ตอนที่ 25 จวนลับร้อนเป็นไฟ

แสงอรุณยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านไหมเข้ามาภายในห้องบรรทมชั้นใน ทว่าความอบอุ่นของสุริยาไม่อาจดับไฟโทสะที่กำลังแผดเผาใจของ ‘จูเซวียนหรง’ ได้เลยสักนิด พญามังกรหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเพลียจัด ทว่าทันทีที่พระหัตถ์กวาดไปพบเพียงความว่างเปล่าและเบาะที่นอนที่เย็นชืด นัยน์ตาคู่คมประดุจพญาเหยี่ยวก็เบิกกว้างขยับลุกขึ้นประทับนั่งทันที

“เมี่ยวหลิง! เจ้าอยู่ไหน!”

สุรเสียงทุ้มต่ำตวาดก้อง ทว่าไร้เสียงตอบรับ ร่องรอยคราบน้ำรักและหยาดโลหิตสีแดงชาดบนผ้าปูเตียงยังคงเด่นชัด ตอกย้ำถึงบทรักอันเร่าร้อนป่าเถื่อนที่เกิดขึ้นตลอดทั้งค่ำคืน ทว่าร่างระหงอวบอิ่มที่พระองค์กกกอดแนบเนื้อกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย...

จูเซวียนหรงเดือดดาลโกรธจัดจนหน้าแดงก่ำ พระองค์รีบตวัดฉลองพระองค์คลุมทับเรือนร่างกำยำ ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูออกไปด้านนอกด้วยกลิ่นอายสังหารอันรุนแรงจนทหารยามที่เฝ้าอยู่แทบไม่กล้าหายใจ

.

.

อีกด้านหนึ่งของตำหนัก...

ภายในห้องพักส่วนตัวของเสิ่นเมี่ยวหลิง...

มัสยาค่อยๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตาเมื่อแสงแดดเริ่มสาดส่อง ทว่าทันทีที่สติสัมปชัญญะฟื้นคืนกลับมาสมบูรณ์ ภาพเหตุการณ์บทรักอันเร่าร้อนรุนแรงที่องค์รัชทายาทกระทำต่อเธออย่างเอาแต่ใจตลอดทั้งคืนก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองประดุจทำนบพังทลาย ความตระหนักรู้บีบคั้นให้หัวใจดวงน้อยดิ่งวูบหาย ร่องรอยความบอบช้ำตามเนื้อตัวและผ้าผ่อนที่หลุดลุ่ยตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่า...เธอได้สูญเสียความบริสุทธิ์อันเป็นสิ่งหวงแหนที่สุดในชีวิตไปเสียแล้ว!

“ฮึก...”

หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเนียน มัสยาร้องไห้สะอื้นออกมาจนตัวโยนด้วยความเสียใจและอัดอั้นตันใจอย่างที่สุด เธออุตส่าห์รักษาร่างกายและความซื่อสัตย์ในเรื่องนี้มาตลอดชีวิตยี่สิบสองปีในโลกปัจจุบันเพื่อมอบมันให้แก่ชายคนรักในอนาคต ทว่ากลับต้องมาถูกขืนใจแปดเปื้อนด้วยพิษราคะขององค์ชายโบราณผู้เผด็จการคนนี้

‘เสี่ยวหลาน’ ที่กำลังจัดเตรียมอ่างน้ำอุ่นอยู่ใกล้ๆ เมื่อเห็นนายสาวร้องไห้โฮราวกับจะขาดใจ ก็รีบถลันเข้ามาทรุดตัวนั่งข้างเตียง ประคองมือน้อยๆ ของมัสยาเอาไว้แน่นพลางเอ่ยปลอบใจเสียงแผ่วเบาด้วยความเวทนา

“คุณหนูเสิ่นเจ้าคะ...โปรดใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ อย่าร้องไห้ไปเลยนะเจ้าคะ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...มันเป็นเพราะพิษยาร้ายแรงของคนชั่ว ข้าน้อยรู้ดีว่าคุณหนูต้องทุกข์ระทมใจ แต่มันผ่านไปแล้วเจ้าค่ะ ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ...”

“ไม่เป็นไรได้ยังไงล่ะเสี่ยวหลาน! ข้าเสียหายไปทั้งตัวขนาดนี้!”

มัสยาตะโกนสวนกลับทั่งน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความโกรธขึ้งระคนเจ็บปวดลึกซึ้ง

“ข้าอยากกลับบ้าน! ข้าไม่อยู่มันแล้วโลกโบราณเฮงซวยนี่ ข้าอยากกลับไปยังโลกของข้า ไปหาเพื่อนรักของข้า ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ให้ไอ้คนบ้าอำนาจนั่นรังแกอีกแล้ว!”

มัสยาพยายามจะลุกขึ้นยืนขยับหนี ทว่าทันทีที่กำลังขยับ ร่างกายอันบอบบางก็พลันเกิดอาการเจ็บแปลบแล่นจี้เข้าสู่ไขสันหลัง ความร้าวระบมแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนเธอต้องทรุดฮวบลงไปนอนคุดคู้บนที่นอนตามเดิม ในใจกำลังคิดหนักและตื่นตระหนกขีดสุดกับบทรักดิบเถื่อนที่จูเซวียนหรงยัดเยียดเข้าใส่จนเธอเจ็บปางตาย และที่น่ากลัวกว่านั้นคือสิ่งที่จะตามมาในอนาคต...

‘ไม่นะ!...ถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาจะทำยังไงล่ะะ! คราวนี้ได้ติดอยู่ในยุคโบราณยาวแน่ๆ...แต่...แต่คงไม่หรอกมั้ง ร่างกายนี้มันเป็นของเสิ่นเมี่ยวหลิง ไม่ใช่เนื้อหนังแท้ๆ ของตัวฉันในโลกปัจจุบันสักหน่อย ระบบพันธุกรรมมันคงไม่เชื่อมโยงกันหรอก...ใช่ไหมนะ?’

มัสยาคิดและพยายามปลอบใจตัวเอง ทว่าหัวใจเธอนั้นกลับสั่นรัวด้วยความกลัว

เสี่ยวหลานเห็นสีหน้าของคุณหนูเสิ่นที่ซีดเผือดและกำลังคิดหนักจนคิ้วผูกโบว์ สาวใช้คนสนิทที่กุมความลับเรื่องยาป้อนเมื่อเช้าไว้ จึงตัดสินใจเอ่ยปากบอกความจริงเพื่อคลายความกังวลใจของนายสาว

“คุณหนูเสิ่นเจ้าคะ...ฟังข้าน้อยเถิด ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรือคิดหนักเรื่องการตั้งครรภ์โอรสน้อยหรอกนะเจ้าคะ เพราะเมื่อเช้าตรู่ยามที่ท่านยังสลบไป ข้าน้อยและท่านเจี้ยนได้แอบอุ้มท่านกลับมา และข้าน้อยได้ป้อน ‘ยาระงับครรภ์สูตรลับ’ ของวังหลังให้ท่านดื่มจนหมดถ้วยเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ สายเลือดมังกรย่อมมิอาจปฏิสนธิได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

“อืม...”

มัสยาได้รับรู้ความจริงก็ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกสบายใจ ทว่า...ความโล่งใจนั้นก็ไม่อาจลบเลือนความโศกเศร้าเสียใจลึกๆ ไปได้ ยิ่งคิดว่าร่างกายนี้มีมลทินแปดเปื้อนไปแล้ว เธอก็ยิ่งเกิดความโกรธเคืองและเคียดแค้นในตัวขององค์รัชทายาทหนุ่มทวีคูณขึ้นเป็นพันเท่า!

ปัง!!!

บานประตูห้องพักถูกผลักกระแทกออกอย่างแรงจนเศษไม้จากประตูแทบแตกกระจาย พร้อมกับการปรากฏตัวขององค์รัชทายาทที่สะบัดกายก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าเดือดดาล แววตาพญาเหยี่ยวแดงก่ำ โดยมี ‘องครักษ์เจี้ยน’ วิ่งตามเข้ามาหวังจะร้องห้ามแต่ก็ไม่ทันการ

“เมี่ยวหลิง! เจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงแอบหนีข้ามานอนอยู่ที่นี่!”

จูเซวียนหรงตวาดเสียงทุ้มต่ำ ทว่ายามเมื่อสายตาคู่คมตวัดไปพบดวงหน้างดงามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา พระองค์ก็ชะงักกึก เพลิงโทสะมลายหายสิ้น เหลือเพียงความสะเทือนใจกับภาพที่เห็นจนแววตาสั่นไหวลึกซึ้ง

“ออกไปนะ! อย่าเข้ามาใกล้ข้า!”

มัสยาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายแน่น ขยับตัวถอยร่นไปจนชิดมุมเตียง นัยน์ตากลมโตจ้องมององค์รัชทายาทด้วยความเคียดแค้นและโมโหขีดสุด

“ไอ้คนฉวยโอกาส! ข้าบอกให้หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าบังอาจเอาข้อมือของท่านมาแตะต้องเนื้อตัวของข้าอีกเด็ดขาด! ข้าเกลียดท่าน! ออกไป!”

คำประกาศกร้าวระคนแววตารังเกียจเดียดฉันท์ของสตรีอันเป็นที่รัก ปักลึกเข้ากลางอกของจูเซวียนหรงจนพระวรกายอันกำยำถึงกับสั่นสะท้าน...

ทว่า...บุรุษผู้พลิกแผ่นดินที่บัดนี้ตระหนักแจ้งแล้วว่าหัวใจของตนรักแม่นางเสิ่นผู้นี้สุดหัวใจ กลับไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือนึกเสียดายเลยสักนิดที่เป็นนางในค่ำคืนอันเร่าร้อนนั้น พระองค์ยอมรับผิดในกิริยาป่าเถื่อนแต่โดยดี ทรงก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียง คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ยื่นพระหัตถ์ออกไปหวังจะปลอบประโลม

“เมี่ยวหลิง...ข้ารู้ว่าข้ากระทำรุนแรงต่อเจ้า ข้าโดนพิษยาร้ายแรงครอบงำจนสิ้นสติ...ทว่าข้ามิตระบัดสัตย์ ข้ายอมรับผิดทุกประการ และข้าพร้อมจะตบแต่งรับเจ้าเข้าตำหนัก มอบตำแหน่งฐานะพระชายาให้แก่เจ้าอย่างสมเกียรติ...”

“ข้าไม่ต้องการ!” มัสยาตวาดลั่น น้ำตาไหลพราก สะบัดหน้าหนีอย่างแรง

“ฐานะพระชายาบ้าบออะไรนั่นข้าไม่สนใจทั้งนั้น! ท่านมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว บ้าอำนาจ เผด็จการ! ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่านอีก ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้เลย...ไป! ข้าบอกว่าอยากอยู่คนเดียว! ออกไป!!!"

เสียงกรีดร้องไล่ส่งด้วยความเจ็บปวดอันขีดสุดของมัสยา ทำเอาองค์รัชทายาทหนุ่มนิ่งเงียบ ใบหน้าหล่อเหลาหมองลงด้วยความเสียพระทัยและรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด เจี้ยนเห็นท่าไม่ดีจึงก้าวเข้ามาประคองไหล่องค์รัชทายาทเบาๆ เป็นเชิงทูลเชิญให้ถอยฉากออกไปก่อนเพื่อให้แม่นางเสิ่นได้สงบสติอารมณ์ จูเซวียนหรงทอดสายตามองเรือนร่างระหงที่สั่นสะท้านสะอื้นไห้อยู่บนเตียงด้วยความอาลัยลึกซึ้ง ก่อนจะยอมตัดใจหมุนวรกายสืบเท้าก้าวเดินออกจากห้องไปช้าๆ ทิ้งให้ความเงียบงันปนคราบน้ำตาปกคลุมห้องพักส่วนตัวยามสายสะท้านไปทั่วห้อง...