ตอนที่ 28 กองบัญชาการลับท่ามกลางกองไฟ

ราตรีกาลดึกสงัด...ลมเหมันตฤดูหวีดหวิวหอบเอาความหนาวเหน็บพัดผ่านหลังคาตำหนักหลวงและกำแพงศิลาสีชาดอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้ผืนฟ้าที่มืดมิดไร้แสงดาว เสียงฝีเท้าของกองกำลังทหารม้าเร็วควบตะบึงฝ่าความมืดตรงดิ่งสู่จวนพำนักส่วนตัวของ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ อย่างเร่งรีบ ทันทีที่สายข่าวข้าหลวงคนสนิทของ ‘เหลยจวิน’ นำข่าวลับรายงานด่วนเข้ามาแจ้งเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวอันน่าตระหนกกลางดึก นัยน์ตาเรียวยาวดุจพญาหงส์ขององค์ชายรองก็เบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยเพลิงโทสะ พระองค์ทรงสะบัดจอกสุรานารีแดงในพระหัตถ์ทิ้งลงบนพื้นอิฐจนแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยเสียงดังสนั่น ของเหลวสีแดงฉานสาดกระจายประดุจสายโลหิต

“เสด็จพี่แอบส่งเทียบเชิญลับระดมเสนาบดีเปิดประชุมสภาขุนนางด่วนกลางดึกงั้นหรือ?!”

จูอวี่เฉินแผดเสียงตวาดลั่นจนเหล่านางโลมรอบกายสะดุ้งตัวโยน ใบหน้าหล่อเหลาราวภาพวาดบัดนี้บิดเบี้ยวเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดและเดือดดาลขีดสุด

“พวกมันคิดจะออกราชโองการอุ้มชูแผ่นดิน สถาปนาอำนาจและผลักดันตนเองขึ้นสำเร็จราชการตัดหน้าแผนการของเสด็จแม่! ช่างบังอาจนัก! เหลยจวิน! สั่งระดมพลกองกำลังข้าราชสำนักและทหารฝั่งพวกเราทั้งหมดที่ซ่อนตัวอยู่บัดนี้ บุกไปพังท้องพระโรงใหญ่และขัดขวางยับยั้งการประชุมคืนนี้ให้จงได้! ข้าจะไม่มีวันยอมให้จูเซวียนหรงได้ก้าวขึ้นสู่เก้าอี้เกียรติยศและนั่งบัลลังก์มังกรเด็ดขาด!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะนำกำลังฝ่าไปเดี๋ยวนี้!”

เหลยจวินคุกเข่าน้อมรับคำสั่ง แววตาเงียบขรึมซ่อนเร้นปมแผนร้ายบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง

.

.

ในเวลาเดียวกัน...อีกด้านหนึ่ง

ณ พระตำหนักบรรทมกวางหมิงของโอรสสวรรค์

เสียงโลหะเชือดเฉือนระคนเสียงตวาดลั่นและเสียงร่ำไห้โหยหวนดังระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทันทีที่ ‘องค์รักษ์เจี้ยน’ และ ‘องค์รักษ์หมิงอวี่’ นำกองกำลังองครักษ์พิเศษเกราะดำฝีมือฉกาจที่สุด บุกจู่โจมข้ามกำแพงเข้ายึดพื้นที่รอบพระตำหนักบรรทมตามแผนการ "ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม" ที่หลุดออกมาจากสมองล้ำอนาคตของมัสยาทันที ขันทีทรราชและนางกำนัลที่เป็นสายลับคอยส่งข่าวให้ฮองเฮาพยายามจะวิ่งแตกตื่นออกไปส่งสัญญาณภายนอก ทว่ากลับโดนคมดาบอันว่องไวของเจี้ยนตวัดฟาดฟันจนล้มคว่ำจมกองเลือดสาดกระจายไปทั่วธรณีประตู

“บุกเข้าไป! ล้อมพระตำหนักฝ่าบาทไว้ให้แน่นหนาขั้นสุดยอดอย่าให้มีรอยรั่ว!”

เจี้ยนตวาดลั่นชักดาบกวัดแกว่งไกวออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

“ประกาศอาญาสิทธิ์เด็ดขาดขององค์รัชทายาท! นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ห้ามมิให้ข้ารับใช้ ขันที หรือแม้กระทั่งองค์ฮองเฮาก้าวเข้าใกล้เขตพระตำหนักบรรทมของฮ่องเต้ได้โดยเด็ดขาด! ใครฝ่าฝืนคำสั่งข้อห้ามนี้ คมดาบองค์รักษ์เกราะดำจะบั่นหัวมันทิ้งทันทีโดยไม่มีการละเว้น!”

“พวกเจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงนำกำลังมาก่อกบฏที่ตำหนักฮ่องเต้! ทหารรักษาพระองค์บุกเข้าไปจับพวกมัน!”

นายทหารข้าหลวงฝั่งฮองเฮาพยายามนำกำลังคนบุกเข้ามาปะทะเพื่อแย่งชิงพื้นที่ ทว่ากลับโดนหมิงอวี่ทะยานกายหลบเร้นดุจเงาพราย ใช้กระบี่สั้นแทงทะลุตัดขั้วหัวใจจนสิ้นใจล้มลงไปกองกับพื้นสิ้นชีพทันที...

การปะทะกันทางทหารและกลยุทธ์เป็นไปอย่างดุเดือดและตึงเครียด ทว่าด้วยแผนการอันรัดกุม แม่นยำ และคาดการณ์ล่วงหน้าดั่งเทพพยากรณ์ที่มัสยาวางไว้ให้ กองกำลังองค์รักษ์เกราะดำจึงสามารถยึดครองสิทธิ์เด็ดขาดและควบคุมพื้นที่อารักขาองค์ฮ่องเต้ไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบร้อยส่วนในเวลาอันรวดเร็ว!

ขณะเดียวกัน...

ทางฝั่งของจูอวี่เฉินที่นำกองกำลังทหารเสริมบุกมาหมายจะขัดขวางล้มกระดานการประชุมขุนนางกลางดึก ทันทีที่พระองค์ควบม้ามาถึงหน้าประตูท้องพระโรงใหญ่ กลับต้องพบกับภาพอันน่าเจ็บใจ ขบวนทหารเสนาบดีตงฉิน นำโดยเสนาบดีหวังได้ร่วมกันลงนามและประกาศราชโองการสถาปนาแต่งตั้งแต่งตั้งองค์รัชทายาทขึ้นสำเร็จราชการแผ่นดินเสร็จสิ้นลุล่วงไปเรียบร้อยแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น...ยอดฝีมือองค์รักษ์เกราะดำนับร้อยนายต่างยืนตั้งโล่เหล็กกล้าสลักลายมังกรขวางกั้นประตูหนาแน่นราวกับกำแพงศิลาเหล็ก จูอวี่เฉินกำบังเหียนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาพญาหงส์สั่นระรัว ขบฟันกรอดด้วยความคลั่งแค้นและเจ็บใจอย่างถึงที่สุดเมื่อพบว่าตนเองขัดขวางและสู้แผนซ้อนกลนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แผนการช่วงชิงอำนาจผลัดแผ่นดินของเสด็จแม่และเสนาบดีเว่ยพังทลายลงต่อหน้าต่อตาราตรีนี้!

“เสด็จพี่...ท่านช่างเตรียมการได้ไร้รอยต่อดั่งตาเห็นยิ่งนัก! ข้าประเมินท่านต่ำไปจริงๆ”

จูอวี่เฉินแค่นเสียงเหี้ยม แววตาดุดันฉายประกายอาฆาต ก่อนจะสะบัดบังเหียนสั่งถอยทัพ

“เหลยจวิน! ถอยกำลังกลับจวนบัดนี้! อยู่ไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ!”

.

.

เมื่อกลับมาถึงจวนพำนักส่วนตัว องค์ชายรองจูอวี่เฉินเดินวนเวียนกลับไปกลับมาอยู่กลางห้องโถงด้วยเพลิงโทสะและอารมณ์ริษยาที่ยังคงแผดเผาพระทัยจนร้อนรุ่ม ทว่าสมองอันเจ้าเล่ห์และปัญญาอันหลักแหลมของเขาเริ่มคิดและประมวลผลถึงความผิดปกติอันใหญ่หลวงของแผนการรับมือครั้งนี้

“เหลยจวิน...แผนการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ทั้งบุกล้อมตำหนักเสด็จพ่อและระดมขุนนางเปิดสภาด่วนกลางดึกเยี่ยงนี้ เสด็จพี่รองผู้สุขุมเยือกเย็นไม่มีทางคิดอ่านและขยับหมากได้รวดเร็ว แม่นยำ และรัดกุมล่วงหน้าปานนี้แน่”

จูอวี่เฉินหรี่ตาลง นัยน์ตาฉายประกายความร้ายกาจระคนสงสัย

“สายข่าวเงาของเจ้ารายงานความจริงว่าอย่างไร...สตรีประหลาดนางนั้น เสิ่นเมี่ยวหลิง นางมีส่วนรู้เห็นและคิดอ่านแผนการนี้ใช่หรือไม่? บอกข้ามา!”

เหลยจวินขยับก้าวเท้าจากเงามืด ทรุดกายก้มหัวกราบทูลด้วยเสียงกระซิบเคร่งขรึม

“พ่ะย่ะค่ะองค์ชายรอง...สายข่าวสืบแน่ชัดแล้วว่า แผนการตลบหลังและกลยุทธ์กู้บัลลังก์ทั้งหมดในคืนนี้ ล้วนหลุดออกมาจากปากของแม่นางเสิ่นผู้นั้นทั้งสิ้น นางเป็นผู้ชี้แนะแผนการทหารและกลเกมการเมืองในวังให้แก่องค์รัชทายาทด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮ่าๆๆ! เยี่ยมยอด! ช่างเป็นสตรีล่มเมืองที่เปี่ยมไปด้วยปัญญาเลิศล้ำลึกซึ้งแท้!”

จูอวี่เฉินหลุดหัวเราะลั่นออกมาทันที ดวงตาเรียวยาวเต็มไปด้วยความคลั่งรัก หลงใหล และความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่งที่ปะทุขึ้นในอก

“หากข้าได้หมากตัวสำคัญที่มีสมองอนาคตและปัญญาสูงส่งเยี่ยงนางมาไว้ในอุ้งมือ...ทุกอย่างในแผ่นดินนี้ก็จะจบสิ้นลงตามใจข้า! เสด็จพี่จะไร้สิ้นมันสมองคอยนำทาง และปัญญาอันเฉียบแหลมของนางจะกลายเป็นอาวุธชิ้นสำคัญที่สุดในการช่วยข้าหักโค่นราชบัลลังก์แย่งชิงอำนาจกลับมา! เหลยจวิน! เริ่มแผนการบัดนี้ อาศัยจังหวะยามวิกาลที่ผู้คนในวังหลวงกำลังโกลาหลระส่ำระสายจากศึกปะทะ เจ้าจงนำกองกำลังยอดฝีมือแฝงตัวเข้ายึดตำหนักลับ...แล้วฉกตัวแม่นางเสิ่นในตอนที่นางกำลังนอนหลับหลบหนีออกมานอกวังให้จงได้! ห้ามพลาดเด็ดขาด!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะนำตัวนางมาถวายพระองค์ให้ได้!” เหลยจวินรับคำสั่งก่อนจะอันตรธานหายไปในราตรี

.

.

ยามราตรีกาลดึกสงัด...

แสงเทียนริบหรี่ภายในห้องพักส่วนตัวของเสิ่นเมี่ยวหลิงดับมืดลงไปแล้ว ลมหนาวพัดโบกสะบัดกล่อมให้บรรยากาศวังเวง มัสยาที่เนื้อตัวร้าวระบมและเหนื่อยล้าจากการใช้สมองวางกลเกมการเมืองนอนหลับสนิทดิ่งลึกอยู่ในนิทราอารมณ์ ร่างกายอันบอบบางซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มไหมผืนหนาอย่างปลอดภัย โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าภัยร้ายครั้งใหม่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดเตียงนอน

ฟึ่บ...ซ่า...

เงาร่างลึกลับในชุดดำของเหลยจวินและกลุ่มยอดฝีมือฝั่งองค์ชายรอง แฝงกายหลบเร้นตัดผ่านสายตาทหารยามที่กำลังอ่อนล้า บุกรุกเข้ามาทางบานหน้าต่างไม้ฉลุอย่างเงียบเชียบและไร้เสียงราวกับภูตผี เหลยจวินไม่รอช้า ขยับเท้าแผ่วเบาเข้าประชิดข้างเตียงนอนทันที และนำผ้าเนื้อดีที่ชุบยาสลบสูตรแรงรมควันเข้มข้นเข้าประกบปิดจมูกและริมฝีปากอวบอิ่มของนางอย่างรวดเร็วแม่นยำ!

“อื้อ...”

มัสยาครางแผ่วเบาในความฝัน พยายามขยับร่างประท้วง ทว่าเพียงเสี้ยวอึดใจ ฤทธิ์ยาสลบอันรุนแรงก็ส่งผลให้สติอันน้อยนิดของเธอต้องดิ่งวูบจมลึกสู่ความมืดมิดสิ้นสติสมบูรณ์แบบไปในทันที

“ได้ตัวนางแล้ว...รีบคลุมผ้านางและพาร่างนางออกไปทางประตูลับท้ายอุทยานหลวงบัดนี้! อย่าให้คนของรัชทายาทจับพิรุธได้!”

เหลยจวินสั่งการเสียงกระซิบเฉียบขาด ยอดฝีมือรีบช้อนอุ้มเรือนร่างระหงบอบบางของแม่นางเสิ่นขึ้นแนบอก แฝงตัวลัดเลาะฝ่าความมืดและความโกลาหล ฉกตัวลักพานางออกไปนอกวังหลวง มุ่งตรงสู่กรงขังและตำหนักอัปสรแห่งใหม่ขององค์ชายรองในทันทีอย่างไร้ร่องรอย!

.................................