ตอนที่ 7

หญิงสาวในชุดสีฟ้ายิ้มกว้างก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม เมื่อประตูปิดลง หลินเยว่จึงปล่อยลมหายใจออกมาเบา ๆ เธอเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองแผ่นหลังของไป๋ลี่หรงซึ่งกำลังขึ้นรถด้วยสายตาครุ่นคิด

จากประสบการณ์หลายปีในโลกธุรกิจ เธอพบผู้คนที่เก่งเรื่องการแสดงมานับไม่ถ้วน และหนึ่งในสิ่งที่โกหกได้ยากที่สุดคือแววตา คนที่หวังดีอย่างแท้จริงจะยิ้มด้วยดวงตา

แต่คนที่ซ่อนเจตนาร้าย แม้ริมฝีปากจะโค้งขึ้นงดงามเพียงใด ดวงตาจะยังคงเย็นชาและคอยประเมินผลประโยชน์อยู่เสมอ

หลินเยว่นึกย้อนถึงสีหน้าของไป๋ลี่หรงในทุกช่วงของการสนทนา แล้วมุมปากของเธอก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ

“ในที่สุดก็เจอตัวแล้วสินะ”

เพราะเธอจับพิรุธสำคัญได้อย่างชัดเจน รอยยิ้มที่อีกฝ่ายมอบให้ตลอดการพบกันนั้นงดงามไร้ที่ติ แต่กลับไม่เคยส่งไปถึงดวงตาแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงรอยยิ้มปลอมที่ใช้ปกปิดความอิจฉา ความทะเยอทะยาน และแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น คฤหาสน์ตระกูลกู้เพิ่งกลับเข้าสู่ความสงบหลังจากข่าวการเผชิญหน้าระหว่างซูหว่านชิงกับไป๋ลี่หรงยังคงเป็นที่พูดถึงในหมู่คนรับใช้ หลินเยว่ตื่นแต่เช้า นั่งจดบันทึกรายรับรายจ่ายของบ้านอย่างละเอียดบนกระดาษเปล่า เธอพบช่องโหว่หลายแห่งที่แสดงให้เห็นว่าคนในคฤหาสน์ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยโดยไม่มีการตรวจสอบ ขณะกำลังขีดเส้นใต้ตัวเลขสำคัญ เสียงพ่อบ้านก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

“คุณผู้หญิงครับ ตระกูลซูส่งคนมาแจ้งว่าท่านพ่อและครอบครัวกำลังเดินทางมาหา อีกไม่นานก็คงถึงแล้ว”

หลินเยว่เงยหน้าขึ้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาอีกครั้ง ทุกครั้งที่คนจากบ้านเดิมมาเยี่ยม ไม่เคยเป็นเพราะคิดถึงลูกสาว แต่เป็นเพราะต้องการเงิน ของมีค่า หรือเส้นสายจากตระกูลกู้

เธอพยักหน้าช้า ๆ “เชิญเข้ามาตามมารยาท”

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถเก๋งคันหนึ่งก็จอดหน้าคฤหาสน์ ชายวัยห้าสิบปลาย ๆ ในชุดสูทสีเข้มก้าวลงมาก่อน เขาคือซูจื้อเฉียง พ่อของซูหว่านชิง ตามมาด้วยหลิวซูหลัน แม่เลี้ยงผู้แต่งกายหรูหรา และซูหมิ่น น้องสาวต่างแม่ที่มีใบหน้าสะสวยแต่เต็มไปด้วยความทะนง

ทั้งสามเดินเข้ามาในห้องรับแขกราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

ซูจื้อเฉียงมองลูกสาวเพียงแวบเดียวก่อนเอ่ย “ได้ยินว่าเจ้าป่วย ข้าก็เป็นห่วง”

หลินเยว่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบ “ขอบคุณที่เป็นห่วง”

หลิวซูหลันยิ้มหวาน “หว่านชิง เจ้าโชคดีจริง ๆ ที่ได้แต่งเข้าตระกูลกู้ บ้านหลังใหญ่ คนรับใช้มากมาย ไม่เหมือนบ้านเดิมของพวกเรา”

คำพูดฟังดูเหมือนชื่นชม แต่แฝงความอิจฉาและคำนวณอยู่ทุกถ้อยคำ

ซูหมิ่นเดินสำรวจห้องก่อนหยุดมองแจกันโบราณราคาแพง

“พี่หญิง ของพวกนี้คงมีมูลค่าไม่น้อยเลยนะ”

“คงอย่างนั้น”

“ถ้าพี่ไม่ใช้ เอาให้ข้าสักใบก็ดี”

หลินเยว่ยิ้มบาง ๆ “ของในบ้านนี้ไม่ใช่ของข้าเพียงคนเดียว”

ซูหมิ่นเม้มปากอย่างไม่พอใจ เมื่อดื่มชาไปได้ครู่หนึ่ง ซูจื้อเฉียงก็วางถ้วยลงแล้วเข้าสู่เรื่องที่ต้องการทันที

“ช่วงนี้ธุรกิจของพ่อมีปัญหานิดหน่อย ขาดเงินหมุนเวียนอยู่จำนวนหนึ่ง”

หลินเยว่พยักหน้า “แล้วอย่างไร”

“เจ้าช่วยไปพูดกับกู้เหยียนเซียวให้หน่อย ขอเงินสักก้อนคงไม่ใช่เรื่องยาก”

หลิวซูหลันรีบเสริม “ใช่แล้ว เจ้าคือภรรยาของเขา แค่เอ่ยปาก เขาคงไม่ปฏิเสธ”

ซูหมิ่นยิ้มเยาะเบา ๆ “ถึงเขาจะไม่รักพี่ แต่เรื่องเงินคงให้ได้อยู่แล้ว”

คำพูดนั้นหากเป็นซูหว่านชิงคนเดิมคงทำให้เสียใจจนร้องไห้ แต่หลินเยว่เพียงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะแล้วถามอย่างเรียบเฉย

“ทำไมพวกท่านถึงคิดว่าฉันควรขอเงินจากสามี”

ซูจื้อเฉียงขมวดคิ้ว “เพราะเจ้าเป็นลูกสาวของข้า”

“แล้วตั้งแต่ฉันแต่งงานไป พวกท่านเคยมาหาเพราะเป็นห่วงฉันหรือไม่”

ทั้งสามนิ่งเงียบ

หลินเยว่กล่าวต่อ “ทุกครั้งที่มา ล้วนต้องการเงิน ต้องการของ หรือให้ฉันช่วยผลประโยชน์ทั้งนั้น”

หลิวซูหลันรีบแสร้งน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าคิดมากไปแล้ว ครอบครัวเดียวกันช่วยเหลือกันเป็นเรื่องปกติ”

“ช่วยเหลือกันหรือ”

หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ “ตอนฉันล้มป่วยนอนโรงพยาบาล พวกท่านเพิ่งนึกได้ว่ามีลูกสาวคนนี้หลังรู้ว่าฉันฟื้นแล้ว”

ซูหมิ่นเริ่มหมดความอดทน

“พี่หญิง อย่าทำตัวเรื่องมากนักเลย ขอเงินสามีสักหน่อยจะเป็นอะไรไป ท่านนายพลมีเงินมากมาย”

“ถ้าเขามี ก็เป็นเงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขา”

“แต่พี่เป็นภรรยา”

“ภรรยาไม่ได้หมายความว่าจะเอาทรัพย์สินของสามีมาแจกใครก็ได้”

คำตอบนั้นทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ซูจื้อเฉียงตบโต๊ะดังปัง

“ซูหว่านชิง เจ้ากล้าพูดกับพ่อแบบนี้หรือ”

หลินเยว่สบตาเขาอย่างมั่นคง

“ข้ากำลังพูดด้วยเหตุผล”