บทที่ 49 ความสุข

พอลู่อวิ๋นเห็นว่าทุกสายตากำลังพุ่งตรงมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเสิ่นชิงหลีที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อและกล่าวหาทำให้เขาต้องรับพูดออกมาเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของตนเองในทันที

“ผมเห็นว่าชิงหลีกำลังไม่สบายใจและกำลังระบายความในใจให้พวกคุณฟัง ก็เลยคิดว่าไม่เข้ามาขัดจังหวะจะดีกว่าเผื่อว่าพวกคุณจะช่วยพูดให้เธอหันมาเข้าใจในตัวผมบ้าง” คำพูดของลู่อวิ๋นทำให้ทุกคนทอดถอนใจออกมา ส่วนเซี่ยหยางชุนก็รีบอธิบายความเข้าใจผิดที่ทุกคนมีต่อเขาในทันที

“เยี่ยนฟาง เสวี่ยซิงเหยาแต่งงานกับสามีของเธอก่อนหน้าที่พี่จะพูดคุยเรื่องแต่งงานกับเธอเสียอีก ถ้าพี่ชอบพอกับเขาจริงพี่ก็คงแต่งงานกับเขาไปนานแล้วจะมาแต่งกับเธอทำไม ทั้งที่ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ดีอย่างเช่นตอนนี้เสียหน่อย” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงกังขาออกมาในทันที

“หืม?”

“พี่หมายความว่า ตอนนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะชอบพี่สักนิด แต่เพราะพี่ไม่มีคนอื่นในใจ อีกทั้งมีใจอยากช่วยคุณแม่หลินแยกเธอกับโจวจินหมิงด้วยก็เลยตอบตกลงแต่งงานกับเธอ อันนี้พี่พูดจากใจจริงเลยนะ” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้ทุกคนต่างก็พยักหน้าเป็นทำนองว่าเข้าใจแล้ว

“โอ้ต้าเป่า ที่แท้คุณพ่อของหนูก็แต่งงานกับคุณแม่ของหนูเพราะเหตุนี้นี่เอง” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้เซี่ยหยางชุนเลิกคิ้วขึ้นมาในทันที

“ผมรู้สึกเห็นใจคุณแล้วล่ะครับคุณลู่ ว่าที่ภรรยาของคุณเป็นแบบนี้คุณคงต้องเหนื่อยหน่อยนะ” คำพูดเหน็บแนมของเซี่ยหยางชุนทำให้เสิ่นชิงหลีหันไปส่งสายตาขอความเมตตาจากหลินเยี่ยนฟางในทันที แต่หลินเยี่ยนฟางทำแค่เพียงหัวเราะออกมาแล้วสรุปเรื่องราวให้กระจ่าง

“คุณลู่ คุณพอจะบอกได้ไหมว่าคนที่ไปบอกคุณเรื่องโจวจินหมิงกับชิงหลีคือใคร” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้ลู่อวิ๋นเม้มปากแน่นแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่ค่อยจะพอใจนัก

“เป็นคุณเฉียว เธอบอกกับผมว่าคู่หมั้นของผมกำลังจะแย่งชิงคนรักของเธอไป” เมื่อลู่อวิ๋นพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็ส่ายหน้าในทันที

“ฉันไม่ใช่คนอย่างนั้น อีกทั้งฉันก็มีพี่อวิ๋นแล้วจะไปคิดแย่งชิงโจวจินหมิงกับเธอทำไม” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้ลู่อวิ๋นจึงได้พูดออกมา

“ผมรู้ ผมถึงได้บอกว่าคุณกำลังถูกโจวจินหมิงคนนั้นหลอกลวงอย่างไรเล่า ผมเห็นท่าทีของเขาแค่เพียงนิดเดียวก็รู้แล้วว่าเขากำลังเข้าหาคุณอย่างไม่บริสุทธิ์ใจ” เมื่อลู่อวิ๋นพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็นิ่งงันไป ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ใช่คนโง่แม้ว่าจะชอบมองโลกในแง่ดีแต่เมื่อได้ยินเรื่องที่หลินเยี่ยนฟางเล่าให้ฟังเธอก็รู้แล้วว่าตอนนี้เธอกำลังถูกคนไม่ดีอย่างโจวจินหมิงหมายตาเข้าให้แล้ว

“แล้วฉันควรจะทำอย่างไรดี ให้คุณพ่อไล่เขาออกดีไหมคะ” คำถามของเสิ่นชิงหลีทำให้ทุกคนต่างก็ขมวดคิ้ว

“แต่ว่าอยู่ๆ จะไล่เขาออกโดยที่เขาไม่มีความผิดในหน้าที่การงาน มันจะไม่เป็นการใช้อำนาจรังแกคนจนเกินไปหรือคะ” คำถามของเสิ่นชิงหลีทำให้ทุกคนนิ่งงันไปอีกครั้ง แล้วสุดท้ายหลินเยี่ยนฟางจึงได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย

“จะคิดมากกันไปทำไม ใบรับรองความประพฤติของเขาเป็นเรื่องที่ฉันกุขึ้นมา แค่ให้ฉันไปขอถอนใบรับรองความประพฤติและบอกว่าเขาทั้งบังคับทั้งหลอกลวงให้ฉันโกหกเพียงเท่านี้ก็สามารถไล่เขาออกด้วยข้อหาทุจริตได้แล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ทุกคนก็ต่างหันมาจ้องมองเธอในทันที

“ก่อนหน้านี้สาเหตุที่ฉันถูกไล่ออกจากโรงเรียน เป็นเพราะเฉียวเหลียนอยากกลั่นแกล้งฉัน ต้นเหตุที่ทำให้เฉียวเหลียนกลายเป็นเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดกับฉันต้นเหตุก็ล้วนเกิดจากเขา ดังนั้นตอนนี้ฉันจะทำให้เขาถูกไล่ออกเพราะทุจริตบ้างมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ยุติธรรมอะไร ยังมีคุณเฉียวที่เป็นพี่ชายของเฉียวเหลียนคนนั้นอีก ฉันเคยได้ยินมาว่าเขาชอบล่อลวงพนักงานหญิงทำให้พวกเธอกลายเป็นคนรักลับๆ ของเขา พอเบื่อแล้วเขาก็ใช้อำนาจในทางที่ไม่ควรไล่พวกเธอออก คนแบบนี้ไม่สมควรจะเก็บเอาไว้ ลองตรวจสอบความประพฤติของเขาดีๆ ก็คงจะพบความผิดของเขาที่ใช้หน้าที่การงานโดยมิชอบ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้ทุกคนหันไปจ้องมองเธอ

“แน่นอนว่าเรื่องนี้ นางเอกของเรื่องอย่างเธอควรจะต้องเป็นคนดำเนินการ ส่วนนางร้ายอย่างฉันก็แค่ไปขอถอนใบรับรองความประพฤติให้ก็พอ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า

“เป็นนางเอกก็นางเอก เพียงแต่นางเอกมันก็ต้องเฉลียวฉลาดและเก่งกาจใช่ไหม สบายใจได้ในเมื่อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนางเอกทั้งทีฉันจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้หมดจด ไม่ให้ใครกล้าเผยอหน้ามาก่อกวนครอบครัวของพวกเราอีก” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ฉันเชื่อมือเธอ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เสิ่นชิงหลีเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะจัดการกับเรื่องนี้ เซี่ยหยางชุนจ้องมองภรรยาอย่างรู้ทันแค่คำพูดเพียงไม่กี่คำเธอก็โยนเรื่องทั้งหมดให้เสิ่นชิงหลีจัดการแล้ว ส่วนลู่อวิ๋นได้แต่ทอดถอนใจออกมาพลางคิดในใจว่าคงต้องเป็นเขานี่แหละที่จะต้องออกหน้าจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองเรื่องจึงจะจบลงอย่างสมบูรณ์

“ไหนต้าเป่า พ่อไม่อยู่บ้านทั้งวันหนูคิดถึงพ่อไหม” เซี่ยหยางชุนพูดพลางเดินไปแย่งลูกชายมาอุ้มเอาไว้ในทันที เด็กชายตัวน้อยเนื้อตัวนุ่มนิ่มจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตทำให้เซี่ยหยางชุนอดใช้นิ้วมือจิ้มแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายด้วยความเอ็นดูไม่ได้ ส่วนเสิ่นชิงหลีที่ถูกแย่งหลานชายไปจากมือก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ยแล้วหันไปส่งสายตาขอความเห็นใจกับหลินเยี่ยนฟางในทันที

“เธอก็ไปหาที่พูดคุยปรับความเข้าใจกับคุณลู่เขาเสียสิ พอปรับความเข้าใจกันได้ก็รีบแต่งงานกันไปเสีย วันหน้าก็จะได้คลอดลูกชายเนื้อตัวอวบอ้วนมาเลี้ยงดูเองสักคน” พอหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พลันมีท่าทีขัดเขินออกมาในทันที

“พี่พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ ฉันยังไม่ได้คิดไปไกลถึงขั้นนั้น” เธอพูดพลางยิ้มออกมาแล้วก็เหลือบตาไปมองลู่อวิ๋นที่ตอนนี้กำลังจ้องมองเธออยู่ด้วยสายตาอันแพรวพราว

“นั่นสินะ คุณแม่ทั้งสองก็ยังอยู่ตรงนี้ พวกท่านจะยินดียกเธอให้เขาหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็หันทางคุณแม่ทั้งสองในทันที

“พี่เขาเป็นคนดีมากนะคะ ตอนนี้พวกหนูแค่มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย แต่เดี๋ยวพวกเราก็สามารถปรับความเข้าใจกันได้ค่ะ” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คุณแม่ทั้งสองต่างก็ยิ้มออกมาพร้อมกัน พวกท่านไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่สายตาที่เต็มไปด้วยการหยอกล้อของพวกท่านก็ทำให้เสิ่นชิงหลียิ่งเขินอายขึ้นไปใหญ่

“โอ้ย! อย่ามามัวทำตัวเหนียมอายอยู่ตรงนี้เลย พากันไปพูดคุยปรับความเข้าใจกันให้ดีเถอะ เสร็จแล้วก็เชิญคุณลู่มาทานข้าวด้วยกันเลยนะ เย็นนี้คุณพ่อก็จะมาทานข้าวที่นี่ พี่ชุนให้คนงานไปซื้ออาหารมาเพิ่มแล้ว วันนี้พวกเรากินปิ้งย่างกันดีกว่า” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า หลินเยี่ยนฟางมักจะสรรหาของกินแปลกใหม่มาให้ทดลองชิมอยู่เสมอ ทุกคนในบ้านเสิ่นจึงมักจะมาฝากท้องที่นี่ มีแค่เพียงเธอที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มา พอรู้ว่าวันนี้จะมีปิ้งย่างซึ่งเป็นอาหารที่เธอชอบสีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นในทันที

“ได้! ถ้าอย่างนั้นฉันขอพาพี่อวิ๋นไปพูดคุยกันทางด้านนั้นก่อน อีกสักครู่ฉันจะมาช่วยพี่จัดเตรียมสถานที่กินมื้อเย็นด้วยกันนะ” เมื่อพูดจบเสิ่นชิงหลีก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินนำหน้าลู่อวิ๋นออกไปจากห้องนั่งเล่นของบ้านเซี่ยในทันที

บ้านเซี่ยหลังนี้แม้ว่าจะเป็นบ้านหลังเล็กแต่พื้นที่ใช้สอยภายในบ้านกลับเพียงพอสำหรับการใช้งาน บ้านน้อยหลังกะทัดรัดเหมาะกับครอบครัวเล็กๆ ได้อยู่อาศัย ทุกครั้งที่เสิ่นชิงหลีมาที่นี่เธอรับรู้ได้ถึงบรรยากาศอันอบอุ่นภายในบ้าน บ้านน้อยหลังนี้ทำให้เธอรู้ว่าที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องมีเงินทองล้นมือ ไม่จำเป็นต้องมีบ้านหลังใหญ่คนเราก็สามารถมีความสุขได้ขอแค่เพียงรู้จักพอ และรู้ว่าความสุขที่แท้จริงของตนเองคืออะไรเพียงเท่านั้น