บทที่ 46 ลูกชาย

ร้านของหลินเยี่ยนฟางเริ่มลงจักรเย็บผ้าเพิ่มก็ต้องใช้เงินเพิ่ม ทั้งการก่อสร้างเพื่อขยายร้านของไปทางด้านหลัง ทั้งการเพิ่มจักรเย็บผ้าและการเพิ่มคนงาน เดิมทีคุณพ่อและคุณแม่เสิ่นตั้งใจจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย แต่หลินเยี่ยนฟางกลับคิดว่าให้พวกเขานำเงินเก็บไปซื้อที่ดินเอาไว้ดีกว่า โดยเฉพาะที่ดินที่อยู่บริเวณใกล้เคียงกับตัวเมือง เพราะเธอคาดว่าอีกไม่กี่ปีตัวเมืองจะต้องขยายใหญ่ขึ้นและที่ดินรอบข้างก็จะมีราคาสูงขึ้นมากกว่านี้เป็นเท่าตัว

เธอเองก็อยากจะซื้อที่ดินเอาไว้ให้ลูกเช่นเดียวกัน เพียงแต่ตอนนี้เธอต้องนำเงินเก็บที่สะสมเอาไว้มาใช้ลงทุนเพื่อขยายกิจการเสียก่อน เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าคุณพ่อและคุณแม่เสิ่นนำเงินที่ตั้งใจจะมอบให้เธอไปซื้อที่ดินในนามของเธอให้แล้ว

เพราะจิตใจของหลินเยี่ยนฟางมัวแต่จดจ่ออยู่แต่กับเรื่องการขยายร้าน ทำให้วันและเวลาในแต่ละวันแทบจะไม่เคยพอเลยสำหรับเธอ แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นลูกก็ยังเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกที่เธอให้ความสนใจรวมทั้งสามีของเธอด้วย

ผ่านไปเพียงพริบตาเดียวก็ถึงกำหนดคลอดของหลินเยี่ยนฟางแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงเธอและสามีที่ตื่นเต้น แต่ทั้งคุณแม่หลิน คุณพ่อเสิ่นและคุณแม่เสิ่น รวมไปถึงเสิ่นชิงหลีก็ต่างพากันตื่นเต้นกับการคลอดในครั้งนี้ของเธอ

“จำเอาไว้นะอาชุน จับตามองลูกเอาไว้ให้ดี มีตำหนิตรงไหนหรือมีลักษณะพิเศษอะไรจะต้องพยายามจดจำเอาไว้ให้ให้ได้นะ” คุณแม่หลินพูดออกมาอย่างไม่ไว้วางใจ เดิมทีเธอตั้งใจจะบอกให้ลูกสาวเปลี่ยนโรงพยาบาล แต่ทุกคนต่างไว้ใจฝีมือของคุณหมอในโรงพยาบาลแห่งนี้มากกว่า คุณแม่หลินจึงต้องยินยอมทำตามเสียงส่วนมาก

“ให้อาชุนไปคอยดูแลเมียเขาไปเถอะ ส่วนเรื่องหลานเดี๋ยวฉันกับชิงหลีจะคอยตามไปดูเอง รับรองว่าคราวนี้ไม่มีทางถูกสับเปลี่ยนกับคนอื่นอีกอย่างแน่นอน” เมื่อเหยียนเหม่ยเจียงพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า

“คุณแม่หลินวางใจเถอะ หนูจะคอยจับตามองหลานของหนูทุกย่างก้าวเลย” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้ทุกคนต่างยิ้มออกมา

“ทางโรงพยาบาลคงไม่กล้าสะเพร่าอีกแล้วล่ะ ผมกำชับผู้อำนวยการเอาไว้แล้วว่าต่อไปให้ระมัดระวังเรื่องอย่างนี้ให้ดี แต่กับครอบครัวอื่นก็ไม่ควรจะต้องได้รับผลกระทบจากความสะเพร่าของพวกเขา พวกเราโชคดีที่เยี่ยนฟางถูกเปลี่ยนไปอยู่กับครอบครัวที่ดีอย่างคุณหลิน แต่ครอบครัวอื่นอาจจะไม่โชคดีแบบครอบครัวของพวกเรา” เมื่อเสิ่นหลี่หมิงพูดเช่นนี้ทุกคนก็ต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

คุณแม่หลินอดรู้สึกดีใจกับคำพูดประโยคนี้ของเสิ่นหลี่หมิงไม่ได้ เธอรู้สึกดีที่อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้คิดตำหนิเธอ ที่เธอไม่สามารถเลี้ยงดูหลินเยี่ยนฟางให้สุขสบายอย่างที่พวกเขาเลี้ยงดูเสิ่นชิงหลีได้ แต่อย่างน้อยคำพูดของคุณพ่อเสิ่นในวันนี้ก็ชี้ให้เห็นแล้วว่าในใจของเขาไม่ได้คิดกล่าวโทษเธอ

“ผมขอเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนกับภรรยาของผมด้านในห้องคลอดได้ไหมครับ” คำถามของเซี่ยหยางชุนทำให้นางพยาบาลต่างหันไปสบตากันแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ

“แต่โรงพยาบาลของพวกเราไม่มีนโยบายเช่นนี้นะคะ อีกทั้งการเข้าไปของคุณอาจจะทำให้เกิดการปนเปื้อนของเชื้อโรคในห้องคลอดได้” เมื่อนางพยาบาลพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ส่ายหน้า

“พวกคุณผ่านการฆ่าเชื้ออย่างไรผมก็จะทำเช่นนั้น ผมรับรองว่าจะไม่เข้าไปเกะกะงานของพวกคุณ ผมก็แค่อยากจะเข้าไปให้กำลังใจภรรยาของผมอย่างใกล้ชิดเพียงเท่านั้น ตอนนี้เธอคงทั้งเจ็บปวด กังวลใจและหวาดกลัว พวกคุณให้ผมเข้าไปเถอะนะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้คุณหมอที่พึ่งจะเดินทางมาถึงก็เอ่ยปากอนุญาตในทันที

“ให้เขาเข้าไปเถอะ ตอนนี้โรงพยาบาลใหญ่ในหลายเมืองก็อนุญาตให้ญาติคนไข้สามารถเข้าไปในห้องคลอดได้แล้ว ไม่แน่ว่าถ้ายอมให้สามีของเธอเข้าไปอาจจะมีกำลังใจดีจนสามารถคลอดออกมาได้ง่ายก็ได้นะ” คำพูดของคุณหมอทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมา หลังจากนั้นเขาก็ทำตามคำแนะนำของพยาบาลจนสามารถเข้าไปอยู่ข้างเตียงคลอดของหลินเยี่ยนฟางได้ในที่สุด

“เยี่ยนฟาง พี่อยู่ตรงนี้” เซี่ยหยางชุนพูดพลางจับมือของเธอเอาไว้ ทำให้หลินเยี่ยนฟางที่กำลังจมอยู่กับความเจ็บปวดลืมตาขึ้นมาจ้องมองเขาในทันที

“พี่ชุน” เธอพูดพลางจับมือเขาแน่น พอคุณหมอเข้ามาเซี่ยหยางชุนก็ขยับมาอยู่บริเวณที่ไม่เกะกะการทำงานของเจ้าหน้าที่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจก็คือเขาไม่ยอมปล่อยมือจากเธอเลยแม้ในช่วงที่เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดมากที่สุดก็ตาม

“ออกมาแล้ว ออกมาแล้ว” เสียงของเจ้าหน้าที่ทำให้บนใบหน้าของเซี่ยหยางชุนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาใช้เวลาอยู่ในห้องคลอดกับเธอนานมาก นานจนเขารับรู้ได้ถึงความเมื่อยล้าของท่อนขา แต่ตอนที่ได้ยินหลินเยี่ยนฟางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดในใจของเขาก็พลอยรู้สึกเจ็บปวดไปด้วยจนลืมความเมื่อยล้าของท่อนขาของเขาไปเลย

“เป็นเด็กผู้ชาย น้ำหนักจะต้องไม่ต่ำกว่าหกจินอย่างแน่นอน” คำพูดของหมอทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมา เจ้าตัวน้อยในมือของหมอยังไม่ได้รับการทำความสะอาดแถมเสียงร้องไห้ของเขาก็ดังก้องไปทั่วห้องทำให้เซี่ยหยางชุนรีบก้มลงมาพูดกับหลินเยี่ยนฟางในทันที

“เยี่ยนฟางได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกไหม ขนาดพลังเสียงยังมีมากขนาดนี้ ดูท่าแล้วลูกชายของพวกเราคงจะต้องไม่ธรรมดาแน่” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางที่ได้รับความเจ็บปวดจนหน้าซีดก็ยังฝืนยิ้มออกมา

“สงสัยพี่ต้องเตรียมตัวเพื่อรอรับมือเขาให้ดีเสียแล้ว” คำพูดของสามีทำให้หลินเยี่ยนฟางพยักหน้า แล้วก็หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของสามีที่รีบเรียกให้พยาบาลเข้ามาดูในทันเมื่อเห็นว่าภรรยาของตนหมดสติไปแล้ว

พอหลินเยี่ยนฟางตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าคนในครอบครัวของตนเองต่างก็นั่งอยู่ในห้องพักฟื้นของเธออย่างพร้อมหน้า เสียงพูดคุยของคุณแม่หลินและคุณแม่เสิ่นหยุดชะงักไปในทันทีเมื่อเห็นว่าเธอลืมตาขึ้น เซี่ยหยางชุนเองก็รีบชะโงกหน้ามาถามเธอด้วยความเป็นห่วง

“ตื่นแล้วหรือ ยังเจ็บอยู่ไหม” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางกะพริบตาอีกครั้งเพื่อตั้งสติ เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขาเธอก็ยิ้มออกมาในทันที

“ไม่เจ็บแล้ว” เมื่อเธอพูดจบคุณแม่หลินก็อุ้มลูกชายของเธอมาให้เธอในทันที

“ดูนี่สิ นี่คือลูกชายของเธออย่างไรเล่า” คำว่าลูกชายทำให้หลินเยี่ยนฟางหลั่งน้ำตาออกมาในทันที เธอยื่นมืออันสั่นเทาไปแตะพวงแก้มน้อยๆ ของลูกชายด้วยความรักและเอ็นดู ต่อให้หลับอยู่เธอก็ยังไม่กล้าฝันว่าเธอจะมีลูกเช่นนี้

“เขาคือลูกชายของฉันจริงๆ หรือคะ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้ทุกคนต่างพยักหน้า เซี่ยหยางชุนที่ยืนอยู่ข้างเตียงของเธอจึงพูดกับเธอเพื่อเน้นย้ำให้เธอฟังอีกครั้ง

“ใช่แล้วเขาคือลูกของเรา” คำพูดของเซี่ยหยางชุนเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิดทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาทั้งน้ำตาพลางด้วยความซาบซึ้งใจในทันที

“วางใจได้ฉันเฝ้าติดตามหลานตลอด อีกทั้งวันนี้ก็ไม่มีเด็กทารกที่เกิดในช่วงเวลาเดียวกัน รับรองว่าจะไม่มีเหตุการณ์ผิดพลาดขึ้นมาอีกอย่างแน่นอนค่ะ” เสิ่นชิงหลีพูดพลางพยักหน้า สีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจของเธอทำให้หลินเยี่ยนฟางอดหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความขบขันไม่ได้

“ขอบคุณน่ะ เธอต้องดีใจนะที่ฉันเรียกเธอว่าน้องสาว เป็นคุณน้าดีกว่าเป็นคุณป้าตั้งเยอะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยในทันที

“นั่นน่ะสิ เดิมทีก็อดรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างที่พี่วางตัวเป็นพี่ของฉันทั้งที่พวกเราเกิดในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เป็นคุณน้า” เสิ่นชิงหลีพูดพลางจ้องมองหลานชายตัวน้อยด้วยความสุขใจ ตอนนี้ครอบครัวของเธอกลายเป็นครอบครัวที่มีขนาดใหญ่ขึ้น แถมยังมีสมาชิกตัวน้อยเข้ามาเพิ่มสีสันให้กับครอบครัวของเธออีกแล้วจะไม่ให้เธอรู้สึกมีความสุขได้อย่างไร