การพบกันครั้งแรก

ทันใดนั้นก็ปรากฏชาย 2 คนกำลังวิ่งตามกันมา อีกคนที่วิ่งนำหน้าชายชุดสีเทาส่วนอีกคนเป็นชายชุดสีดำปกปิดใบหน้าเหลือให้เห็นแค่ดวงตา 2 ดวง 

"อีกฝ่ายเหวี่ยงมีดในระยะไกลอย่างแม่นยำ มีดเล่มนั้นเสียบกลางหลังต่อหน้าต่อตาผู้คนที่ยืนดู

 ผู้คนตกใจวิ่งหนีกันกระเจิดกระเจิงเหลือเพียงลูกค้าในร้านก๋วยเตี๋ยวที่กลัวจนต้องถอยไปชิดมุมกำแพง  

ส่วนซูเหยานั้นยืนดูปกติแต่จ้าวจ้าวมันวิ่งกลับไปด้านในร้านกับลูกค้าคนอื่นๆ เมื่อคิดได้จึงรีบมาคว้าแขนคุณหนูซูเหยาเข้ามาในร้านทันที

"คุณหนู...รีบมาเถิดเจ้าคะ" 

ซูเหยาไม่ยอมไปกับจ้าวจ้าว 

" ข้าว่าคงไม่ได้มีเป้าหมายมาที่ข้า เจ้าอย่ากลัวไปเลย"

จ้าวจ้าวถึงกับถอนหายใจพร้อมสีหน้าหวาดระแวงจึงได้แต่ยืนเคียงข้างคุณหนูซูเหยา จนตัวเกร็งแค่จะหายใจแรง  ก็ยังไม่กล้าเลย มีแต่เพียงเหงื่อที่ซึมออกจากขมับด้านข้าง 

"พ่อค้าก๋วยเตี๋ยว 1 ชาม" 

บุรุษชุดดำเดินเข้ามาท่าทางดุดันถือถ้วยใบใหญ่วางเสียงดัง

เพล้ง!!!!! 

"ได้...ๆ เจ้านั่งรอก่อนนะ"  พ่อค้าตอบเสียงแผ่ว

ซูเหยาจึงสะกิดข้าวจ้าวจ้าวให้นั่งลงปกติิห้ามตื่นตระหนกเป็นอันขาด

ผู้คนที่พิงกำแพงอยู่ด้านหลังไม่กล้าเดินเข้ามานั่งโต๊ะตัวเอง พวกเขายืนลุ้นว่าชายผู้นี้จะไปนั่งโต๊ะไหนกันนะ 

ซูเหยาจึงเรียกชายชุดดำให้มานั่งรวมวงกับนาง

"เจ้ามานั่งกับพวกข้าเถิด"  ชายชุดดำที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันมาแล้วจ้องมองซูเหยาอยู่ครู่หนึ่ง

ชายผู้นั้นค่อย ๆ เดินเข้ามา ท่าทางชายผู้นั้นเหมือนจะเดินมาฆ่ายังไงอย่างนั้น แต่เมื่อฝีมาหยุดอยู่ที่โต๊ะซูเหยา ชายชุดดำก็หยิบเก้าอี้ไม้มานั่งอย่างว่าง่าย

ซูเหยาหันหน้าหนีแล้วถอนหายใจโล่งอกทันที

ส่วนจ้าวจ้าวไม่กล้าสบตาชายชุดดำ ดวงตาเขาน่ากลัวเหลือเกิน จากที่หิว ๆ อยู่ในใจก็อยากจะกลับเรือนที่พักใจจะขาด

"ฮ่าๆ...."  เสียงหัวเราะแห้ง ๆ เดินมาพร้อมชามก๋วยเตี๋ยว 4 ชาม 

"มาแล้ว...พ่อหนุ่มข้าแถมให้อีกชามเลย"  เขาวางก๋วยเตี๋ยวช้า ๆ พร้อมมือที่สั่น ๆ แต่รอยยิ้มนั้นเจื่อน ๆ

"ขอบใจ" ชายชุดดำตอบสั้นๆ

ซูเหยานั้นไม่ค่อยเกร็งเท่าไหร่เพราะหิวเลยลืมว่ามีชายชุดดำนั่งอยู่ร่วมวง นางตักพริกน้ำปลาน้ำตาลน้ำส้มสายชู กระหน่ำลงเข้าไปต่อเนื่อง คุณชายชุดดำที่นั่งปรุงอยู่ถึงกับต้องหันมามองเหตุใดหญิงผู้นี้ถึงได้กินเผ็ดเช่นนี้

ในขณะซูเหยาก็ใช้ช้อนกับตะเกียบคนเข้ากันเดี๋ยวตักขึ้นมาชิมอีกครั้ง 

"ว้าว..เริ่ด" 

ใส่ชุดดำที่ได้ยินเช่นนั้นก็สงสัยคำว่า เริ่ด แปลว่าอะไร แต่ชายชุดดำก็ไม่ได้ถามไปตรงๆคอยสังเกตท่าทีนไปก่อน

แต่การกินก๋วยเตี๋ยวของนาง ทำให้เขาต้องหยุดดูอีกครั้ง วิธีการม้วนเส้นช่างแปลกประหลาด 

"คุณหนู...." จ้าวจ้าวสะกิด ซูเหยาเบาๆ  ซูเหยาเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองคนตรงหน้าที่กำลังจ้องมองอยู่

"ไม่อร่อยรึเหตุใดท่านไม่กินเล่า" ซูเหยาถาม

" เปล่า..." ชายชุดดำตอบสั้นๆแล้วก้มกินก๋วยเตี๋ยวต่อ

"อะไรเนี่ยชายสมัยโบราณ หยิ่งผยองยิ่งกว่าชายพบปัจจุบันเสียอีก"  นางบ่นในใจ

ผ่านไปสักพักน้ำในชามก๋วยเตี๋ยวเริ่มลดลงลดลงเรื่อย ๆ เหลือเศษแค่ผักที่อยู่ในชามให้เห็นต่างหน้า ซูเหยาลูบหน้าท้องเบาๆ  เอ่ยเรียกพ่อค้าให้มาคิดเงิน

"มาแล้วๆๆ แม่หนู"

"นี่จ๊ะ...ค่าก๋วยเตี๋ยวไม่ต้องถอนข้าจ่ายให้ชายชุดดำด้วย" 

สิ้นสุดประโยคนางก็รีบเดินออกจากร้าน ชายชุดดำกำลังจะเอ่ยคำขอบคุณแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ท่ามกลางตลาดผู้คนมากหน้าหลายตาเดินสวนกันนับครั้งไม่ถ้วน ซูเหยาก็เป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่เดินอย่างสบายใจ

"บรรยากาศที่นี่ดีนะ"   มือค้ำเอวทั้งสองข้างรอบยิ้มสดใสเปล่งประกายอีกครั้ง

"ดีใจเหลือเกินที่เห็นคุณหนูมีรอยยิ้ม"  

จ้าวจ้าวยิ้มตาม

ซูเหยาเดินตรงไป มองรอบ ๆ ทุกอย่างที่ไม่เคยเห็น ในช่วงเวลานี้นางทิ้งเรื่องเครียดออกไปชั่วคราว 

"คุณหนู ซูเหยาขอรับ" 

บ่าวรับใช้สะกิดเรียกซูเหยาเบาๆ นางก็หันมาอย่างรวดเร็ว 

"หึ...เจ้ามาที่นี่ทำไม" ซูเหยาถาม

"ท่านพ่อให้มาตามคุณหนูไปที่กลางตลาดขอรับ" 

" นี่..เจ้าสะกดตามข้ารึ" ซูเหยาถอนหายใจด้วยความไม่พอใจ

" หืม..." 

"ข้าน้อยแค่ทำตามที่ขอรับ"  

" เอาละ..ข้าจะไปประเดี๋ยวนี้"  ซูเหยาพูดจบโบกใบพัดกลับเข้าที่ด้วยแววตาที่นิ่งเรียบ

ซูเหยาเดินทางหน้าทางเข้ากลางตลาด ก่อนที่นางจะเข้าไปนั้น นางสังเกตก่อนว่าท่านพ่อพาผู้ใดมาบ้าง แล้วก็จริงอย่างที่นางคิดเอาไว้ ท่านพ่อพาน้องสาวมารร้ายมาด้วย แล้วไหนจะป้ายประกาศที่เขียนว่า หาคู่ 

"คุณหนู...หรือว่า"  

จ้าวจ้าวจะเอ่ยมาไม่ทันหมดคำซูเหยาก็ตอบทันที

"ใช่..ท่านพ่อจะหาคู่มาหาข้ากลางตลาด" 

"นี่มันตั้งใจทำให้คุณหนูอับอายนะเจ้าคะ" 

จ้าวจ้าวกล่าวเสริม

" หึ...ข้ากลับดีใจเสียอีกที่จะได้ออกจากตระกูลสาม" 

 ซูเหยาก็มุ่งหน้าเดินไปยังกลางตลาด เมื่อเพิ่งจูเห็นพี่สาวเดินมา ก็รีบเป่าประกาศให้ผู้ชายยังไม่แต่งงานเดินมารอกันที่กลางตลาด 

"ชายใดหนอ...ที่ยังโสดมารวมตัวกันตรงนี้เถิดหนา"   เฟิ่งจูลั่นวาจาเสียงดังจนทุกคนต้องหยุดฟัง

ซูเหยาก็มาถึงหน้าป้ายประกาศหาคู่ยืนใกล้ท่านพ่อกับน้องสาวด้วยสีหน้ายินดี  เฟิ่งจูที่ปรายตามองพี่สาว ก็สมน้ำหน้าในใจทันที

"หึ...ดูสิว่าจะยิ้มแบบนี้ได้นานแค่ไหน"  มุมปากยิ้มยกขึ้นอย่างมีเล่ห์นัย