บทที่ 50 แจ้งจับ

พอพ้นช่วงสามเดือนแรกไปเซี่ยเหวินเป่าก็ไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อยอีกต่อไปแล้ว พอได้นอนนานขึ้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นทั้งแม่ทั้งลูก หลินเยี่ยนฟางจึงมีเวลาเพียงพอที่จะไปดูแลร้านด้วยตนเอง แน่นอนว่าตอนอยู่ที่ร้านเธอต้องหอบหิ้วลูกชายตัวน้อยไปด้วย ความน่ารักของเขาทำให้ทุกคนในร้านมักจะพากันแวะเวียนมาหยอกล้อเขาตลอดทั้งวัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินเป่าจะชอบที่นี่มากไม่เพียงไม่งอแงยังยิ้มโชว์เหงือกแดงๆ ให้ผู้คนในร้านได้เห็นเกือบทั้งวันอีกด้วย

“ต้าเป่าน้อยหน้าตาอิ่มเอม ดูแค่แวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นคนที่มีอำนาจวาสนา วันหน้าเขาจะต้องมีกินมีใช้ไม่รู้จักหมดแน่” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“พ่อของเขาเลี้ยงหมูปลูกชามากมายขนาดนั้น วันหน้าถ้าไม่เกเรมากจนเกินไปก็คงจะดูแลกิจการของพ่อไปได้ตลอดรอดฝั่ง ถึงอย่างไรของกินก็เป็นหนึ่งในปัจจัยหลักของคนทุกยุคทุกสมัย กิจการที่เกี่ยวข้องกับของกิน เครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรค ถ้าไม่ทำตัวเหลวแหลกจนเกินไปจะต้องสามารถใช้หาเลี้ยงตนเองไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองเซี่ยเหวินเป่าที่ในตอนนี้กำลังหัวเราะจากการหยอกล้อของหลินฮุ่ยและหลินหว่าน

“ยังเล็กขนาดนี้ยังไม่รู้หรอกว่าโตขึ้นจะเป็นเช่นไร แค่ตอนนี้ได้เฝ้ามองลูกเติบโตขึ้นอย่างมีความสุข เพียงเท่านี้ก็เป็นความสุขของคนเป็นพ่อเป็นแม่แล้ว” คำพูดของป้าซ่งทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา

“สำหรับฉันแล้วไม่คาดหวังก็จะไม่ผิดหวัง ฉันไม่มีทางเอาความคาดหวังของตนเองไปวางไว้บนบ่าของลูกแล้วปล่อยให้ลูกต้องแบกรับความคาดหวังของพ่อกับแม่เอาไว้หรอก เขาจะสุขหรือจะทุกข์ก็ล้วนเป็นการเลือกของเขา ส่วนฉันในฐานะที่เป็นแม่ก็แค่พยายามสรรหาแต่สิ่งที่ดีที่สุด คอยสั่งสอนแต่สิ่งดีๆ ให้เขา ชี้แนะเรื่องราวต่างๆ ให้เขารับรู้ หลังจากนี้ไม่ว่าเขาจะเลือกเส้นทางไหนจะดีหรือร้ายก็ล้วนขึ้นอยู่กับตัวเขาเองแล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองลูกน้อยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ เธอรักเขามาก รักเขาอย่างไร้เงื่อนไข แต่เธอจะไม่มีวันเอาความรักและความคาดหวังของเธอไปวางบนบ่าของเขาและบีบบังคับให้เขาเป็นไปตามความต้องการของเธออย่างเด็ดขาด

“เถ้าแก่เซี่ยมาแล้ว ดูเหมือนว่าช่วงนี้จะมาที่ร้านทั้งเช้ากลางวันและเย็นเลยนะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะห่างเยี่ยนฟางไม่ได้หรือเป็นเพราะห่างจากลูกชายไม่ได้กันแน่” ป้าเวินที่อยู่ไม่ไกลส่งเสียงหยอกล้อออกมาทำให้บนใบหน้าของหลินเยี่ยนฟางเต็มไปด้วยความขัดเขิน

“ก็น่าจะเห็นอยู่แล้วว่าเขาตรงไปหาใครก่อน” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองสามีที่เดินไปบีบพวงแก้มอันกลมยุ่ยของบุตรชายแล้วจึงได้เดินตรงมาหาเธอ

“ซื้อบะหมี่มาให้ทุกคน วันนี้พวกเรากินบะหมี่ก็แล้วกัน” เซี่ยหยางชุนพูดพลางชี้ไปที่คนของเขาที่หิ้วถุงบะหมี่เข้ามาหลายถุง หลินหว่านและหลินฮุ่ยรีบตรงเข้าไปรับถุงบะหมี่แล้วช่วยกันนำถุงบะหมี่เหล่านั้นเข้าไปในห้องอาหารทางด้านหลัง

“ใครว่างก็ไปกินก่อนเถอะ นานๆ เถ้าแก่เซี่ยจะเลี้ยงมื้อกลางวันสักทีต้องกินให้มากเข้าไว้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ทุกคนก็ต่างหัวเราะออกมาแล้วพากันสลับสับเปลี่ยนกันเข้าไปกินบะหมี่ในห้องอาหาร เหลือบางส่วนเอาไว้คอยดูแลหน้าร้าน

“ป้าซ่งกับป้าเวินยังไม่ไปกินหรือครับ” เมื่อเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้ป้าซ่งก็หัวเราะแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เด็กสาวพวกนั้นอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน ให้กินกันไปก่อนเถอะ ส่วนพวกป้ากินทีหลังก็ได้ ปกติก็แบ่งเวลากันอย่างนี้ คนได้พักก่อนก็จะได้ใช้เวลาสั้นกว่าส่วนคนพักทีหลัง ส่วนคนที่ไปพักทีหลังก็จะได้เวลาพักเพิ่มขึ้นอีกนิด พวกป้าเลือกไปพักทีหลังจะได้ไม่ต้องเร่งรีบกินจนเกินไปแถมยังมีเวลานั่งพักนานขึ้นอีกด้วย” เมื่อป้าซ่งพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้าแล้วเดินไปอุ้มลูกชายมาเพื่อให้คนงานในร้านได้ไปพักกินข้าว เซี่ยเหวินเป่าเริ่มจำพ่อของเขาได้แล้วพอถูกพ่อของเขาอุ้มก็ชูไม้ชูมือด้วยความดีใจ ส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาชวนให้คนที่ได้เห็นรู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง

“หลินเยี่ยนฟางเธอออกมานะ” เสียงตวาดพร้อมด้วยเฉียวเหลียน เสวี่ยซิงเหยาและเสวี่ยซิงซินที่เดินเข้ามาในร้านทำให้หลินเยี่ยนฟางขยับตัวลุกขึ้นในทันที

“พวกเธอมาที่นี่ทำไมกัน” หลินเยี่ยนฟางถามพลางจ้องมองสีหน้าของคนทั้งสามที่เดินเข้ามา แม้ว่าเธอจะไม่รู้จักผู้หญิงที่เดินเข้ามาก่อนแต่พอเห็นว่ามากับสองพี่น้องสกุลเสวี่ยหลินเยี่ยนฟางก็พอจะคาดเดาได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือเฉียวเหลียน

“ยังจะกล้ามาถามฉันอีกหรือว่ามาทำไม แกใช่ไหมที่ทำให้พี่จินหมิงของฉันต้องถูกจับกุมเช่นนี้” คำถามของเฉียวเหลียนทำให้หลินเยี่ยนฟางเลิกคิ้วขึ้นในทันที

“ฉันทำอะไร แล้วจินหมิงของเธอมาเกี่ยวข้องอะไรกับฉัน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางถามเช่นนี้เฉียวเหลียนก็ตรงเข้ามาพร้อมกับเงื้อฝ่ามือขึ้นตั้งใจจะตบเธอในทันที

“ไม่ต้องมาทำไขสือ ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใครที่กล้าออกหน้าทำร้ายพี่จินหมิงของฉัน” ฝ่ามือของเฉียวเหลียนยังไม่ทันฟาดลงมา หน้าท้องของเธอก็ถูกหลินเยี่ยนฟางยกฝ่าเท้าขึ้นมาถีบจนเธอต้องผงะถอยไปทางด้านหลังแล้ว

“มาถึงก็จะลงไม้ลงมือกันเลยนะ ป้าซ่งโทรศัพท์ไปที่สถานีตำรวจให้ฉันที บอกกับเจ้าหน้าที่ว่ามีอันธพาลกลุ่มหนึ่งบุกมาที่ร้านของฉัน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสวี่ยซิงเหยาก็ตวาดด่าออกมาในทันที

“หลินเยี่ยนฟาง จะต้องเป็นฝีมือของแกแน่ๆ ที่ไปเป่าหูคนบ้านเสิ่นจนทำให้สามีของฉันต้องตกงานเช่นนี้” คำพูดของเสวี่ยซิงเหยาทำให้หลินเยี่ยนฟางแค่นเสียงในลำคอออกมาแล้วพูดด้วยความดูแคลนในทันที

“สามีของเธอถูกไล่ออกแล้วหรือ แล้วเขาถูกไล่ออกด้วยข้อหาอะไรล่ะ เธอลองไปสอบถามดูก่อนไหม ฉันจะมีความสามารถเพียงพอที่จะไปเป่าหูเจ้าของโรงงานให้ไล่คนคนหนึ่งออกเชียวหรือ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เสวี่ยซิงเหยานิ่งอึ้งไปเพราะเธอเองก็ไม่ได้ถามว่าทำไมสามีจึงได้ถูกไล่ออก แค่ได้ยินจากเฉียวเหลียนว่าสามีของเธอถูกไล่ออก เธอก็คิดถึงเรื่องที่คุณนายเสิ่นเคยบอกว่าหลินเยี่ยนฟางคือลูกสาว ทำให้เธอเข้าใจว่าจะต้องเป็นหลินเยี่ยนฟางแน่ๆ ที่เป็นคนทำให้สามีของเธอถูกไล่ออก

“เรื่องพี่เยี่ยนอาจจะไม่ใช่เธอแต่เรื่องพี่จินหมิงจะต้องเป็นฝีมือของเธอแน่ๆ หลินเยี่ยนฟาง ถ้าเธอแค้นมากเธอก็มาเล่นงานฉันสิ เธอไปเล่นงานพี่จินหมิงเขาทำไม พี่เขาก็แค่เลือกฉันไม่ได้เลือกเธอทำให้เธอแค้นจนถึงขั้นแจ้งความให้ตำรวจไปจับเขาเลยหรือ” คำถามของเฉียวเหลียนทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบส่ายหน้าในทันที

“ฉันไม่ได้แจ้งความ แล้วฉันก็ไม่ได้แค้นเขาเรื่องที่เขาไม่ได้เลือกฉัน อันที่จริงฉันต้องขอบใจเขาด้วยซ้ำที่ช่วงหลายเดือนมานี้เขาไม่โผล่หน้ามาให้ฉันเห็น แต่ถึงอย่างไรเรื่องที่เขาเคยหลอกลวงเอาเงินของฉันไปเขาก็ต้องชดใช้ ซึ่งฉันก็ทำให้เขาต้องชดใช้ด้วยการไปขอให้หัวหน้าหมู่บ้านยึดใบรับรองความประพฤติคืนจากเขา เพราะเขาเคยหลอกลวงให้ฉันไปเป็นพยานเท็จเพื่อให้เขาได้ใบรับรองความประพฤติ ซึ่งฉันก็ทำแค่นี้จริงๆ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เฉียวเหลียนก็ส่ายหน้าในทันที

“ถ้าไม่ใช่เธอแล้วใครกัน เป็นใครที่ทำให้พี่จินหมิงของฉันต้องติดคุกเช่นนี้” คำพูดของเฉียวเหลียนเต็มไปด้วยความร้อนใจ ส่วนสองพี่น้องสกุลเสวี่ยได้แต่หันไปมองหน้ากันและพากันคิดว่าพวกเธอไม่น่าจะติดตามเฉียวเหลียนมาหาเรื่องหลินเยี่ยนฟางเช่นนี้เลย ยิ่งพอเห็นว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเดินตรงมาทางนี้พวกเธอก็รีบหันไปปรึกษากันทางสายตาว่าควรจะหนีหรือว่าควรจะยืนอยู่เป็นเพื่อนเฉียวเหลียนที่นี่