บทที่ 1 ฝึกงาน 2

ที่ผ่านมาเธอทำงานจิปาถะเพื่อแลกข้าวกับที่นอน ถ้าจะหาเงินในหอนางโลมก็มีแค่วิธีเดียว...

ลลิตามองไปที่กลุ่มแขกเหรื่อ แต่ละคนประคองสาวสวยนุ่งลมห่มฟ้า ทั้งกอดทั้งล้วง เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของเหล่าคณิกาดังขึ้นเบาๆ ปะปนกับเสียงพิณและขลุ่ยที่ลอยผ่านม่านไหมโปร่ง เธอเห็นซิงซิงกำลังหัวเราะคิกคักอยู่กับแขกประจำของตน ซิงซิงงดงามโดดเด่น กำลังลูบเส้นผมที่เกล้าสูงของตนเองเบาๆ อย่างมีจริตพลางปรายตามองไปยังอีกมุมหนึ่งของห้องโถง ที่ซึ่งเหม่ยเหม่ยนั่งเงียบอยู่เพียงลำพัง

เหม่ยเหม่ยเป็นหญิงสาวหน้าตาหมดจด ออกแนวหวานและเรียบร้อย ทว่าเมื่อเทียบกับซิงซิงแล้วกลับดูธรรมดาเกินไป ทำให้จำนวนแขกที่เรียกตัวนางน้อยลงไปทุกที บางคืนก็ไม่มีผู้ใดมาเรียกหาเลยด้วยซ้ำ

ซิงซิงมองเหม่ยเหม่ยแล้วหัวเราะพลางเอ่ยเสียงแหลมว่า “คืนนี้คงไม่มีใครเรียกตัวเจ้าหรอกเหม่ยเหม่ย... กลับหอไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่”

เหม่ยเหม่ยกำมือเข้าหากันแน่น นางไม่ตอบโต้ แต่สีหน้าเศร้าหมองที่ปรากฏขึ้นนั้นกลับทำให้ลลิตารู้สึกไม่สบายใจ

ทำไงดีนะ เธออยากช่วย... ลลิตาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเหม่ยเหม่ย แล้วย่อตัวลงนั่งข้างๆ “พี่เหม่ยเหม่ย ข้าขอแต่งหน้า...นะเจ้าคะ?”

เหม่ยเหม่ยเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาสงสัย “แต่งหน้า? เจ้าหมายถึงแต่งหน้าให้ข้าน่ะหรือ”

“เจ้าค่ะ!” ลลิตายิ้มกว้าง พูดทวนสำเนียงที่ถูกต้อง “ข้าว่าง พี่เหม่ยเหม่ยก็ว่าง เราหาอะไรทำแก้ว่างกันดีกว่า ข้ามีวิธีแต่งหน้าแบบใหม่ รับรองว่าพี่จะสวยสะดุดตาแน่นอน”

เหม่ยเหม่ยลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยอมให้ลลิตาลองดู

ลลิตาลากเหม่ยเหม่ยไปยังมุมโถง หยิบเครื่องสำอางยุคโบราณที่มีอยู่ขึ้นมา พร้อมใช้เทคนิคที่เธอเรียนรู้จากโลกเดิมมาประยุกต์ให้เข้ากับยุคนี้

เริ่มจากลงรองพื้นแบบบางเบาโดยใช้แป้งผสมกับน้ำมันดอกไม้ แต้มไฮไลท์เบาๆ บริเวณโหนกแก้มเพื่อให้ใบหน้าดูมีมิติ ปัดคิ้วให้โก่งขึ้นเล็กน้อย ใช้สีแดงระเรื่อแตะบริเวณเปลือกตาให้ดูสดใส เขียนหางตาและปัดขนตาให้โฉบเฉี่ยว แล้วจบท้ายด้วยริมฝีปากแดงระเรื่อไล่เฉดจากด้านในสู่ด้านนอก

เริ่ด!

ทักษะแต่งหน้าที่เรียนรู้จากพี่กะเทยใช้ประโยชน์ได้จริงๆ

เมื่อเหม่ยเหม่ยมองกระจกทองเหลืองตรงหน้า นางเบิกตากว้าง “ข้า...นี่ข้าจริงๆ หรือ?”

“สวยมากเลยใช่ไหมล่ะเจ้าคะ?” ลลิตาหัวเราะคิก “คืนนี้พี่ต้องมีแขกเรียกแน่นอน”

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ คืนนั้นเหม่ยเหม่ยงามสะพรั่ง ร่ายรำอ่อนหวานกลายเป็นดาวเด่น นางได้รับความสนใจจากแขกใหม่หลายคน และที่สำคัญ... แขกบางคนเคยเป็นแขกประจำของซิงซิงมาก่อน

ลูกค้าซื้อตัวเหม่ยเหม่ย กอดจูบลูบคลำแล้วพากันไปเสพสวาทกันบนชั้นสอง ซึ่งมีลูกค้ารอซื้อตัวนางต่อถึงสามคน แต่ละคนล้วนเป็นขุนนางไม่ก็มหาเศรษฐี เมื่อซิงซิงเห็นเช่นนั้น นางก็แทบจะกำพัดในมือตัวเองจนหัก นางคณิกาบางคนสามารถไต่เต้าจนกลายเป็นที่โปรดปรานของบุรุษผู้ทรงอำนาจ หากโชคดี อาจมีแขกที่ร่ำรวยและจริงใจมาไถ่ตัวและแต่งตั้งเป็นภรรยา หรือบางคนก็ค่อยๆ เก็บเงินจากของกำนัล และหวังว่าสักวันจะสามารถซื้ออิสรภาพของตนเองได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่นางคณิกาจะชิงดีชิงเด่นกันเอง

หลังจากเลิกงาน แม่เล้ากำลังลงบัญชีส่วนแบ่งค่าตัวให้แต่ละคน แม่เล้าเอ่ยชมเหม่ยเหม่ยว่าทำงานได้ดี ลูกค้าฝากชมเชยมาให้ เหม่ยเหม่ยยิ้มดีใจ ส่วนซิงซิงเดินตรงไปหาเหม่ยเหม่ย พลางกระซิบเสียงเย็นชา

“แต่งหน้าแบบนี้ไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก คืนหน้าก็คงกลับไปนั่งแห้งเหี่ยวเหมือนเดิม!”

เหม่ยเหม่ยชะงักไปเล็กน้อย ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ทุกคนต่างรู้ดีว่าซิงซิงนิสัยเป็นเช่นใด นางไม่ชอบเห็นใครเด่นเกินหน้าเกินตา โดยเฉพาะเหม่ยเหม่ยที่ด้อยกว่านางมาตลอด ซิงซิงตามค่อนขอดเหม่ยเหม่ยอยู่หลายวัน ลลิตาจึงตัดปัญหาระหว่างทั้งสองคน

“พี่ซิงซิง ข้าอยากลองแต่งหน้าให้บ้าง พี่ซิงซิงสวยกว่าใคร ข้าอยากรู้ว่าหากลองแต่งหน้าแบบข้าดู พี่ซิงซิงจะต้องสวยสะท้านหอหยกเขียวเป็นแน่”

“เหอะ เจ้าไปแต่งให้เหม่ยเหม่ยเถอะ ข้าไม่สนใจหรอก”

“น่านะ...” ลลิตาป้องปากกระซิบ “ข้าแต่งให้พี่เหม่ยเหม่ยเพื่อลองฝึกมือให้ชิน ตอนนี้ข้าแต่งหน้าคล่องแล้ว อยากลองแต่งหน้าให้พี่ซิงซิงดูบ้าง รับรองว่าพี่ซิงซิงสวยจนลูกค้าตีกันแน่นอน”

ซิงซิงแอบปลื้มใจแต่วางมาดอยู่ “ก็ได้ๆ แค่ลองเท่านั้นนะ”

“เช่นนั้น... พอข้าแต่งหน้าให้พี่ซิงซิงแล้ว ข้าก็แต่งให้ทุกคนเลยเป็นไงเจ้าคะ?”

เซียงฮวาซึ่งเฝ้ามองอยู่เงียบๆ มาโดยตลอดหัวเราะออกมาเบาๆ “เป็นความคิดที่ดีนี่ลี่ฮวา ถ้าทุกคนงามขึ้น ก็ไม่มีเรื่องเปรียบเทียบกันอีก หอหยกเขียวมีสาวงามละลานตา ย่อมดึงลูกค้าจากหออื่นมาได้มากแน่”

ซิงซิงเม้มปากแน่น แต่นางก็พูดอะไรไม่ได้ นอกจากมองลลิตาด้วยสายตาที่เริ่มมีความไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ...

---------------

ในที่สุดก็หาทางให้ตัวเองได้แล้ว

งานแต่งหน้านี่แหละปัง! ลลิตาหมกมุ่นอยู่กับงานใหม่ของตนเอง ในห้องพักเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยขวดดินเผาและถาดเครื่องหอมที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทดลองส่วนผสมจากสมุนไพรและน้ำมันสกัดจากดอกไม้ในยุคโบราณ ปรับสูตรให้เหมาะสมจนออกมาเป็นครีมบำรุงผิวและโลชั่นที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ

"การจะมีใบหน้างดงาม สิ่งสำคัญที่สุดคือการบำรุงผิวให้ดีเสียก่อน" ลลิตากล่าวขณะป้ายเนื้อครีมลงบนหลังมือให้เซียงฮวาและเหม่ยเหม่ยลองกลิ่น "เมื่อผิวชุ่มชื้น เครื่องสำอางที่ลงไปจะเนียนและติดทนนานขึ้นเจ้าค่ะ"

เหม่ยเหม่ยทดลองทาครีมลงบนแก้มของตน นางลูบไล้อย่างประหลาดใจ "ช่างนุ่มลื่นยิ่งนัก! กลิ่นหอมละมุนไม่เหมือนแป้งที่เราใช้เลย"

เครื่องสำอางของหอหยกเขียวส่วนมากเป็นแป้งข้าว ทาผสมกับผงไข่มุกเพื่อให้ใบหน้าขาวเนียน แต่หากทามากเกินไปก็ดูหนาและแห้งแตก สีริมฝีปากมักใช้น้ำดอกคำฝอยหรือชาดแช่น้ำผสมกับขี้ผึ้งเพื่อให้สีติดทนนาน และคิ้วก็มักใช้เขม่าถ่านวาด ซึ่งบางครั้งก็เลอะและลบเลือนง่าย

ลลิตาลองดัดแปลงโดยใช้ดินสอถ่านแท่งแข็งที่เหลาจนแหลมเพื่อง่ายต่อการเขียนคิ้ว ใช้โลชั่นบำรุงผิวแทนที่การทาแป้งหนาหนัก และทดลองทำน้ำยาล้างเครื่องสำอางจากน้ำมันดอกบัวผสมกับน้ำข้าวหมัก ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยลบเมคอัพได้หมดจด แต่ยังทำให้ผิวเนียนนุ่มขึ้นอีกด้วย

"ที่สำคัญ พวกพี่ๆ ต้องล้างหน้าให้สะอาดก่อนนอน" ลลิตากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หากแต่งหน้าโดยไม่ดูแลผิว ริ้วรอยจะมาก่อนวัยอันควรแน่นอน!"

เซียงฮวาหัวเราะเบาๆ พลางยกมือลูบผิวหน้าตน "ข้ารู้สึกว่าเจ้าเหมือนนักปราชญ์ด้านความงามเลยจริงๆ นะลี่ฮวา" นางยิ้มอย่างเอ็นดู "เช่นนั้นข้าจะออกทุนให้เจ้าทำเครื่องสำอางนี้ต่อไป"

เหม่ยเหม่ยพยักหน้า "ข้าก็จะช่วยออกทุนอีกคน ข้าอยากได้สีทาแก้มที่ดูสดใสกว่าของเดิมบ้าง เจ้าทำให้ข้าได้หรือไม่?"

"แน่นอนเจ้าค่ะ! ข้าจะทำสูตรใหม่ให้ดูระเรื่อเหมือนเลือดฝาดตามธรรมชาติ รับรองว่าดูมีชีวิตชีวาแน่ๆ" ลลิตากล่าวอย่างมั่นใจ “หากทุกอย่างไปได้ดี เครื่องสำอางที่มีพวกพี่ลงทุนนี้จะเป็นความหวังของเรา”

“นั่นสินะ เกษียณจากงานนี้เมื่อไหร่ เราไปเปิดร้านขายเครื่องสำอางก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“โอเค สู้ค่า!!”

“ฮ่าๆ โอเคแปลว่าอะไรรึลี่ฮวา”

แต่แล้วก่อนที่ทุกคนจะได้พูดคุยต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของแม่เล้าสูงวัยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ห้องเงียบลงทันทีเมื่อร่างของนางปรากฏขึ้น

"ลี่ฮวา พอได้แล้ว!" นางกล่าวเสียงเข้ม "คืนนี้เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะให้เจ้าออกงานรับแขกเป็นครั้งแรก"