บทที่ 44 ตามอกตามใจ

อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ แต่หลินเยี่ยนฟางยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ตอนเช้าก็ให้เซี่ยหยางชุนไปส่งตอนเย็นก็ให้เซี่ยหยางชุนขับรถไปรับ ช่วงนี้เธอรับลูกน้องเข้าร้านเพิ่มมากขึ้นเพื่อแบ่งเบางานของป้าซ่งกับป้าเวิน ส่วนเธอนอกจากจะมองหาลู่ทางใหม่ๆ เพื่อเพิ่มช่องทางการหาเงินเพิ่มแล้ว ยังทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการดูแลลูกน้อยในครรภ์อีกด้วย ช่วงเวลานี้จะถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ลงตัวและสงบสุขมากที่สุดเลยสำหรับเธอ ถ้าช่วงนี้ไม่มีเสิ่นชิงหลีมานั่งเฝ้าที่ร้านแทบจะทุกวันเช่นนี้

“เธอไม่มีเรียนหรือ ทำไมถึงได้มาขลุกตัวอยู่ที่นี่แทบจะทุกวันเลยล่ะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางทอดถอนใจออกมา ช่วงหลายวันมานี้เสิ่นชิงหลีมักจะมาขลุกอยู่ที่ร้านของเธอเป็นประจำ ที่จริงแล้วเธอควรจะรู้สึกดีใจที่อยู่ๆ ก็มีพนักงานมาคอยช่วยงานในร้านฟรีๆ เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน เพียงแต่สีหน้าราวกับคนอมทุกข์มาแล้วสักสิบชาติของเสิ่นชิงหลีกลับทำให้หลินเยี่ยนฟางอดบ่นน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้ออกมาไม่ได้

“ถ้าเธอไม่มีเรียน ทำไมไม่เอาเวลาไปเที่ยวเล่นหาความสุขให้ตัวเอง จะเอาหน้าอมทุกข์ของเธอมาทำให้ฉันพลอยรู้สึกไม่สบายใจตามเธอไปด้วยทำไม เธอคงจะไม่รู้ใช่ไหมว่าผู้หญิงท้องอย่างฉันจะต้องพยายามทำตัวให้อารมณ์ดีตลอดเวลา ลูกที่คลอดออกมาจะได้เป็นเด็กอารมณ์ดีไม่งอแงและเลี้ยงง่าย” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เสิ่นชิงหลีส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง

“ช่วงนี้เป็นช่วงที่มหาวิทยาลัยปิดเทอม ฉันก็เลยว่างมาก แถมยังรู้สึกเหงาและเคว้งคว้างมากอีกด้วยเพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะไปที่ไหน ฉันไม่มีเพื่อนและไม่มีที่ที่อยากไป ช่วงนี้คุณพ่อก็งานยุ่งมาก ส่วนคุณแม่ก็มักจะไปหาคุณแม่หลิน ช่วงนี้พวกท่านสนิทสนมกันมากอย่างไม่น่าเชื่อ เรื่องที่พวกท่านคุยกันฉันไม่เคยฟังเข้าใจเลยสักครั้ง” คำตอบของเสิ่นชิงหลีทำให้หลินเยี่ยนฟางอดทอดถอนใจออกมาไม่ได้

“เฮ้อ ทำไมเธอถึงได้เป็นนางเอกที่รันทดเช่นนี้ แม้แต่เพื่อนของนางเอกก็ไม่มีสักคนให้ไปหาเลยหรือ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เสิ่นชิงหลีเงยหน้าขึ้นมาโต้เถียงในทันที

“พี่เลิกเรียกฉันว่านางเอกได้แล้ว ฉันไม่ใช่นางเอกอะไรอย่างที่พี่พูดมาสักหน่อย ว่าแต่ตัวพี่เถอะ เอาแต่ต่อว่าฉันตัวพี่เองก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ ห้ามนับคนในร้านแห่งนี้นะคะ เพราะเท่าที่ฉันเห็นทุกคนก็ต่างนับถือพี่ในฐานะเจ้าของร้าน ไม่มีใครดูเหมือนเพื่อนของพี่สักคน” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมา

“ที่แท้ก็รู้จักเถียงด้วย หุ หุ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีเพื่อนแต่ฉันมีสามีนะจ๊ะ เธอคงจะไม่รู้สินะว่าสามีของฉันคอยรับฟังคำพูดของฉันทุกอย่าง พาฉันไปในที่ที่ฉันอยากไป ตามอกตามใจฉันเป็นอย่างดี เขาเป็นยิ่งกว่าเพื่อนของฉันเสียอีก จริงสิ! เธอมีคู่หมั้นไม่ใช่หรือ แล้วเขาไปไหนเสียแล้วล่ะ อืม ฉันพึงจะนึกได้ว่ายังไม่เคยเห็นพระเอกของเธอเลยนะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พลันส่ายหน้าในทันที

“เขาไม่ใช่พระเอกของฉัน แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่มีคู่หมั้นแล้ว เมื่อหลายวันก่อนฉันขอถอนหมั้นกับเขาแล้วค่ะ” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้หลินเยี่ยนฟางเลิกคิ้วขึ้นมาในทันที

“ทำไมล่ะ คุณแม่เคยบอกกับฉันว่าเขาดีมากเลยไม่ใช่หรือ” หลินเยี่ยนฟางถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ ในใจก็ได้แต่คิดว่าในนิยายไม่มีเรื่องถอนหมั้น แม้แต่ตอนที่หลินเยี่ยนฟางที่เป็นตัวร้ายของเรื่องใช้เล่ห์เหลี่ยมสารพัดเพื่อให้พระเอกกับนางเอกเลิกกันก็ยังไม่สามารถทำให้สองคนนี้เลิกไปมาหาสู่กันได้เลย

“เกิดอะไรขึ้น อย่าบอกนะว่าเธอกับเขาถอนหมั้นกันเพราะฉัน” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เด็กสาวตรงหน้ามีหยาดน้ำตาหลั่งรินลงมาในทันที

“ที่จริงแล้วพี่อวิ๋นเป็นคู่หมั้นของพี่ ฐานะคุณหนูเสิ่นของพี่ก็เป็นฉันที่แย่งชิงมาจากพี่ อีกทั้งตอนนี้พี่ก็ทำดีกับฉันมากถึงเพียงนี้ แล้วฉันยังจะมีหน้าแย่งชิงคู่หมั้นของพี่มาเป็นของตัวเองได้อีกหรือ” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้หลินเยี่ยนฟางอุทานออกมาในทันที

“โอ๊ย ฉันอยากจะบ้าตาย” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางวางงานในมือลง ตอนนี้เธอกับเสิ่นชิงหลีนั่งอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวพอดี เธอจึงไม่คิดว่าจะมีใครมาได้ยินคำพูดของเธอ

“นี่เสิ่นชิงหลี ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกเธอว่านางเอกเธอก็ต้องเลิกทำตัวเป็นนางเอกได้แล้ว เธอเห็นนี่ไหม” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางชี้มาที่ท้องของตนเอง

“ฉันท้องโตขนาดนี้แล้ว เธอยังคิดว่าพอเธอถอนหมั้นกับคุณชายลู่ไป แล้วฉันก็จะไปลงเอยกับเขาได้หรือ” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้คนที่กำลังจะเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาพลันชะงักงันไปในทันที

“ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ ต่อให้เธอคิดว่าคุณชายลู่ของเธอหล่อเหลาและดีเลิศมากสักเพียงไหน แต่สำหรับฉันแล้วไม่ว่ายังไงเขาก็สู้สามีของฉันไม่ได้หรอก” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนที่เปิดประตูค้างเอาไว้ยิ้มออกมาในทันที

“ถึงแม้ว่าเขาจะทำให้ฉันต้องตบตีกับคนอื่นด้วยเรื่องชู้สาวมาแล้วถึงสองครั้งก็ไม่เป็นไร เพราะถึงอย่างไรเขาก็ดีต่อฉันมากและดีต่อแม่ของฉันด้วย ต่อให้ฉันได้ย้อนกลับไปเลือกใหม่ฉันก็ยินดีที่จะเลือกเขาอยู่ดี” คำพูดประโยคนี้ของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนหุบยิ้มลงในทันทีเช่นเดียวกัน แล้วก็ส่งเสียงกระแอมออกมาพลางเปิดประตูให้กว้างขึ้น

“ขอโทษที ลืมเคาะประตูเลย พอดีว่าคุณลู่อยากจะมาคุยกับชิงหลี ฉันก็เลยคิดว่าเธอน่าจะออกมาแล้วปล่อยให้พวกเขาพูดคุยกันเองดีกว่า” เซี่ยหยางชุนพูดพลางส่งสายตาให้หลินเยี่ยนฟาง ด้านหลังของเขาคือลู่อวิ๋นที่ถือดอกไม้ช่อใหญ่ยืนทำสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ หลินเยี่ยนฟางจึงพยักหน้าแล้วหันไปพูดกับเสิ่นชิงหลีด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบอีกครั้ง

“เธอก็พูดคุยกับเขาดีๆ ก็แล้วกัน คิดอย่างไรก็พูดออกมาตามตรง ไม่ต้องดึงฉันเข้าไปเกี่ยวข้องล่ะ อย่างที่เคยบอกไปเธอไม่ได้ติดค้างอะไรฉัน ไม่จำเป็นต้องเสียสละอะไรเพื่อชดเชยให้ฉันหรอก ฉันไม่เคยคิดจะเรียกร้องและก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอทั้งนั้น” เมื่อพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็เดินออกจากห้องเปิดโอกาสให้พระเอกกับนางเอกได้พูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจกันตามลำพัง

“ทำไมไม่เคาะประตูก่อนล่ะคะ” หลินเยี่ยนฟางส่งเสียงตำหนิสามีในทันทีที่เดินพ้นออกจากห้องนั้นมาแล้ว

“ใครจะไปรู้ว่าเธอกำลังพูดจาตำหนิฉันให้คนอื่นฟังอยู่กันเล่า” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหันมาถลึงตาใส่เขาในทันที

“ฉันตำหนิพี่ที่ไหนกัน ฉันกำลังชมเชยพี่ให้เธอฟังต่างหาก สามีที่ดีถึงขนาดนี้จะไปหาที่ไหนก็คงจะไม่เจออีกแล้ว” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนยิ้มออกมาด้วยความขัดเขินในทันที ด้านนอกห้องทำงานส่วนตัวของหลินเยี่ยนฟางมีพนักงานในร้านจำนวนหนึ่งนั่งทำงานอยู่ อีกทั้งยังมีลูกค้าที่กำลังนั่งเลือกแบบเสื้อผ้าและเลือกผ้าที่จะใช้ตัดชุดอยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง ดังนั้นย่อมจะมีหลายคนได้ยินคำพูดของเธอ

“เธอก็เบาเสียงลงหน่อย ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าเขาจะหมั่นไส้เธอเอานะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็พี่ดีมากจริงๆ ฉันต้องชมสิ ฉันไม่ใช่คนปากอย่างใจอย่าง ดีก็บอกว่าดี ไม่ดีก็บอกว่าไม่ดี ส่วนคนอื่นนั้นถ้าพวกเขาได้ยินก็คงจะคิดว่าฉันแค่ต้องการโอ้อวดสามีของตนเองเพียงเท่านั้น” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า

เมื่อครู่นี้เขาได้ยินเธอบอกกับเสิ่นชิงหลีว่าเขาทำให้เธอต้องตบตีกับคนอื่นด้วยเรื่องชู้สาว ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าคำพูดประโยคนี้จะทำให้ตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้าง แต่พอเธอพูดจาชมเชยว่าเขาดีมันก็พอจะช่วยชดเชยความรู้สึกที่ตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมไปได้บ้าง ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยคิดจะโต้เถียงกับเธออยู่แล้วเธอจะพูดอะไรก็ล้วนเป็นไปตามนั้น

ช่วงนี้หลินเยี่ยนฟางกำลังลำบากอุ้มท้องลูกของเขาอยู่เขาจึงไม่อยากจะขัดใจเธอ ไม่ว่าเธอต้องการอะไรเขาล้วนทำตามใจเธอทั้งสิ้น ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าหลังจากการตามอกตามใจจนหลินเยี่ยนฟางรู้สึกเคยชินจะทำให้เขาต้องคอยตามอกตามใจเธอไปตลอดชีวิตที่เหลือของเขาและเธอ