ตอนที่ 29 ตัวประกันในตำหนักอัปสร

ความมืดสลัวและกลิ่นอายของเครื่องหอมรสเผ็ดร้อนแปลกจมูก ค่อยๆ ปลุกสติสัมปชัญญะอันพร่าเลือนของ ‘มัสยา’ ให้คืนกลับมาอย่างช้าๆ เปลือกตาอันหนักอึ้งขยับเปิดขึ้นทว่าภาพเบื้องหน้ากลับหมุนคว้าง อาการเวียนศีรษะจากฤทธิ์ยาสลบสูตรเข้มข้นของเหลยจวินยังคงหลงเหลืออยู่จนชวนให้คลื่นเหียน มัสยาขยับร่างและพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงตั่งบุนวมขนาดยักษ์ ตกแต่งด้วยม่านมุ้งไหมสีแดงเพลิงฉูดฉาดงดงามประดุจกรงขังอันหรูหรา

“ฟื้นแล้วหรือ...แม่นางเสิ่น ยอดดวงใจของข้า”

สุรเสียงทุ้มหวานนุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้มดังขึ้นจากมุมห้อง มัสยาในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองตามเสียงทันที ก่อนจะพบกับเงาร่างสูงโปร่งของ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ ที่นั่งคลี่รอยยิ้มละมุนอ่อนหวานอยู่บนเก้าอี้โยกไม้ประดู่ นัยน์ตาเรียวยาวดุจพญาหงส์ของเขากำลังจ้องมองตรงมาที่มัสยาด้วยกระแสความคลั่งรัก หลงใหล และแรงปรารถนาอันแรงกล้าที่เปิดเผยอย่างชัดเจน

“อุ้ย! องค์ชายรอง!”

มัสยาอุทานลั่น ตาโตเท่าไข่ห่านพลางขยับถอยร่นไปจนชิดหัวเตียงด้วยความตกใจช็อกขีดสุด สมองอันชาญฉลาดเริ่มกวาดสายตามองรอบกาย ทั่วห้องไร้เงาของเสี่ยวหลานหรือองครักษ์เจี้ยน มีเพียงทหารยามแปลกหน้าในชุดเกราะทมิฬยืนเฝ้าแน่นหนาภายนอกม่าน

“ที่นี่ที่ไหน? แล้วท่านทำไมต้องส่งคนไปลักพาตัวข้ามาจากเตียงนอนตอนหลับได้ยังไง! ไอ้พวกขโมย! พวกโจรบ้า!”

จูอวี่เฉินหลุดหัวเราะหึๆ ในลำคอ ท่วงท่าลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าเข้ามาหามัสยาอย่างช้าๆ ช่างดูสง่างามประดุจภาพวาด ทว่าแฝงความน่ากลัว

“แม่นางเสิ่นโปรดใช้วาจาเบาลงหน่อยเถิด ที่นี่คือ ‘ตำหนักอัปสร’ จวนลับส่วนตัวของข้าเอง...ข้าเพียงแค่ทนความคิดถึงและแรงเสน่หาในตัวเจ้ามิไหว จึงจำต้องใช้กลอุบายเชิญตัวเจ้ามาพำนักอยู่เคียงข้างข้าที่นี่ เจ้ามิใช่นักโทษ ทว่าคือยอดดวงใจที่ข้าอยากจะยกย่องอุ้มชู”

“เชิญตัวบ้านคุณดิ! โปะยาสลบจนฉันหัวหมุนติ้วราวกังหันต้องลมแบบนี้เค้าเรียก ‘ลักพาตัว’ ย่ะ!”

มัสยาแผดเสียงกรนด่ากราดอย่างไม่เกรงกลัวตำแหน่งฐานันดรขององค์ชายเลยสัดนิด

“ไอ้คนฉวยโอกาส จิตใจต่ำทรามสิ้นดี! หน้าตาก็หล่อเหลาโปรไฟล์ดีระดับดาราเซเลบ แต่ทำไมพฤติกรรมถึงได้เป็นมิจฉาชีพข้ามมิติแบบนี้ฮะ! ฉันทำมาค้าขายของฉันอยู่ดีๆ วางแผนฝายกั้นน้ำอยู่ดีๆ ท่านมาป่วนระบบการทำงานของฉันทำไม! ส่งฉันกลับตำหนักรัชทายาทเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“กลับไปหาเสด็จพี่งั้นหรือ?”

นัยน์ตาพญาหงส์ของจูอวี่เฉินพลันวูบไหวฉายประกายดุดันเหี้ยมเกรียมขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานนุ่มละมุน

“เจ้าจะกลับไปหาบุรุษไร้หัวใจเยี่ยงนั้นเพื่อประโยชน์ใดกัน เมี่ยวหลิง...จูเซวียนหรงเห็นเจ้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานการเมือง คอยกักขังและใช้ปัญญาอนาคตของเจ้าเพื่อคอยค้ำจุนเก้าอี้รัชทายาทของตนเองเท่านั้น ทว่าตัวข้า...ข้ามิได้ต้องการสมองหรือแผนการศึกสิ่งใดจากเจ้าเลย ข้าต้องการเพียงรูปโฉมงดงามล่มเมืองและดวงใจของเจ้าเท่านั้น เจ้าช่างพิเศษนัก...ข้าตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่แรกสบตายามเปียกปอนกลางตลาดหลวงแล้ว”

“เชอะ! พูดจาบ้าบอ น้ำเน่ายิ่งกว่าละครหลังข่าวภาคค่ำซะอีก!” มัสยาเบ้ปากพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

“คุณชายรองฟังฉันนะ ฉันไม่สนใจคำหวานจอมปลอมหน้ากากบุรุษของคุณหรอก ฉันมาจากโลกอนาคต ฉันไม่มีวันยอมตกเป็นเมียน้อยหรือชายารองของใครในยุคโบราณบ้าบอนี่เด็ดขาด! ปล่อยฉันออกไป!”

จูอวี่เฉินขยับเข้าประชิดขอบเตียง และนั่งลงใกล้กับเรือนร่างระหงอ้อนแอ้นของเด็กสาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและคลั่งไคล้จนแทบจะควบคุมตนเองไม่อยู่ พระองค์ยื่นมือขาวนวลหมายจะเอื้อมไปสัมผัสนวลแก้มเนียนละเอียดอมชมพูของมัสยา ทว่าเธอกลับเบี่ยงหน้าหลบปัดมือเขาออกอย่างแรง

“อย่ามาแตะต้องเนื้อตัวฉันนะ! คุณมันโจรจอมขโมย!”

มัสยาถลึงตาใส่อย่างดุดัน

องค์ชายรองมิได้โกรธเคือง ทว่ากลับคลี่รอยยิ้มหวานลุ่มหลงยิ่งกว่าเดิม สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยวาจาหวังบีบคั้นบังคับให้สาวงามยอมรับรัก

“แม่นางเสิ่น...เจ้าช่างดื้อรั้นแก่นแก้วจนข้าชื่นชอบยิ่งนัก ทว่าเจ้าจงมองดูรอบกายเจ้าให้ดีเถิด ยามนี้แผนการในวังหลังแปรเปลี่ยน เสด็จพี่ใหญ่ของเจ้ากำลังจะโดนเสด็จแม่กับเสนาบดีเว่ยรุกฆาตจนสิ้นชื่อ บัลลังก์มังกรแห่งต้าหมิงในอนาคตย่อมต้องตกเป็นของข้า จูอวี่เฉิน ผู้นี้อย่างแน่นอน! หากเจ้ายอมเปิดใจรับรักข้า ยอมตกลงเป็นพระชายาคู่ใจเคียงข้างข้า ข้าสัญญา...ข้าจะมอบเกียรติยศ ศักดิ์ศรี และความสุขสบายในยศถาบรรดาศักดิ์ที่สตรีทั้งแผ่นดินต้องอิจฉาให้แก่เจ้า ข้าจะรักและถนอมเจ้าเยี่ยงหยกงดงามล้ำค่าชิ้นเดียวในชีวิต...เจ้ามิปรารถนาสิ่งเหล่านี้หรือ?”

“ขอบอกคำเดียวสั้นๆ เลยนะคุณชายรอง...”

มัสยายืดอกพร้อมกับสบสายตาคมคายนั้นอย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

“ข้า-ไม่-เอา! ต่อให้ท่านเอาทองมากองเท่ากำแพงเมืองจีน หรือมอบตำแหน่งฮองเฮา ฮองบ้าบออะไรนั่นมาประเคนให้ ข้าก็ไม่มีวันรักคนนิสัยจอมขโมยเยี่ยงท่าน! สมองอนาคตของข้าน่ะ มีไว้เพื่อช่วยคนที่ข้าอยากช่วย...ซึ่งไม่ใช่คนชั่วช้าหนุนหลังขุนนางทรราชเยี่ยงพวกท่านแน่ๆ!”

“เมี่ยวหลิง...เจ้าช่างไร้เดียงสานัก!”

น้ำเสียงของจูอวี่เฉินเริ่มเข้มขึ้น แววตาแฝงความเหี้ยมเกรียมบีบคั้น

“ข้าเตือนเจ้าด้วยความหวังดี...ยามนี้เจ้าตกอยู่ในตำหนักอัปสรของข้าแล้ว ต่อให้เจ้าจะดื้อแพ่งปฏิเสธเยี่ยงไร เจ้าก็มิอาจหนีพ้นวงแขนนี้ไปได้ตลอดกาล ข้าจะกักตัวเจ้าไว้ที่นี่ ปรนเปรอเจ้าด้วยความรักทุกค่ำคืน...จนกว่าดวงใจดื้อรั้นของเจ้าจะยอมสยบราบคาบใต้แท่นนอนของข้า!”

“คิดจะเคลมฉันรึไงฮะ! ฝันไปเถอะไอ้องค์ชายบ้า!”

มัสยาคว้าหมอนปาใส่หน้าเขาเต็มแรง

“ถ้ายุ่งกับข้าแม้แต่ปลายก้อย ข้าจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายและท่านก็จะไม่มีวันได้อย่างที่ท่านต้องการเลย คอยดูดิ!”

บทสนทนาโต้ตอบปะทะคารมท่ามกลางความตึงเครียดของกรงขังอันหรูหรา แผ่กลิ่นอายอันตรายแต่ก็แฝงเสน่หาอันลึกซึ้ง โดยที่จูอวี่เฉินทำได้เพียงกำหมัดแน่น สะกดกลั้นความต้องการที่จะรุกรานเอาไว้ลึกๆ แววตาคลั่งรักจ้องมองดรุณีแรกรุ่นผู้เฉลียวฉลาดปนดื้อรั้นอย่างไม่ยอมถอนสายตา สงครามชิงนางและกลเกมผลัดแผ่นดินบัดนี้ร้อนระอุยิ่งกว่ากองไฟยามเหมันตฤดู!

................................