MasukShare
บทที่ 5 ติดใจ 3
Tanggal publikasi:
2026-06-01 10:15:26แง...
เมื่อคืนก็โดนสั่งให้เล่นพิณจนนิ้วแตก แถมโดนตีมือแทบหักแล้ว วันนี้ให้มานั่งเล่นเกมหนีตายอะไรอีกอ่า! ลลิตานั่งแข็งเป็นรูปสลักอยู่ข้างเซียวอ๋อง ทั้งที่รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะหยอกเย้าของแขกเหรื่อและนางคณิกา แต่บรรยากาศตรงนี้กลับเงียบงันราวหลุดมาอีกมิติ
เซียวอ๋องไม่ได้พูดอะไร แต่กลับจ้องหน้านางนิ่งๆ ขณะที่มือยังคงถือจอกสุราอย่างสง่างาม
ที่นี่คือซ่อง เรียกให้สวยหรูก็คือหอนางโลมนั่นแหละ โต๊ะอื่นนั้น ลูกค้าทั้งล้วงทั้งดูดกันเมามันส์ นางคณิกาเปลื้องผ้าขึ้นไปเต้นโยกเอวบนโต๊ะก็เห็นจนชินตา มีแค่โต๊ะนี้ที่คุณลูกค้านั่งนิ่งเรียบร้อย บรรยากาศเงียบเชียบเสียจนลลิตาเริ่มคิดไปเองว่าหากตนหายใจแรงเกินไป เขาอาจจะใช้สายตาดุๆ นั่นตัดศีรษะนางได้
"เอ่อ... เอ้อหูของข้า..." ใช่แล้ว เราต้องเอนเตอร์เทน อย่าให้บรรยากาศเงียบจนหนาวสั่นแบบนี้ ลลิตาเหล่มองเครื่องดนตรีที่ถูกโยนลงพื้นเมื่อครู่ อยากลุกไปเก็บแต่กลัวถูกจับกดให้แข็งทื่ออยู่แบบนี้อีก
"คิดจะเล่นอีกหรือ?" น้ำเสียงของเซียวอ๋องเข้มขึ้นเล็กน้อย
"แน่นอนเพคะ!" ลลิตาเชิดหน้าอย่างมั่นใจ ทั้งที่เสียงเอ้อหูของตนเมื่อครู่เล่นเอาหลายคนเกือบสำลักสุรา เซียวอ๋องเลิกคิ้ว ก่อนจะกระตุกมุมปาก
"หากเจ้าเล่นได้ดี ข้าจะให้รางวัล"
“รางวัลอะไรเพคะ”
เซียวอ๋องไม่ตอบ แต่ควักก้องทองมาวางตรงหน้า
โอ้ ว้าว คืนนี้ปั่นเงินได้หลายๆ ลลิตาตาลุกวาว รีบดีดตัวขึ้นไปเก็บเอ้อหู แต่ขณะกำลังจะเริ่มสี สายตาพระองค์กดดันเสียจนมือของลลิตาสั่นไปหมด
"มา ข้าสอนเจ้าเอง"
“เอ่อ ไม่ต้อง ไม่รบกวน” ยังไม่ทันที่ลลิตาจะตั้งตัว ร่างสูงก็ขยับเข้ามาประชิดอยู่ด้านหลัง มือใหญ่จับซ้อนทับมือของเธอ ขณะที่เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างหู
"ถ้าครั้งนี้เจ้าทำให้ข้าปวดหูอีก... เจ้าจะโดนหนักกว่าเดิม ไหนลองเล่นดูซิ"
อุอิอา อุ๊อิอา อุ๊เอะ....
เสียงเอ้อหูดังขึ้นแบบเดิม ก็คนมันเล่นไม่เป็นจะคาดหวังให้เพราะแค่ไหนล่ะคะ! เซียวอ๋องยังไม่มีรับสั่งอะไร ลลิตาจึงขยับคันสายสีเอ้อหูไปเรื่อยๆ ซึ่งแน่นนอนว่าก็มีแค่ทำนองเดิม
อุ อิ อา อุ๊ อิ อา อุ๊ เอะ...
มีเสียงถอนหายใจดังขึ้นจากคนที่อยู่ด้านหลัง ลลิตากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก คิดว่าบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ยังไม่น่ากลัวเท่าตอนนี้เลย!
กลัวว้อยยย
แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เซียวอ๋องก้มลงมาจูบอย่างดุดันเร่าร้อน สอดลิ้นรุกราน มือหยาบกร้านกอบกุมโนมเต้าแล้วเคล้าคลึงอย่างตื่นเต้น สอดมือเข้าไปลูบคลำเต้าอวบนุ่มแล้วบี้หัวนมไปมาจนแข็งเสียดมือ
“อ๊ะ อ๊า...”
Bab terbaru
ทะลุมิติมาขายตัว บทส่งท้าย 3 [จบ]
หลายเดือนต่อมา ข่าวลือเรื่องการหายตัวไปของจางถิงถิง ธิดาคนเล็กแห่งตระกูลจางก็เริ่มซาลงไป แต่แล้ว... เมืองหลวงก็ต้องสั่นสะเทือนอีกครั้งด้วยข่าวที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าขบวนสมบัติอันวิจิตรตระการตาเคลื่อนผ่านถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่จวนตระกูลจาง ขบวนสมบัตินั้นนับมากองจนล้นหน้าจวน ทั้งผ้าไหมหายาก ทองคำแท่ง เครื่องประดับล้ำค่า และเครื่องเรือนแกะสลักอย่างประณีต ผู้คนในเมืองหลวงต่างฮือฮา ต่างสงสัยว่าใครกันที่กล้าทุ่มเททรัพย์สมบัติมากมายเพียงนี้รถม้าหรูหราที่สุดหยุดลงหน้าประตูจวน ท่านเสวียนหย่ง บุรุษผู้ได้ชื่อว่ามั่งคั่งที่สุดในแคว้น ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางสง่างามดุจเทพเซียน และยื่นมือไปประคองถิงถิง ผู้เป็นภรรยาให้ก้าวลงมาถิงถิงในชุดฮูหยินที่ปักด้วยด้ายทองคำ ดูงดงามและเปล่งประกายยิ่งนายท่านจางและฮูหยินจางออกมายืนต้อนรับด้วยความตื่นตะลึง ราวกับยังไม่สามารถเรียกสติกลับคืนมาได้ พวกเขาไม่คิดเลยว่าเจ้าขอทานตัวสกปรกคือบุรุษผู้ได้ชื่อว่ามั่งคั่งที่สุดในแคว้น"ท่านพี่..." ฮูหยินจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้ายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่า... ขอทานผู้นั้นคือท่านเสวียนหย่ง""ถิงถิง... นางกล้าทิ้งทุกอย่าง
ทะลุมิติมาขายตัว บทส่งท้าย 2
การเดินทางของถิงถิงดำเนินต่อไปอย่างยากลำบาก แสงอาทิตย์ยามบ่ายแผดเผาผิวกายที่บอบบางของนางจนแดงก่ำ รองเท้าผ้าไหมที่นางสวมใส่เริ่มขาดวิ่นเพราะต้องเดินผ่านทางที่ขรุขระและเต็มไปด้วยก้อนกรวด นางรู้สึกกระหายน้ำและหิวโหย แต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นนางเดินตามร่องรอยสุดท้ายที่อาเหยาทิ้งไว้ จนกระทั่งมาถึงบริเวณที่เป็นเหมืองทองคำขนาดใหญ่ เสียงค้อนกระทบเหล็กและเสียงคนงานดังระงมไปทั่วบริเวณ แสงสะท้อนจากแร่ทองคำที่กองพะเนินอยู่ทำให้บริเวณนั้นดูสว่างไสวถิงถิงเห็นชายชราผู้หนึ่งกำลังยืนควบคุมดูแลคนงานอยู่ ชายชราผู้นั้นมีใบหน้าที่เปื้อนฝุ่น แต่ดวงตาของเขาส่องประกายแห่งความเฉลียวฉลาดและความมั่งคั่งถิงถิงเดินเข้าไปหาชายชราด้วยความอ่อนล้า"ท่านลุงเจ้าคะ" นางเอ่ยด้วยเสียงที่แหบแห้ง "ท่านเห็นขอทานที่ชื่ออาเหยาเดินผ่านมาทางนี้บ้างหรือไม่เจ้าคะ"ชายชรามองถิงถิงด้วยความสงสาร เขาหยิบน้ำเต้าที่บรรจุน้ำสะอาดส่งให้นาง"ดื่มน้ำก่อนเถิดคุณหนู" เขากล่าวอย่างใจดี ถิงถิงรับน้ำเต้ามาดื่มอย่างกระหาย เมื่อความชุ่มชื้นกลับคืนสู่ลำคอ นางก็ถามซ้ำอีกครั้ง"ท่านเห็นขอทานร่างสูงใหญ่ ไว้หนวดเคราครึ้มหรือไม่เจ้าคะ"
ทะลุมิติมาขายตัว บทส่งท้าย 1
บทส่งท้ายอาเหยาทิ้งไว้เพียงร่องรอยที่เขาทำเครื่องหมายไว้บนพื้นดิน ถิงถิงต้องเดินทางเพียงลำพัง นางเดินตามสัญลักษณ์ง่ายๆ ที่ทำจากกิ่งไม้หรือก้อนหินที่วางเรียงกันเป็นรูปทรงแปลกตา นางเดินไปตามทางที่คดเคี้ยวและเปลี่ยวร้างนานหลายชั่วยาม แสงแดดเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสื้อผ้าที่เรียบง่ายของนางเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกายที่อ่อนแอของธิดาผู้สูงศักดิ์ นางไม่เคยต้องเดินไกลเช่นนี้มาก่อนในที่สุด นางก็มาถึงที่แห่งหนึ่งซึ่งมีไร่ข้าวโพดกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า ต้นข้าวโพดสูงใหญ่เรียงรายเป็นระเบียบราวกับกองทัพสีเขียวขจีถิงถิงมองหาอาเหยา แต่ไม่พบร่องรอยของเขาอีกต่อไป นางรู้สึกสับสนและเริ่มหวาดหวั่นเล็กน้อยทันใดนั้น นางก็เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังเดินตรวจตราอยู่ตามแนวไร่ ชายผู้นั้นสวมเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านและดูภูมิฐาน แม้จะดูเป็นคนดูแลไร่ แต่ก็มีท่าทางน่าเคารพ ถิงถิงเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นด้วยความอ่อนน้อม"ท่านลุงเจ้าคะ" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน "ท่านเห็นขอทานรูปร่างสูงใหญ่ มีหนวดเคราเดินผ่านมาทางนี้บ้างหรือไม่เจ้าคะ"ชายผู้นั้นมองถิงถิงตั้ง
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 9 ร่องรอย
อาเหยาออกเดินนำไปโดยทิ้งเครื่องหมายบอกเอาไว้ เป็นสัญลักษณ์ง่ายๆ ที่ทำจากกิ่งไม้หรือก้อนหินที่วางเรียงกันเป็นรูปทรงแปลกตา ร่องรอยเหล่านั้นนำพานางออกนอกเขตเมืองหลวง เข้าสู่ชนบทที่กว้างใหญ่ไพศาล"จางถิงถิง! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!"ถิงถิงหันกลับไปมองด้วยความตกใจ นางเห็น เยว่ซิน พี่สาวคนโต ลี่ฮวา พี่สาวคนรอง และ เหมยลี่ พี่สาวคนที่สาม กำลังเดินตรงมาหานางด้วยสีหน้าโกรธจัด"เจ้ากล้าดียังไงถึงหนีตามขอทานไป!" เยว่ซินตวาดเสียงดัง "เจ้าไม่รู้หรือว่าการกระทำของเจ้าจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลจางต้องเสื่อมเสียป่นปี้!""พวกเรากำลังจะแต่งงานกับคุณชายผู้สูงศักดิ์" ลี่ฮวาเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "หากเรื่องนี้แพร่ออกไป พวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! เจ้าทำลายชีวิตของพวกเรา!""ข้า... ข้าขออภัยท่านพี่ทั้งสามเจ้าค่ะ" ถิงถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าไม่สามารถแต่งงานกับคนที่ข้าไม่ได้รักได้""รัก? เจ้าพูดถึงความรักกับขอทานสกปรกอย่างนั้นหรือ!" เหมยลี่หัวเราะเยาะอย่างดูถูก "เจ้ามันโง่เขลา! เจ้ามันต่ำทราม! เจ้ามันไม่คู่ควรที่จะเป็นธิดาของตระกูลจาง!"“แล้วไหนเล่า? ขอทานที่เจ้ารักน
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 8 ขอทานหน้าจวน 4
ถิงถิงพยักหน้าช้าๆ ความเชื่อมั่นในดวงตาของอาเหยาได้สั่นคลอนความลังเลในใจของนางจนหมดสิ้นฮูหยินจางกำลังจิบชาอยู่ในเรือน เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากบ่าวรับใช้ นางก็แทบจะสำลักชา"อะไรนะ! ถิงถิงจะติดตามขอทานสกปรกผู้นั้นไปตามหาคู่ครองที่ไม่เคยเห็นหน้าหรือ! นางเสียสติไปแล้วหรือ!" มารดาของนางตวาดเสียงดังด้วยความโกรธ นางเดินเข้ามาประจันหน้ากับบุตรสาวคนเล็ก"เจ้าเป็นธิดาของตระกูลจาง! เจ้าจะทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ไม่ได้! เจ้าจะเอาเกียรติยศของตระกูลไปทิ้งไว้ข้างถนนไม่ได้!" มารดาของนางยื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเด็ดขาด "ฟังข้าให้ดีนะถิงถิง... ยาจกตัวเหม็นจะไปรู้จักคนรวยๆ ได้อย่างไร เสวียนหย่งเป็นใคร ข้าไม่เคยได้ยินชื่อ หากเจ้าก้าวออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว เจ้าก็ไม่ต้องกลับมาอีก"คำขู่ของมารดาไม่ได้ทำให้ถิงถิงหวาดหวั่น นางเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน"ท่านแม่เจ้าคะ... หากความสุขของข้าคือการต้องก้าวออกจากบ้านหลังนี้ ข้าก็ยินดีที่จะไม่กลับมาอีก"ถิงถิงโค้งคำนับมารดาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากเรือนไปอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่มีอะไรติดตัวไปแม
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 8 ขอทานหน้าจวน 3
"หยุดเดี๋ยวนี้!"จางถิงถิงผู้มีจิตใจอ่อนโยนและบริสุทธิ์ดุจดอกบัวแรกแย้ม นางรีบวิ่งออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นรอยแส้บนหลังของอาเหยาและสีหน้าเจ็บปวดของเขา นางก็รู้สึกสงสารจับใจ ถิงถิงเดินเข้าไปหาอาเหยาอย่างไม่รังเกียจ นางนั่งยองๆ ลงข้างๆ และหยิบซาลาเปาที่นางแอบเก็บไว้ในแขนเสื้อออกมา"ท่าน... ท่านคงจะหิวมากแล้ว" ถิงถิงยื่นซาลาเปาให้เขาด้วยมือสั่นเทา "ท่านกินนี่เสียเถิด แล้วรีบลุกขึ้นไปจากที่นี่เถิดนะ หากท่านยังอยู่ที่นี่ต่อไป พวกเขาจะทำร้ายท่าน"อาเหยาเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่เจ็บปวดและเต็มไปด้วยความอ่อนโยนของถิงถิง เขารับซาลาเปามาถือไว้ในมือที่หยาบกร้านและสกปรก"คุณหนูสี่..." เสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำ "ความเมตตาของท่าน... ข้าจะตอบแทน"เยว่ซิน ลี่ฮวา และเหมยลี่มองน้องสาวคนเล็กด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม พวกนางไม่เข้าใจว่าเหตุใดถิงถิงจึงลดตัวลงไปยุ่งเกี่ยวกับขอทานสกปรกเช่นนี้"ตอบแทน? ยาจกเช่นเจ้าจะเอาอะไรมาตอบแทนได้" ลี่ฮวาเยาะเย้ยอาเหยาไม่สนใจคำพูดของใคร เขาจ้องมองถิงถิงด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและจริงจัง"ความเมตตาอันบริสุทธิ์ใจของคุณหนูสี่ ตัวข้าได้ประจักษ์แจ้งแก่ใจ ข้าจะช่วยสรรหาคู่ครองที่ดีที่
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 7 ท่านอ๋องสายเปย์ 3
สุดยอดเลย...ลลิตากระพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อ สาวใช้ข้างตัวจึงรีบกระซิบว่า "ห้องนี้เป็นห้องพิเศษ ถ้าแขกคนไหนกระเป๋าหนักก็เปิดห้องนี้สุขสันต์กับคณิกาที่ถูกใจได้ คืนหนึ่งต้องจ่ายถึงสามพันตำลึง! แต่ท่านอ๋องช่างใจกว้างนัก จ่ายล่วงหน้าไว้ให้พี่ใช้นอนเล่นหนึ่งปีเต็ม"ลลิตาสำลัก
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 3 รับงานครั้งแรก 3
“เห็นหรือไม่? ถ้ายังเล่นผิดอีก ก็เตรียมใจถูกลงโทษได้เลย”“ชาติก่อนท่านเป็นมารใจยักษ์แน่ๆ ส่วนชาตินี้เป็นยักษ์ใจมาร!” ลลิตาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะเขาทำร้ายจิตใจนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนให้คณิกาคนอื่น แต่กับนางกลับดุจังว้อย! ตีเอาตีเอาเซียวอ๋องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นราวกับกำลังสนุก
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 3 รับงานครั้งแรก 2
ลลิตามองพิณในมืออย่างสิ้นหวัง เธอต้องเล่นอีกแล้วหรือ? ช่างแม่ง เธอก็แค่ดีดมั่วไปเรื่อยก็แล้วกัน… ลลิตาเค้นพลัง ยืนโซโล่พิณตะแหง่วๆ แต่วๆๆ ควงพิณแกว่งๆๆ คนเล่นมันส์ แต่คนฟังหูดับไปแล้วผ่านไปไม่นาน มือของเธอก็เริ่มรู้สึกชา ปลายนิ้วเริ่มแดงและปวดแสบ แต่เซียวอ๋องกลับยังไม่ละสายตาไปจากเธอ“ท่านอ๋อง หนว
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 3 รับงานครั้งแรก 1
“ท่านอ๋อง~ จะให้หม่อมฉันรินสุราให้หรือไม่เพคะ?” ซิงซิงที่เห็นสายตาของเซียวอ๋องเหม่อไปทางอื่นก็รีบเข้าประชิดตัวเขา พลางส่งเสียงหวานเชิญชวน“ไม่ต้อง” เซียวอ๋องตอบเสียงเรียบ ดวงตายังจับจ้องไปที่ลลิตาในขณะนั้นเอง ชายร่างใหญ่ผู้หนึ่งเดินเซมาทางเวที มีกลิ่นเหล้าคลุ้งเต็มตัว เขามองลลิตาด้วยสายตากระหาย “เ
Anda juga akan menyukai
คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.7K Dibacaซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.7K Dibacaเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ27.6K Dibacaเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.2K Dibacaเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ165 Dibacaวาสนายัยเด็กอ้วนเกิดใหม่ในยุค 80
หลี่จินผิง74 Dibacaนางมารจ้าวพิษ
จิ้งจอกน้อยแอบหลงรัก97 Dibacaน้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง 1 : {Harem/3P}
petagorus2257 Dibaca
