บทที่ 2 รับแขก

บทที่ 2 รับแขก

อาชีพนางโลมที่ใครต่อใครคิดว่าต้อยต่ำ แท้จริงแล้วน่ายกย่องมากต่างหาก พวกนางต้องแสร้งยิ้ม สร้างความสุขและรองรับความใคร่ แม้ในวันที่เหนื่อยล้าและเจ็บปวด หลายคนถูกขายเข้าหอมาโดยไม่มีทางเลือก และไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ เว้นแต่มีผู้มาไถ่ตัว และหนึ่งในคนที่ระทมอมทุกข์ที่สุดก็คือลลิตา

ทำงานในซ่องนึกว่าจะรอด สุดท้ายก็โดนสั่งให้รับแขก ฮือออ...

คณิกามิใช่ว่าใครอยากจะเป็นแล้วก็เป็นได้ง่ายๆ พวกนางต้องใช้เวลาฝึกฝนศิลปะแห่งความเย้ายวน ไม่ว่าจะเป็นการร่ายรำ เล่นพิณ ขับร้อง แต่งโคลงกลอน หรือแม้แต่การจิบชาอย่างสง่างาม ทุกสิ่งล้วนเป็นทักษะที่ต้องมีเพื่อเอาชนะใจแขกที่มาเยือน

“หากเจ้าอยากรอด ก็ต้องรู้จักใช้จุดเด่นของตัวเอง” แม่เล้าผู้มากประสบการณ์กล่าวกับลลิตา “เจ้าหน้าตาดี แต่ไม่รู้วิธีดึงดูดคน มีลูกค้าหลายคนสนใจเจ้า หากไม่ทำงานหาเงินเป็นชิ้นเป็นอัน เจ้าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร?”

ลลิตาได้แต่เม้มริมฝีปาก เธอไม่อยากเป็นคณิกา และไม่คิดจะใช้เรือนร่างล่อใจใคร แต่ในสถานการณ์นี้ เธอไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก อย่างน้อย เธอต้องอยู่รอดให้ได้ก่อน

“ท่านแม่ ข้ากำลังวางแผนทำเครื่องสำอางขาย”

“เด็กโง่” แม่เล้าส่ายหน้า “เจ้าจะทำแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน? อย่ามัวหาข้ออ้าง รีบไปเตรียมตัวซะ”

---------------

ค่ำคืนนี้ หอนางโลมหยกเขียวคึกคักกว่าทุกคืน ด้วยข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วว่า “เซียวอ๋อง” จะเสด็จมาเยือน

ซิงซิงนางคณิกาผู้มีเสน่ห์ล้ำลึกกำลังตื่นเต้น นางมั่นใจว่าคืนนี้เซียวอ๋องจะต้องเลือกตนเหมือนอย่างเคย นางมองเงาของตนเองในกระจก สำรวจเครื่องหน้าที่งดงามของตน แล้วปรายตามองไปทางลลิตาที่เพิ่งถูกแม่เล้าสั่งให้เตรียมออกงานรับแขกเป็นครั้งแรก

ลลิตานั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตมีแววตระหนกจนเห็นได้ชัด เธอสวมอาภรณ์ผ้าโปร่งสีชมพูอ่อนทับเอี๊ยมตัวจ้อย ประดับด้วยปิ่นเงินเล็กๆ ตามคำสั่งของแม่เล้า เสื้อเบาบางจนลลิตาร้องจ๊าก ชุดมันก็ฟิตเหลือเกิน รัดรูปอวดเต้าเต่งตูม แค่ก้มนิดเดียวก็เห็นนมหก จุกโผล่เรี่ยราด ลลิตาจึงไม่มั่นใจ หมุนตัวไปมาหน้ากระจก เซียงฮวาก็เข้ามาช่วยด้วยการดึงเสื้อเอี๊ยมให้ลดต่ำลงอีก

“พี่เซียงฮวา แบบนี้... หัวนมจะโผล่แล้ว”

“แบบนี้ล่ะ ได้เงินดี ลูกค้าชอบ พวกเฒ่าหัวงูชอบนัก ลองก้มๆ เงยๆ ให้แขกดู ไม่ก็ยอมให้จับนิดๆ หน่อยๆ เงินดีสุดๆ”

“แต่ข้าไม่เคย...”

“วางใจเถอะ ถึงลูกค้าส่วนใหญ่จะมือไม้ซุกซน แต่รับรองว่าแค่จับไม่ได้สอดใส่”

“แง”

เซียงฮวาและเหม่ยเหม่ยเข้ามาปลอบและพยายามหว่านล้อมแม่เล้า ขอให้ลลิตาได้ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ไปก่อน

“เอาล่ะ ลองไปรินเหล้าตามโต๊ะดูก่อนนะ”

“เจ้าค่ะ”

ลลิตาเริ่มทำงานตั้งแต่หัวค่ำ บรรยากาศเริ่มคึกคักเมื่อมีวงดนตรีเล่นบรรเลงและผู้คนสนุกสนานจากฤทธิ์สุรา

และเธอก็โดนแขกลามกลวนลามไม่หยุด

“นังหนูชื่ออะไรจ๊ะ มาใหม่เหรอ” พวกลูกค้าลูบไล้แขนเปลือยเปล่าของเด็กใหม่ ไม่ก็หาเรื่องจับก้นจับนม ยิ่งเด็กใหม่เอ๊าะๆ นมเพิ่งตั้งเต้าสวยแถมเสื้อเอี๊ยมบางจนเห็นหัวนมดุนดันเป็นจะงอยน่ารัก พวกหื่นกระหายก็เลยรั้งเธอไว้ไม่ยอมปล่อยให้ไปโต๊ะอื่น

“ร...รับอะไรดีเจ้าคะ”

“ขอจับนมหน่อยสิจ๊ะ เดี๋ยวให้ค่าขนม”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ อย่าซนนะเจ้าคะ” ลลิตาอดทนรินสุราให้แขก แต่มือของคนเมาก็เลื้อยมาขยำขยี้พวงเต้า เผลอปุบเป็นจับ บางคนแค่จับ บางคนก็ช้อนพวงเต้าแล้วเขย่าไปมา แค่นั้นพวกลูกค้าก็ครางฮือ แต่ก็มีหลายคนเหมือนกันที่เอานิ้วมาดีดหัวนม ส่วนอีกคนก็ล้วงเข้าไปบีบคลึงจนหัวนมแข็งชัน

“อ๊ะ.. อา...”

“หัวนมสีอะไรจ๊ะ ไหนขอดูหน่อย”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ ทะลึ่ง!” ลลิตาต้องท่องนะโมประคองสติ ปัดมือปลาหมึกออกจากตัวแทบแย่ กว่าจะหนีกลับไปหลบกับรุ่นพี่ได้ก็โดนจับก้นอีกต่างหาก พวกรุ่นพี่เห็นสภาพน้องเล็กยับเยินก็หัวเราะคิกคัก หยอกเย้าว่าจะรอดคืนนี้มั้ยเนี่ย

“ฮืออ... ไม่ไหวเจ้าค่ะ ข้าขอลาตาย”

“ใจเย็นๆ เดี๋ยวข้าไปขอร้องท่านแม่ให้ก็แล้วกันนะ” พี่เซียงฮวาใจดี เห็นว่าเธอทำต่อไม่ไหวจริงๆ ก็ช่วยออกหน้าคุยกับแม่เล้าให้ เหม่ยเหม่ยเองก็นึกสงสารจึงช่วยขอร้องอีกแรง

“นางยังไม่ได้ฝึกวิธีดูแลแขก ไม่รู้วิธีเลี่ยงแขกด้วยซ้ำ ลี่ฮวาก็ดูฮึดฮัดอยากจะทุบหัวคน หากเกิดอะไรผิดพลาดจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวายนะเจ้าคะ”

เมื่อพี่สาวทั้งสองช่วยกันอ้อนวอนแทนลลิตา แม่เล้าจึงยอมใจอ่อน

“ถ้าเช่นนั้น คืนนี้เจ้าก็ไปนั่งเล่นพิณแทนก็แล้วกัน!” แม่เล้ากล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนเดินออกไปสั่งงานสาวใช้

ลลิตาหน้าเผือดหนักกว่าเดิม

'เล่นพิณ? หนูเล่นไม่เป็น!!'

ลลิตาร้องโหยหวนอยู่ในใจ แต่เมื่อไม่มีทางเลือกก็ต้องก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรม

----------

ค่ำคืนนี้ ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ บรรดานางคณิกาต่างพยายามออดอ้อนแขกเหรื่อ แต่บรรยากาศก็เงียบลงเล็กน้อยเมื่อบุรุษร่างสูงผู้หนึ่งเดินเข้ามาภายในหอหยกเขียว

เซียวอ๋องมาแล้ว!

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่บุรุษในอาภรณ์สีเข้ม สวมอาภรณ์เรียบง่ายแต่ดูสง่างามยิ่ง นัยน์ตาดำลึกคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ หอ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำของตน ซิงซิงยิ้มหวานก้าวเข้าไปใกล้หมายจะทักทาย ทว่าเซียวอ๋องกลับไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด

ลลิตาที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของเวทีจับพิณไว้แน่น นางเริ่มดีดมันแบบมั่วๆ ด้วยความสิ้นหวัง หวังเพียงให้เวลาผ่านไปเร็วๆ แต่กลับกลายเป็นว่าท่วงทำนองที่ไม่เป็นเพลงของนางดันดึงดูดสายตาของบุรุษผู้หนึ่งเข้าโดยไม่ตั้งใจ

เซียวอ๋องเหลือบตามองไปทางหญิงสาวที่กำลังจิ้มสายพิณราวกับกำลังทดลองของเล่นใหม่ เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ เพราะแทนที่เสียงจะไพเราะจับใจ กลับเป็นเสียงกระตุกกระชากแปลกๆ ที่ชวนให้ขมวดคิ้ว นางดีดไป จงใจทำหน้าทำตามู่ทู่ ทำจมูกหมู แล่บลิ้น แยกเขี้ยวปลิ้นตาไปด้วยเพื่อไม่ให้มีลูกค้าเรียกไปนั่งด้วย แต่เขากลับมองลลิตาเพลินจนลืมตัว