บทที่ 47 เฉียวเหลียน

ลูกชายคือสิ่งมีชีวิตที่มากไปด้วยพละกำลัง หลินเยี่ยนฟางแทบจะไม่ได้นอนนานเกินสองชั่วโมงเลยนับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล โชคดีที่ยังมีเซี่ยหยางชุนคอยลุกขึ้นมาดูแลลูกชายให้เธอจึงได้นอนต่อ แต่ถึงอย่างไรเสียงร้องไห้ของลูกชายก็ทำให้เธอไม่สามารถนอนได้อย่างเป็นสุขเท่าใดนัก โชคดีที่ตอนกลางวันคุณแม่หลินและคุณแม่เสิ่นมักจะมาช่วยเธอเลี้ยงดูลูก หลินเยี่ยนฟางจึงได้มีเวลาที่จะนอนหลับพักผ่อนกับเขาบ้าง

“อดทนอีกสักหน่อยเถิด พอพ้นสองสามเดือนนี้ไปเขาก็จะนอนนานขึ้นแล้ว” คุณแม่หลินพูดพลางยิ้มออกมา หลานชายของเธอคนนี้เอาทั้งส่วนดีของพ่อและแม่มาไม่ว่าจะมองทางไหนก็ล้วนดูดีไปทั้งหมด

“หนูก็เฝ้านับวันรอให้ผ่านพ้นช่วงนี้ไปเร็วๆ เหมือนกันค่ะ ไม่อย่างนั้นหนูคงจะต้องคลุ้มคลั่งเพราะการอดนอนแน่ๆ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้ทั้งคุณแม่หลินและคุณแม่เสิ่นหัวเราะออกมา

“จริงสิ ทำไมช่วงนี้หนูถึงไม่เห็นชิงหลีเลยล่ะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางถามเช่นนี้คุณแม่เสิ่นก็พลันยิ้มออกมาในทันที

“ชิงหลีเรียนจบแล้ว ช่วงนี้ก็เลยเข้าไปช่วยงานคุณพ่อที่โรงงาน” คำพูดของคุณแม่เสิ่นทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาด้วยความยินดี

“เรียนจบแล้วก็ดี วันหน้าจะได้ช่วยงานคุณพ่อได้ คุณพ่อจะได้มีช่วงเวลาที่ได้พักผ่อนเสียที” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางพยายามคิดถึงเนื้อหาในนิยาย

หากไม่ใช่เพราะเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ตอนนี้เสิ่นชิงหลีก็คงต้องออกจากบ้านเสิ่นไปแล้ว และตอนนี้คงจะกำลังเข้าไปทำงานในบริษัทของลู่อวิ๋น ส่วนหลินเยี่ยนฟางก็ทำตัวเป็นนางร้ายที่โง่เขลายัดเยียดตนเองเข้าไปเรียนรู้งานในโรงงานของคุณพ่อเสิ่นและรวมหัวกับโจวจินหมิงวางแผนจะฮุบโรงงานของบ้านเสิ่นมาเป็นของตนเอง เมื่อคิดถึงโจวจินหมิงหลินเยี่ยนฟางก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวร้ายคนนี้อย่าได้มีความคิดอะไรที่ชั่วร้ายอีกเลย

“พ่อเขาก็หวังอย่างนั้น น่าเสียดายที่ชิงหลียังอ่อนประสบการณ์จนเกินไป พ่อเขากังวลว่าเธอจะควบคุมคนงานในโรงงานไม่อยู่” คำพูดของคุณแม่เสิ่นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ทำให้หลินเยี่ยนฟางต้องรีบหาคำพูดมาปลอบโยนคุณแม่เสิ่นในทันที

“ประสบการณ์คือสิ่งที่ต้องค่อยๆ สะสม ชิงหลีเป็นคนดี ความดีของเขาจะต้องทำให้เขาสามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ได้แน่” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่เสิ่นยิ้มออกมาพลางอุ้มหลายชายตัวน้อยขึ้นมาหอมแก้ม

“เจ้าเด็กคนนี้ยิ่งโตก็ยิ่งชวนให้คนรู้สึกหลงรัก พ่อของเขาคงจะหลงเขามากเลยล่ะสิ” หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“ยิ่งกว่าหลงอีกค่ะ กว่าจะออกจากบ้านไปทำงานได้ เขาเอาแต่กอดรัดฟัดเหวี่ยงลูกอยู่นั่นแหละจนลูกชายของเขารำคาญร้องไห้งอแงทำให้เขาต้องเสียเวลาไปกับการปลอบลูกชายอีกตั้งนาน กว่าพี่ชุนจะออกจากบ้านได้ในแต่ละวันหนูต้องบ่นเขาอยู่ตั้งหลายครั้ง” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้ทั้งคุณแม่เสิ่นและคุณแม่หลินต่างก็หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

“มีลูกชายหน้าตาน่าชังอย่างนี้เป็นใครก็ตัดใจออกจากบ้านไม่ลง” คุณแม่หลินพูดพลางจ้องมองหลานชายด้วยความเอ็นดู

เซี่ยเหวินเป่าคือชื่อที่เซี่ยหยางชุนตั้งให้ลูกชาย หลินเยี่ยนฟางเองก็รู้สึกว่าชื่อนี้เหมาะกับลูกชาย เขาคือสิ่งที่ดีงามที่พ่อกับแม่รักใคร่เอ็นดู พร้อมจะปกป้องและทะนุถนอมดุจสิ่งมีค่าในฝ่ามือ ดวงตาอันใส่แจ๋วของลูกชายทำให้หลินเยี่ยนฟางที่รู้สึกอ่อนล้าและง่วงงุนมักจะกลับมามีเรี่ยวแรงและพร้อมที่จะตื่นขึ้นมาให้นมและเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เขาทุกครั้งที่เขาส่งเสียงร้อง...

ในขณะที่หลินเยี่ยนฟางกำลังชื่นอกชื่นใจกับการเลี้ยงดูลูกน้อยอยู่ที่บ้าน แต่ตัวร้ายในนิยายอย่างโจวจินหมิงกลับกำลังจ้องมองลูกสาวของเจ้าของโรงงานด้วยสายตาแห่งความมุ่งมั่น เด็กสาวที่ดูบริสุทธิ์สดใสและอ่อนต่อโลกเช่นนี้ล้วนเป็นกลุ่มบุคคลเป้าหมายที่เหมาะจะเข้าหา แถมคุณหนูเสิ่นคนนี้นอกจากจะสวยและหัวอ่อนแล้วยังดูเหมือนว่าจะมีเงินมากอีกด้วย ทำให้ความคิดอันชั่วร้ายของเขาพลันคุโชนขึ้นมาในทันที

“คุณเสิ่นให้ผมช่วยนะครับ” โจวจินหมิงรีบเข้าไปช่วยเสิ่นชิงหลีถือบรรดาสมุดบัญชีและเอกสารกองใหญ่ด้วยสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความสุภาพทำให้เสิ่นชิงหลีลดเกราะการป้องกันของตนเองในทันที

“ขอบคุณ คุณโจวมากนะคะ” เสิ่นชิงหลีเอ่ยขอบคุณในทันทีที่ได้รับการช่วยเหลือจากโจวจินหมิง คนทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปในสำนักงานสร้างเสียงซุบซิบให้แก่ผู้คนที่มองดูอยู่ในทันที

“พี่โจวเปลี่ยนเป้าหมายใหม่อีกแล้วหรือ เมื่อหลายวันก่อนเขายังไปตามจีบคุณเฉียวน้องสาวของผู้จัดการโรงงานอยู่เลยไม่ใช่หรือ พอคุณเสิ่นเข้ามาพี่โจวก็เปลี่ยนใจไปเสียแล้ว” คำพูดของเด็กหนุ่มในโรงงานทำให้เฉียวเหลียนที่ตั้งใจจะนำอาหารกลางวันมามอบให้ชายคนรักถึงกับหยุดชะงักไปในทันที

“ได้ยินมาว่าคุณหนูเสิ่นมีคู่หมั้นแล้วไม่ใช่หรือ” คำถามของพนักงานอีกคนทำให้หลายคนที่นั่งพูดคุยอยู่หัวเราะออกมาในทันที

“มีคู่หมั้นแล้วก็ไม่ส่งผลอะไรกับพี่โจวหรอก ขนาดคนที่มีสามีแล้วอย่างลูกสาวบ้านหลินยังเกือบจะทิ้งสามีมาหาพี่โจวเลย โชคดีที่พี่โจวเป็นคนมีคุณธรรมก็เลยไม่สนใจภรรยาของคนอื่น แต่นี่คนเขามีแค่คู่หมั้นอีกทั้งยังมีฐานะเป็นถึงลูกสาวของเจ้าของโรงงาน ถ้าดอกฟ้าโน้มกิ่งลงมาหาแล้วมีหรือที่พี่โจวจะไม่รีบคว้าไว้” คำพูดของพนักงานคนนั้นทำให้พนักงานคนอื่นๆ พากันหัวเราะและพูดจาหยอกล้อกันด้วยความหยาบคายทำให้เฉียวเหลียนยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความปวดใจ สายตาที่จ้องมองไปที่อาคารสำนักงานเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น

เฉียวเยี่ยนจ้องมองน้องสาวด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเธอเดินเข้ามาหาเขาจนถึงห้องทำงานส่วนตัว สายตาที่จ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของน้องสาวทำให้เขาที่กำลังจะกินอาหารที่พนักงานสาวกำลังป้อนรีบจับมือพนักงานคนนั้นไว้แล้วดันร่างกายของเธอให้พ้นไปจากหน้าตักของเขาในทันที

“เกิดอะไรขึ้นทำไมวันนี้ถึงได้มาหาพี่จนถึงที่ได้” คำถามของพี่ชายทำให้เฉียวเหลียนแค่นเสียงร้อง ฮึ! ออกมา เฉียวเยี่ยนจึงได้โบกมือไล่พนักงานคนนั้นให้ออกไปในทันที

“ทำไม! พอถูกคนเขาเมินใส่ก็เลยเก็บอารมณ์ไม่พอใจมาลงกับพี่เช่นนั้นหรือ” คำถามของพี่ชายทำให้เฉียวเหลียนถลึงตาใส่เขาแล้วชี้ไปที่กล่องอาหารของเธอ

“อาหารที่ฉันเอามาเป็นของดีทั้งนั้น รับรองว่าดีกว่าที่ชู้รักของพี่ทำมาแน่นอน” เมื่อเฉียวเหลียนพูดเช่นนี้ เฉียวเยียนก็รีบขยับตัวลุกขึ้นแล้วไปเปิดกล่องอาหารดูในทันที

“สามชั้นตุ๋นน้ำแดง น้ำแกงหน่อไม้ อื้อหือ ล้วนเป็นของดีจริงๆ ด้วย” เฉียวเยี่ยนพูดพลางก้มลงไปสูดกลิ่นหอมของอาหารแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองน้องสาวด้วยสายตาเป็นต่อ

“คุณหนูเสิ่นคนนั้นไม่ใช่คู่มือของเธอหรอก เพียงแต่เจ้าหนุ่มโจวจินหมิงคนนั้นก็ไม่ใช่คนที่คู่ควรที่จะออกแรงแย่งชิง” คำพูดของพี่ชายทำให้เฉียวเหลียนแค่นหัวเราะออกมา

“คู่หมั้นของคุณหนูเสิ่นเป็นใครหรือคะ ถ้าเขารู้ว่าคู่หมั้นของเขามาเกาะแกะกับคนรักของฉันเขาจะยินดีที่จะออกหน้ามายื้อแย่งคนคืนกลับไปหรือไม่” คำถามของเฉียวเหลียนทำให้เฉียวเยี่ยนหัวเราะออกมาเบาๆ

“คู่หมั้นของคุณหนูเสิ่นคือคุณชายใหญ่สกุลลู่ สกุลของเขามีอำนาจในการบริหารโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมแห่งนี้หลายโรงงาน เชื่อพี่เถอะคนที่เธอควรจะแย่งชิงไม่ใช่โจวจินหมิงคนนี้หรอก แต่ควรจะเป็นคุณชายลู่ ลู่อวิ๋นคนนั้นมากกว่า” เมื่อพี่ชายพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็ร้อง ฮึ! ออกมาอีกครั้ง

“พี่คิดว่าคุณชายลู่ที่เป็นคุณชายในตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจมากขนาดนั้น เขาจะชายตามามองฉันหรือ แต่พี่โจวไม่เหมือนกันด้วยฐานะที่ยากจนกว่าพวกเรา เขาสิที่จะต้องเป็นฝ่ายมาอ้อนวอนพวกเราขอแค่เพียงฉันตัดหนทางที่จะปีนขึ้นสู่ที่สูงของเขาได้ก็พอแล้ว” คำพูดของเฉียวเหลียนทำให้เฉียวเยี่ยนหัวเราะออกมาเบาๆ น้องสาวคนนี้ของเขาถูกตามอกตามใจจนเคยตัว แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยขัดใจเธอได้สักครั้งในเมื่อตอนนี้เธอหมายตาคนธรรมดาคนหนึ่งเขาในฐานะพี่ชายย่อมจะต้องออกหน้าช่วยเหลือน้องสาวอยู่แล้ว