดวงหน้างดงามสะสวยที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความโกรธของนางด้วยสายตาคลั่งรักสุดซึ้ง ก่อนจะยอมตัดใจขยับกายลุกขึ้นยืน สะบัดฉลองพระองค์ก้าวเท้าเดินออกจากห้องนอนชั้นในไปช้าๆ และไม่ลืมที่จะหันกลับมาสั่งการเหลยจวินและองครักษ์เกราะทมิฬหน้าประตูเสียงดังเฉียบขาด

“เฝ้าแม่นางเสิ่นไว้ให้แน่นหนาขั้นสุด! ห้ามให้มีรอยรั่ว และห้ามให้สตรีนางใด หรือสายข่าวของรัชทายาทเล็ดลอดเข้ามาใกล้นางเด็ดขาด! หากนางหนีหายหายตัวไป...ข้าจะบั่นหัวพวกเจ้าทุกคนล้างตำหนัก!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” เหลยจวินและทหารรับคำลั่น

บานประตูไม้หนาหนักถูกปิดกระแทกลงเสียงดังสนั่น! พร้อมเสียงลงกลอนแน่นหนาจากด้านนอก ทิ้งให้มัสยานั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่บนเตียงตั่งไหมสีแดงเพลิงเพียงลำพังท่ามกลางความมืดสลัวที่เริ่มมาเยือนในใจของเธอ...สงครามภัยร้ายการเมืองในวังหลวง บัดนี้ก้าวเข้าสู่วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ชวนให้ว้าวุ่นใจและสั่นสะท้านอย่างถึงที่สุดแล้ว!

.............................