บทที่ 48 แอบฟัง

อยู่ๆ เสิ่นชิงหลีที่หายหน้าไปนานก็มาหาที่บ้านหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่เสิ่นในทันที พอเห็นว่าคุณแม่เสิ่นส่ายหน้าหลินเยี่ยนฟางก็หันไปส่งสายตาสอบถามคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินส่ายหน้าเธอก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนเพดานในทันที

“ต้าเป่าของน้าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันต้าเป่าคิดถึงน้าไหม น้าไม่ได้เจอต้าเป่าตั้งหลายวันคิดถึงต้าเป่ามากเลย” เสิ่นชิงหลีที่กำลังอุ้มเซี่ยเหวินเป่าอยู่พูดกับหลานชายพลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มอยู่หลายครั้ง หลินเยี่ยนฟางเองก็คงจะไม่ว่าอะไรถ้าเสิ่นชิงหลีไม่หอมแก้มลูกชายของเธอด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาเช่นนี้

“มีอะไรก็พูดมา ถึงแม้ว่าพี่กับคุณแม่ทั้งสองอาจจะช่วยเธอไม่ได้แต่ก็สามารถรับฟังความในใจของเธอได้ ไม่แน่ว่าขิงแก่ทั้งสองของบ้านเรายังอาจจะสามารถให้คำชี้แนะเธอได้อีกด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็พยักหน้า

“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีขิงแก่แค่สองแต่ยังมีพี่ที่เป็นขิงแก่คนที่สาม วันนี้ฉันก็เลยตั้งใจมาที่นี่อย่างไรเล่า” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้คนที่เคยยกตนข่มท่านยัดเยียดตำแหน่งน้องสาวให้เสิ่นชิงหลีถึงกลับต้องกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกครั้งในทันที

“ต้าเป่าของน้า จำเอาไว้นะว่าวันหน้าเมื่อโตขึ้นจะต้องไม่เป็นผู้ชายหูเบา สายตาต้องกว้างไกลจิตใจก็ต้องอย่าคับแคบรู้ไหม ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นคนดีมากเพียงใดผู้หญิงก็สามารถตัดใจได้นะ” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็สามารถคาดเดาได้ในทันทีว่าสาเหตุที่เสิ่นชิงหลีมาที่นี่ก็เพราะใคร

“เสิ่นชิงหลีหนอเสิ่นชิงหลี ไหนว่าคนเขาดีนักดีหนาอย่างไรเล่า แล้วทำไมวันนี้ถึงได้มานั่งต่อว่าเขาให้ต้าเป่าฟังเช่นนี้กันเล่า คนที่เขาดีจริงๆ ย่อมจะต้องไม่มีข้อตำหนิให้พูดถึงสิ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เสิ่นชิงหลีส่ายหน้า

“พี่อวิ๋นเขาก็ยังเป็นคนดีสำหรับฉันอยู่ เพียงแต่ช่วงนี้เขากำลังเข้าใจฉันผิด ฉันอธิบายให้เขาฟังแล้วเขาก็ยังไม่เข้าใจแถมยังพยายามจะบังคับให้ฉันย้ายไปทำงานกับเขาอีก ฉันก็เลยคิดว่าหรือว่าฉันกับเขาคงจะต้องเลิกรากันเพียงเพราะเรื่องแค่นี้” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ที่แท้ก็เป็นเรื่องการทะเลาะเบาะแว้งตามประสาคู่รักนี่เอง เธอดูสิเธอมานั่งร้องไห้แล้วใช้ลูกชายของฉันเช็ดน้ำตาให้เธอเช่นนี้มันใช้ได้ที่ไหน เธอทำให้ทั้งฉันและคุณแม่ทั้งสองพลอยหดหู่ไปกับเธอด้วยเลยรู้ไหม” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็ส่ายหน้า

“ถ้าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดทั่วไปก็ดีน่ะสิ แต่นี่เป็นเพราะเขาเข้าใจว่าฉันกำลังจะถูกล่อลวงโดยผู้ชายอื่น ฉันก็ไม่ใช่คนโง่นะคะแล้วจะถูกล่อลวงได้อย่างไร แล้วคนอย่างโจวจินหมิงคนนั้นมีอะไรเทียบเคียงพี่อวิ๋นของฉันได้บ้างแล้วเขาจะเอาอะไรมาล่อลวงฉัน พี่อวิ๋นเป็นคนหูเบาและใจแคบจนเกินไปแล้ว” เมื่อเสิ่นชิงหลีพูดเช่นนี้ทั้งหลินเยี่ยนฟางและคุณแม่หลินก็อุทานออกมาพร้อมกันในทันที

“โจวจินหมิง!”

“คุณแม่หลินกับพี่เยี่ยนฟางก็รู้จักเขาหรือ” เมื่อเสิ่นชิงหลีถามเช่นนี้คุณแม่หลินก็ส่ายหน้า

“ฉันหวังว่าจะไม่ใช่โจวจินหมิงคนเดียวกันนะ” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้คุณแม่เสิ่นก็ถามออกมาในทันที

“ทำไมหรือ” คำถามของคุณแม่เสิ่นทำให้คุณแม่หลินหันไปมองเสิ่นชิงหลีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนใจในทันที

“ทำไมฉันจึงได้รู้สึกว่าจะต้องเป็นโจวจินหมิงคนเดียวกันแน่ๆ กันนะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่หลินทอดถอนใจออกมาในทันที

“ฉันอยากจะบ้าตาย ทำไมลูกสาวของฉันทั้งสองคนถึงได้หนีไม่พ้นคนคนนี้ ทั้งลูกสาวที่เลี้ยงดูมาและลูกสาวที่ให้กำเนิดจะต้องถูกเจ้าเด็กบ้าบ้านโจวเฝ้าตามติดไปขอส่วนบุญตลอดเลยหรือไงนะ มันจะต้องเป็นเวรกรรมของฉันแน่ๆ ไม่ได้การแล้วฉันจะต้องไปบ้านโจวไปด่าบุพการีของมันสักหลายคำให้สาแก่ใจเสียหน่อยมันจะได้เลิกยุ่งกับลูกสาวของฉันเสียที” เมื่อพูดจบคุณแม่หลินก็ขยับตัวลุกขึ้นแต่หลินเยี่ยนฟางรีบห้ามปรามไว้ในทันที

“แม่! แม่ก็อย่าได้รีบตัดสินใจไปในทางร้ายสิ ชิงหลีก็บอกแล้วว่าเจ้าหมอนั่นสู้คุณลู่ไม่ได้ ส่วนฉันก็ตัดใจจากมันไปนานแล้วตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเจ้าหมอนั่นสู้พ่อของต้าเป่าไม่ได้เลยสักนิด” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็ส่ายหน้า

“ถ้าแกไม่เคยกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเพราะมันฉันก็คงไม่คิดแค้นมันเท่านี้ ไอ้เด็กตัวดีบ้านโจวคนนั้นมันดีแต่ใช้ใบหน้าขาวๆ ของมันหลอกลวงผู้หญิง” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้คุณแม่เสิ่นก็รีบสอบถามในทันที

“จริงหรือเยี่ยนฟาง นี่ลูกเคยคิดฆ่าตัวตายเพราะผู้ชายจริงๆ หรือ” เมื่อคุณแม่เสิ่นถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าแล้วจึงได้ส่ายหน้าเมื่อคิดได้ว่าเรื่องนี้แท้จริงแล้วมันไม่ใช่เธอเลยสักนิด

“ให้ตายสิ! มันเป็นเรื่องน่าอายที่ไม่น่าจะพูดถึงขึ้นมาเลย เฮ้อ! มันก็ไม่เชิงว่าฉันชอบเขาจนถึงขั้นคิดฆ่าตัวตายหรอก ตอนนั้นความโง่เขลามันบังตาทำให้เห็นว่าเจ้าหมอนั่นเป็นคนดี ที่แท้ก็แค่หวังเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ และต้องการให้ฉันช่วยโกหกเพื่อให้มันได้ใบรับรองความประพฤติเพียงเท่านั้น กว่าฉันจะหูตาสว่างก็กลายเป็นผู้หญิงโง่ที่นอกใจสามีและแอบขโมยเงินแม่เอาไปให้ผู้ชายแล้ว ฉันอับอายก็เลยมีความคิดชั่ววูบที่จะจบชีวิตเพียงเท่านั้น โชคดีที่ไม่เป็นไรก็เลยพึ่งจะคิดได้ว่าแม่หาผู้ชายดีๆ เอาไว้ให้แล้ว แต่ฉันโง่ที่ไม่รู้จักมองเอง”

หลินเยี่ยนฟางพูดอธิบายการกระทำของหลินเยี่ยนฟางคนเก่าและการกระทำของตนเองได้อย่างลื่นไหล เธอจะสามารถบอกกับทุกคนได้อย่างไรเล่าว่าหลินเยี่ยนฟางที่หลงใหลโจวจินหมิงคนนั้นไม่อยู่แล้ว และเธอคือหลินเยี่ยนฟางอีกคนที่เข้ามาสวมรอย

“อย่างนี้ก็หมายความว่าโจวจินหมิงคนนั้นเป็นคนไม่ดีสินะ” เมื่อคุณแม่เสิ่นพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็ส่ายหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็อาจจะไม่ใช่โจวจินหมิงคนเดียวกันแล้วล่ะค่ะ เพราะคุณโจวที่หนูรู้จักเขาไม่น่าจะเป็นคนไม่ดีนะคะ” คำพูดของเสิ่นชิงหลีทำให้หลินเยี่ยนฟางจ้องมองเสิ่นชิงหลีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจในทันที

“แต่ฉันคิดว่าใช่ ถ้าฉันคาดเดาไม่ผิดตอนนี้เขาน่าจะกำลังคบหาอยู่กับเฉียวเหลียน น้องสาวสุดที่รักของหัวหน้าของเขาอยู่” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เสิ่นชิงหลีก็ทำสีหน้าประหลาดใจในทันที

“พี่เยี่ยนฟางรู้จักคุณเฉียวด้วยหรือคะ” คำถามของเสิ่นชิงหลีทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาเบาๆ ในทันที

“เฉียวเหลียนคนนั้นคือคนที่ใส่ความว่าฉันขโมยผลงานของเธอไปส่งอาจารย์อย่างไรเล่า ตอนนั้นฉันทั้งโง่เขลาและขี้เกียจ พอเพื่อนรักบอกว่าสามารถเอางานของเธอไปส่งได้ ฉันก็หลงเชื่อ แล้วก็เป็นอย่างที่เสวี่ยซิงซินและชุยเหอเล่าให้ฟังนั่นแหละฉันถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะทุจริต” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เสิ่นชิงหลีนิ่งงันไปอย่างคาดไม่ถึงในทันที

“เป็นเฉียวเหลียนคนนั้นที่แนะนำให้ฉันรู้จักกับเสวี่ยซิงซินและชุยเหอ เสวี่ยซิงซินคือน้องสาวของภรรยาของผู้จัดการเฉียว ก่อนหน้านี้เขาคือหัวหน้าคนงานที่มีผลงานดี คุณพ่อของเธอก็เลยพึ่งจะเลื่อนขั้นเขาขึ้นมาเป็นผู้จัดการ” เมื่อคุณแม่เสิ่นพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พูดออกมาในทันที

“พี่สาวของเสวี่ยซิงซิน คือคนที่ไปหาเรื่องหนูที่ร้านของพี่หงตาน เธอบอกกับหนูว่าเคยคบหากับพี่ชุน ถ้าไม่มีหนูเธอกับพี่ชุนก็คงจะแต่งงานกันไปแล้ว” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้คุณแม่ทั้งสองอุทานออกมาอย่างคาดไม่ถึง

“พ่อของต้าเป่ามีผู้หญิงอื่นหรือ” คำถามของคุณแม่หลินทำให้เซี่ยหยางชุนและลู่อวิ๋นที่ยืนฟังอยู่ด้านนอกถึงกับต้องรีบสาวเท้าเข้ามาในบ้านในทันที

“ผมเคยมีผู้หญิงอื่น กับเสวี่ยซิงเหยาก็แค่รุ่นพี่รุ่นน้องในวิทยาลัยเพียงเท่านั้น” คำพูดของสามีทำให้หลินเยี่ยนฟางหรี่ตามองเขาในทันที

“พี่แอบฟังพวกฉันคุยกันหรือคะ” คำถามของภรรยาทำให้เซี่ยหยางชุนส่ายหน้าในทันที

“พี่ไม่ได้แอบฟังนะ เป็นคุณลู่ต่างหากที่ไม่ยอมให้พี่เข้ามา เขาคงอยากจะฟังว่าคู่หมั้นของเขาคิดอย่างไรกับเรื่องที่ทะเลาะกันอยู่กระมัง” พอเซี่ยหยางชุนพูดเช่นนี้ทุกสายตาก็พุ่งตรงไปที่ลู่อวิ๋นในทันที