ตอนที่ 4 ซาลาเปาสวรรค์  

ตอนที่

4

ซาลาเปาสวรรค์

      หลินหว่านเอ๋อร์คิดทุกอย่างในหัวอย่างรวดเร็วว่าจะต้องขายในราคาเท่าไร แม้จะมีวัตถุดิบจำกัด แต่ด้วยไข่ไก่และนมแพะที่เหลืออยู่ นางทำซาลาเปาได้เพียงสิบห้าลูกเท่านั้น นี่ไม่เพียงพอต่อการใช้หนี้

       “ต้องหาเงินทุนเพื่อเอามาขายของในวันพรุ่งนี้”

       “อาเป่า อาเหมย เราไปขายซาลาเปากันเดี๋ยวนี้เลยไ

       ตอนนี้ยามเซิน^{(เวลา 15.00 - 17.00 น.)} หลินหว่านเอ๋อร์ตัดสินใจนำซาลาเปาสวรรค์ที่ปั้นอย่างประณีตเพียง สิบห้าลูกใส่ตระกร้า นางไม่ได้ไปตลาดใหญ่ แต่เลือกทำเลใกล้ทางเข้าหมู่บ้านซึ่งมีขุนนางหรือคนมีฐานะเดินเข้าทางออก

       “ซาลาเปานมสวรรค์เจ้าค่ะ แป้งนุ่มหอมหวาน รูปสัตว์น่ารัก ลองชิมดูก่อนเจ้าค่ะ” หลินหว่านเอ๋อร์พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ

       ซาลาเปารูปสัตว์ที่แปลกตาดึงดูดความสนใจของเด็กๆ ในทันที แต่ราคาสองอีแปะต่อลูกยังคงทำให้ผู้ใหญ่ลังเล

       “ซาลาเปาทำไมถึงเป็นรูปกระต่าย” เศรษฐีหญิงผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินทางกลับจากเมืองหยุดรถม้า นางมองซาลาเปาอย่างดูแคลน แต่เมื่อเห็นความน่ารักของอาเหมยที่กำลังถือซาลาเปาหมูจิ๋วอยู่ นางก็อ่อนใจ

       “คุณยายเจ้าคะ ซาลาเปานุ่มนิ่ม อร๊อย อร่อย ลองกินดูสิเจ้าคะ” อาเหมยกล่าวด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

      

“ไหนๆ เอามาสองลูกสิจ๊ะ เอารูปกระต่ายกับรูปปลาทองอย่างละหนึ่งจ๊ะ”

เศรษฐีหญิงลองซื้อซาลาเปารูปปลาทองไปหนึ่งลูก ทันทีที่นางกัดเข้าปาก ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง

“นี่มันอร่อยมาก แป้งนุ่มนวลราวกับไหม ไม่เหนียว ไม่แข็งกระด้าง กลิ่นนมหวานหอมละมุนลิ้น ไส้ข้างในก็หวานกำลังดี” นางอุทานด้วยความตื่นเต้น

“ข้าเดินทางไปหลายเมือง ไม่เคยลิ้มรสชาติซาลาเปาที่นุ่มนิ่มเช่นนี้มาก่อน

“ทันใดนั้น เด็กๆ ที่มากับรถม้าของเศรษฐีหญิงก็ร้องโวยวายขอซาลาเปาเช่นกัน

“ท่านแม่ ข้าอยากได้รูปหมูจิ๋ว ข้าอยากได้รูปกระต่าย”

“ซาลาเปาของข้าอร่อยและบำรุงร่างกายด้วยนะเจ้าคะ” หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างพึงพอใจ

“แป้งนี้ทำจากนมแพะและน้ำผึ้ง ไม่เพียงอร่อย แต่ยังช่วยบำรุงเลือดลมให้แข็งแรงเจ้าค่ะ”

       “ไหนๆ ข้าอยากลองบ้าง เอามาให้ข้าลูกหนึ่ง” ชายผู้หนึ่งที่เดินผ่านมาได้ยินว่าอร่อยเขาก็อยากลองชิมดูบ้าง

       “ได้เจ้าค่ะ สองอีแปะเจ้าค่ะ” หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็หยิบใบไผ่มาห่อซาลาเปาให้กับลูกค้าคนนี้

       ชายผู้นั้นรับซาลาเปารูปกระต่ายไปอย่างไม่เชื่อใจนัก แต่เมื่อได้ลิ้มรสชาติที่ไม่เหมือนซาลาเปาแป้งแข็งที่เขากินเป็นประจำ เขาก็ต้องยอมรับ

       “จริงตามที่แม่นางว่า แป้งนุ่มจริงๆ รสชาติหวานมันกำลังดี” ชายผู้นั้นกล่าวเสียงดัง

       ทันใดนั้น ลูกค้าที่มากับรถม้าของเศรษฐีหญิงก็เร่งเร้า

       “ท่านหญิงเจ้าคะ ข้าซื้อซาลาเปาทั้งหมดที่เหลืออยู่เลยได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะเอาไปให้คุณหนูที่เรือน”

       ด้วยเสียงที่ทุกคนบอกว่าซาลาเปาอร่อย และความน่ารักของรูปลักษณ์ขนม ซาลาเปาทั้งสิบห้าลูกถูกขายหมดในพริบตา หลินหว่านเอ๋อร์นับเงินในมือสามสิบอีแปะ นางยิ้มอย่าพึงพอใจ เพราะตอนนี้มีทุนเริ่มต้นสำหรับวันพรุ่งนี้แล้ว

       “แต่แค่นี้ยังไม่พอ ไม่เป็นไรพรุ่งนี้ทำบะหมี่ขาย ซาลาเปาด้วย พรุ่งนี้เราจะต้องหลุดพ้นจากป้าจางซื่อแน่นอน”

       “ท่านแม่ข้าหิวอีกแล้ว” อาเหมยที่นั่งรออยู่กับอาเป่าเอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เริ่มหงอยๆ แล้ว

       “โอ๋ๆ ๆ ลูกรัก” หลินหว่านเอ๋อร์ย่อตัวลงกอดอาเหมยและอาเป่าแน่น

       “แม่ขอโทษนะลูก วันนี้เราขายดีจนไม่เหลือให้ลูกกินตอนนี้แต่กลับบ้านเดี๋ยวแม่ทำอาหารให้กินดีไหมลูก แม่จะทำข้าวต้มให้กินอร่อยๆ เลย”

       “ดีๆ เจ้าคะ ข้าอยากกินข้าวต้มที่ท่านแม่ทำ” อาเหมยเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของมารดาด้วยความดีใจ

       หลินหว่านเอ๋อร์ใช้เงินส่วนหนึ่งที่ได้จากการขายซาลาเปาไปซื้อหมูเล็กน้อยมาต้มข้าวต้มให้ลูกๆ กิน ลูกๆ ทั้งสองกินอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าของอาเหมยมีความสุขมากๆ เพราะนานแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อหมูอย่างนี้