ตอนที่ 13 อีกคนอยากอุ้มหลานส่วนอีกคนอยากบดขยี้

ทันทีที่แม่ทัพหลานซือเหยียนก้าวเท้าเข้าจวน สีหน้าของเขาก็หม่นหมองผิดแผกจากทุกวันกลิ่นอายแห่งอำนาจที่เคยห้อมล้อม…กลับเจือจางจนแทบจับต้องไม่ได้เขาเดินเงียบ ๆ ผ่านลานหิน ผ่านบ่าวไพร่ที่รีบก้มหน้าหลบสายตา ก่อนจะหยุดยืนใต้ศาลาไม้เก่ากลางสวนเงาของต้นเหมยทอดผ่านพื้น  เงียบงันเช่นเดียวกับใจของเขาในยามนี้ดวงตาคมกร้าวที่เคยจับจ้องสนามรบ…กลับพร่ามัวด้วยความรู้สึกที่ยากอธิบาย

“ข้า…ทำพลาดสินะ”

เสียงพึมพำของชายผู้เคยยิ่งใหญ่ ถูกลมเย็นพัดหายไปในอากาศเขาทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างคนหมดแรง แม้จะไม่ได้บาดเจ็บ...แต่กลับเจ็บลึกถึงกระดูก หลานเยว่  บุตรสาวคนเล็ก ผู้ที่เขาเคยมองว่าไร้ค่า ไร้พลัง ไร้อนาคตวันนี้...กลับพาบุตรชายผู้เปี่ยมพรสวรรค์ไปยืนท่ามกลางแสงตะวันและในแววตาเด็ดเดี่ยวของหลานจิ่วอวิ๋น เขากลับเห็นเงาของ สายเลือดแท้ ที่เขาเคยผลักไส

หลานหย่งจวิน บุตรชายคนโต แม้พรสวรรค์สูงส่ง แต่น่าเศร้า...กลับไม่สามารถให้ทายาทได้หลานอวี้ซิน บุตรสาวคนรอง แม้เปี่ยมความสามารถ แต่ลูก ๆ ของนางล้วนไม่มีผู้ใดโดดเด่น เขากำหมัดแน่น จมอยู่ในความคิดอันขมขื่น“เจ้าหย่งจวินเป็นหมัน…อวี้ซินก็มีแต่ลูกไร้แวว แล้วข้าจะฝากความรุ่งโรจน์ไว้กับใคร?”

ชายผู้เคยมีคำสั่งเป็นดั่งฟ้าดิน สะท้านไปราวกับถูกฟาดด้วยฟ้าผ่าจู่ ๆ ใบหน้าของหลานจิ่วอวิ๋นก็ผุดชัดขึ้นในห้วงคิดเด็กคนนั้น…มีแววตาแบบเดียวกับเขา มีท่วงท่าแบบนักรบ มีสติปัญญาเกินวัย และสายเลือดเดียวกัน

หากในวันนั้น เขามองหลานเยว่ว่าเป็น ลูก แทนที่จะเป็น ภาระหากในวันนั้น เขาไม่ผลักนางให้ไปเป็นเพียงสาวอุ่นเตียง...

บางที...เด็กนั่นอาจเติบโตในฐานะหลานแท้ ๆ ที่เขาภาคภูมิใจแต่ทุกอย่าง...สายเกินไปแล้วแม่ทัพหลานซือเหยียนเงยหน้าขึ้น ฟ้าสว่าง แต่ในแววตาเขากลับมีเพียงเงาและเงานั้น…ก็คือราคาที่เขาต้องชดใช้ด้วยตัวเอง

อีกหนึ่งบุรุษที่ได้รับข่าวการปรากฏตัวของ หลานเยว่ กับเด็กชายลึกลับคือ ซ่งเจี้ยนหง อดีตนายกองผู้เคยหมอบอยู่ใต้คำสั่งของแม่ทัพหลานบัดนี้เขากลายเป็น รองแม่ทัพแห่งกองทัพกลางชายผู้มีทั้งฝีมือ ทะเยอทะยาน และชาติกำเนิดสูงส่ง      เขาคือชายที่ หลานเยว่ เคยถูกบังคับให้เป็น สาวอุ่นเตียง ให้

ข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงว่า หญิงสาวลึกลับพร้อมเด็กชายพรสวรรค์ ปรากฏตัวที่หอจูหมิง ราวกับเงื้อมมือที่ฉุดเขากลับสู่บาดแผลในอดีตในเรือนบัณฑิตอันหรูหรา เอกสารราชการถูกเหวี่ยงลงพื้นจนเกลื่อนแววตาของเขาแดงฉาน มือกำแน่น เสียงลอดไรฟันเย็นเฉียบ

“นาง...สารเลว”“ข้าสั่งไปแล้วมิใช่หรือ...ให้ กำจัด เด็กนั่นตั้งแต่แรกเกิด!”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะแต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตากลับไม่ใช่เพียงความโกรธ...หากแต่เป็น ความหวาดหวั่น ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่กล้ายอมรับเพราะเขาจำได้ดีวันนั้น เด็กคนนั้นถูกตรวจโดยหมอปราณผลสรุปคือ ไร้พรสวรรค์ จนไม่อาจนับเป็นผู้สืบสายเลือดของเขา

เขาจึงสั่งให้ลบเด็กคนนั้นไปจากโลกนี้แต่บัดนี้ เด็กที่ควรจะ ไม่มีตัวตนกลับกลายเป็นศิษย์ใหม่ของหอจูหมิง...พร้อมประกาศ พรสวรรค์หายาก ต่อหน้าฟ้าดิน สิ่งที่ทำให้ซ่งเจี้ยนหงเดือดดาลไม่ใช่เพียงว่า เด็กคนนั้นรอดแต่เพราะ...เขาเองกำลังจะเข้าสู่พิธีวิวาห์กับ บุตรสาวของขุนนางใหญ่ภายในราชสำนัก

และในห้วงเวลาเช่นนี้ชื่อเสียง ตำแหน่ง และเกียรติยศของเขา คือทุกสิ่งที่เดิมพันอยู่บนคมดาบแห่งอดีตหากผู้คนรู้...ว่าเขาเคยมี บุตรชาย กับหญิงไร้ชื่อเสียงผู้นั้นหากความลับเรื่องสายเลือดถูกเปิดเผยทุกสิ่งที่เขาทุ่มสร้าง…อาจพังครืนลงราวหอคอยทราย

เขาไม่เคยเห็นเด็กคนนั้นเป็นลูกเขาเห็นแค่ เสี้ยนหนาม…ที่จะฉุดเขาลงเหวและในขณะเดียวกันอีกฟากของเมือง…แม่ทัพหลานซือเหยียน กำลังจมอยู่กับความเงียบในเรือนหลังใหญ่จ้องมองภาพเงาเด็กน้อยที่คล้ายเขาอย่างเจ็บลึก

คนหนึ่ง…อยากโอบอุ้มหลาน แต่อีกคน…กลับตั้งใจบดขยี้สายเลือดตัวเอง

การที่ หลานเยว่ ยอมเปิดเผยตัวตน พาบุตรชายเข้าสู่หอจูหมิงอย่างเปิดเผย...ย่อมหมายความว่า นางไม่ได้คิดจะหลบซ่อนอีกต่อไปและนั่น...ย่อมทำให้ผู้ที่จ้องมองจากในเงามืด เริ่มขยับ

ในเช้าวันต่อมาซ่งเจี้ยนหง มาถึงพร้อมขบวนรถม้าส่วนตัวล้อเหล็กบดลานกรวดอย่างไม่เกรงใจใครเขาหยุดยืนอยู่หน้าจวนที่ตั้งอยู่ริมชายเมืองห่างไกลจากเขตขุนนางใหญ่ แต่กลับมีกำแพงสูงและเวรยามเข้มงวดชายผู้เป็นรองแม่ทัพแหกปากตะโกนด้วยโทสะเสียงกึกก้องปานจะสะเทือนพื้นหิน

“หลานเยว่! นางสตรีชั้นต่ำ! ออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้!!”

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราดความอดกลั้นที่สะสมมานานปะทุบริเวณโดยรอบเงียบงัน มีเพียงสายตาของเหล่าทหารยามประจำจวนที่ยืนนิ่งเรียงแถวเหมือนรูปสลักพวกเขาเพียงจ้อง ชายตรงหน้าอย่างเย็นชา...โดยไม่มีใครแม้แต่คนเดียว ขยับ เพื่อรับคำสั่ง

คล้ายกำลังรออะไรบางอย่าง...และในชั่วอึดใจนั้นเองประตูจวนเปิดออก

เงาร่างหนึ่งปรากฏจากในเงาไม้สตรีในชุดเรียบง่าย ก้าวเดินอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายลมยามเช้าเส้นผมดำขลับพลิ้วไหว ดวงตาเย็นเยียบดั่งผืนหิมะ

“ที่แท้...ก็เป็นเจ้านั่นเอง”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่เฉียบคมจนบาดหูแววตาที่มองเขา ไม่มีแววสะทกสะท้าน ไม่มีความเคารพ ไม่มีแม้แต่ความเดือดดาลมีเพียง ความว่างเปล่า...ที่คล้ายจะฆ่าได้โดยไม่ต้องใช้ดาบนางจำเขาได้แน่นอน...จะลืมได้อย่างไร?ชายผู้ที่เคยทำให้นางต้องเป็นของ ไร้ค่าชายที่เคยได้รับตัวนางมาจากพ่อของนาง...เพื่อใช้ คลายหนาวในค่ำคืนเหงาชีวิตของหลานเยว่ในอดีตนั้นไม่ต่างจากขุมนรกและวันนี้ นางยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ในฐานะสาวอุ่นเตียงแต่คือ เจ้าของจวนเงามืด