บทที่ 32 ชอบ

หลินเยี่ยนฟางจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เดิมทีร่างนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไร ทั้งไม่ใช่ลูกและภรรยาที่ดีแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ดังนั้นเธอจึงคิดว่าเด็กสาวสองคนนี้ทำไม่ถูกที่กล้ามาพูดจาเช่นนี้ลับหลังเธอ

เดิมทีหลินเยี่ยนฟางตั้งใจว่าเธอจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องเซี่ยหยางชุนให้เขาจัดการกับพนักงานสองคนนี้ของเขาขั้นเด็ดขาด แต่พอเธอเห็นว่าเขากำลังเดินมาทางด้านนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาแล้วตัดสินใจว่าเธอจะไม่ฟ้องแล้วแต่จะทำให้เขาเห็นกับตาเลยดีกว่า เมื่อคิดได้เช่นนั้นหลินเยี่ยนฟางก็จงใจเดินเฉียดร่างของเสี่ยวเตี๋ยทำให้หัวไหล่ของเธอกระแทกเข้ากับร่างของเสี่ยวเตี๋ย จนทำให้เสี่ยวเตี๋ยเกิดความโมโหขึ้นมาในทันที อารมณ์ร้อนของเด็กสาวล้วนอยู่ในการคาดเดาของหลินเยี่ยนฟาง เสี่ยวเตี๋ยหันมากระชากผมของหลินเยี่ยนฟางตั้งใจจะทำร้ายเธอโดยมีเสี่ยวหรูส่งเสียงห้าม

“หยุดนะเสี่ยวเตี๋ย! อย่าทำเชียวนะ” เสียงห้ามของเสี่ยวหรูมีหรือที่จะทำให้เสี่ยวเตี๋ยยอมเชื่อฟัง ทันทีที่เสี่ยวเตี๋ยลงมือหลินเยี่ยนฟางที่รอจังหวะเอาไว้อยู่แล้วก็ใช้มือของตนเองจับข้อมือของเสี่ยวเตี๋ยข้างที่กำผมของเธอเอาไว้ออกแรงดึงข้อมือข้างนั้นอย่างสุดแรงทำให้เสี่ยวเตี๋ยเสียหลักเข้ามาหาเธอแล้วใช้ฝ่ามืออีกข้างตบเข้าไปที่ใบหน้าของเสี่ยวเตี๋ยอย่างรุนแรงในทันที

“เพี๊ย!” เสียงฝ่ามือกระทบเข้าที่ใบหน้าพร้อมด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและโกรธเคืองของเสี่ยวเตี๋ยทำให้เสี่ยวหรูรีบตรงเข้ามาจะช่วยเพื่อนของเธอ แต่เธอกลับถูกฝ่าเท้าของหลินเยี่ยนฟางถีบจนเธอเสียหลักถอยออกไป

“เด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกเธอกล้าคิดจะรุมฉันหรือ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางออกแรงกำข้อมือของเสี่ยวเตี๋ยที่ยังคงกำเส้นผมของเธออยู่ทำให้เสี่ยวเตี๋ยออกแรงกระชากผมของเธอไม่ได้แล้วใช้ฝ่ามืออีกข้างตบใบหน้าของเสี่ยวเตี๋ยไม่ยั้ง

“จะปล่อยไหม เธอจะปล่อยผมของฉันไหม” หลินเยี่ยนฟางออกแรงตบส่วนอีกมือก็ออกแรงให้มากขึ้นแล้วใช้เล็บจิกข้อมือของเสี่ยวเตี๋ยเอาไว้จนเธอยินยอมปล่อยมือในที่สุด หลินเยี่ยนฟางจึงได้ยื่นมือทั้งสองข้างไปดึงคอเสื้อของเธอเอาไว้แล้วเหวี่ยงร่างของเสี่ยวเตี๋ยลงไปกองบนพื้น เธอตั้งใจว่าจะใช้ฝ่าเท้าเตะเสี่ยวเตี๋ยแต่เสี่ยวหรูกลับเข้ามาจับตัวเธอทางด้านหลังหลินเยี่ยนฟางจึงพลิกตัวใช้ทักษะทางด้านยูโดของตนเองทุ่มร่างของเสี่ยวหรูลงไปกองที่พื้นอีกคน

“เยี่ยนฟาง!” เสียงเรียกของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางทอดถอนใจออกมา พอเขาเดินมาถึงหลินเยี่ยนฟางก็รีบหันไปฟ้องสามีด้วยสีหน้าราวกับคนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมในทันที

“พี่ชุน สองคนนี้แอบมานั่งนินทาฉันทำให้ฉันรู้สึกไม่พอใจก็เลยต่อว่าพวกเธอไป คิดไม่ถึงว่าเมื่อครู่นี้สองคนนี้ตั้งใจจะรุมทำร้ายฉัน ฉันก็เลยต้องป้องกันตนเองค่ะ” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนหันไปจ้องมองเด็กสาวทั้งสองคนที่ยังนอนจุกอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าโกรธเคืองในทันที

“เท่าที่จำได้ฉันเคยบอกกับพวกเธอไปแล้วนะว่าเยี่ยนฟางคือภรรยาของฉัน และเคยบอกกับพวกเธอไปแล้วว่าขอให้เคารพและให้เกียรติภรรยาของฉันอย่างที่เคยเคารพและให้เกียรติฉันด้วย” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางจ้องมองเขาอย่างคาดไม่ถึงแล้วก็หันไปจ้องมองเด็กสาวทั้งสองคนที่ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นด้วยสายตาของผู้ที่อยู่เหนือกว่าในทันที

“แต่เมื่อครู่นี้ภรรยาของเถ้าแก่ลงมือทำร้ายพวกฉันนะคะ” คำพูดของเสี่ยวเตี๋ยทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบส่งเสียงคัดค้านในทันที

“เธอกระชากผมของฉันทางด้านหลังแถมยังตั้งใจจะตบฉันด้วยถ้าฉันไม่ตอบโต้ ตอนนี้คนที่โดนตบจนหน้าเละก็คงจะเป็นฉันแล้ว” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนมุมปากกระตุกในทันทีเมื่อดูจากสภาพของเสี่ยวเตี๋ยและเสี่ยวหรูแล้ว เขายังนึกภาพไม่ออกเลยว่าเด็กสาวทั้งสองคนนี้จะสามารถตบหลินเยี่ยนฟางจนหน้าเละได้โดยจะไม่ถูกเธอทำร้ายก่อนได้อย่างไร

“เถ้าแก่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายภรรยาของคุณเลยนะคะ เมื่อครู่นี้ฉันตั้งใจจะมาห้ามเสี่ยวเตี๋ยเสียด้วยซ้ำแต่ภรรยาของคุณกลับทำร้ายฉัน ดูสิคะหน้าท้องของฉันยังรอยรองเท้าของภรรยาของเถ้าแก่อยู่เลย” คำพูดของเสี่ยวหรูทำให้เซี่ยหยางชุนทอดถอนใจออกมา แล้วจึงได้หันไปมองหลินเยี่ยนฟางอย่างสำรวจตรวจตรา

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนหรือไม่” เมื่อเขาถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้าพอเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรแล้วเซี่ยหยางชุนก็หันไปพูดกับเสี่ยวเตี๋ยและเสี่ยวหรูด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เดี๋ยววันนี้พวกเธอไปที่ไร่ชากับเหล่าหลี รับเงินชดเชยค่าถูกทำร้ายในวันนี้และรับเงินค่าจ้างล่วงหน้าสองเดือนกับเหล่าหลีแล้วหลังจากนี้พวกเธอก็ไม่ต้องไปทำงานที่ไร่ชาอีก” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้เสี่ยวเตี๋ยถามออกมาอย่างไม่พอใจในทันที

“พวกฉันทำผิดอะไรคะ ก็เห็นกันอยู่ว่าพวกฉันถูกหลินเยี่ยนฟางทำร้าย แล้วทำไมถึงต้องไล่พวกฉันออก” คำถามของเสี่ยวเตี๋ยทำให้เซี่ยหยางชุนทอดถอนใจออกมา

“ลูกน้องที่เจ้านายไม่อยากได้มากที่สุดก็คือลูกน้องที่ไม่เชื่อฟัง ก่อนหน้านี้ฉันจำได้ว่าเคยกำชับพวกเธอเอาไว้แล้ว ว่าให้เคารพและให้เกียรติภรรยาของฉันทั้งต่อหน้าและลับหลังแล้วพวกเธอได้ทำหรือไม่ แถมฉันยังเคยบอกกับพวกเธอแล้วว่าฉันไม่ชอบลูกน้องที่ชอบเอาเวลาว่างไปนินทาคนอื่น เท่าที่ฉันรู้พวกเธอไม่เพียงชอบนินทาแต่คนที่เธอนินทายังเป็นภรรยาของฉันด้วย สำหรับฉันแล้วการที่มีคนนินทาภรรยาฉันก็เหมือนนินทาฉันด้วย แล้วทำไมฉันจึงจะต้องเก็บพนักงานปากมากอย่างพวกเธอเอาไว้” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้เสี่ยวเตี๋ยและเสี่ยวหรูเม้มปากแน่น เมื่อเห็นว่าพวกเธอมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม เซี่ยหยางชุนจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการข่มขู่

“จะรับไหมค่าเงินค่าจ้างล่วงหน้าสองเดือน ถ้าไม่รับก็ไม่เป็นไรนะเพราะจริงๆ แล้วฉันไม่จำเป็นจะต้องให้พวกเธอก็ได้ แต่นี่เป็นเพราะฉันเห็นว่าพวกเธอเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันจึงได้แสดงความมีน้ำใจให้เงินติดตัวพวกเธอไปพวกเธอจะได้มีเงินเอาไว้ใช้ตอนช่วงที่กำลังหางานใหม่” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้เสี่ยวหรูที่ยืนฟังอยู่รีบค้อมศีรษะลงแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินยอมในทันที

“ฉันเข้าใจแล้วขอบคุณในน้ำใจของเถ้าแก่เซี่ยค่ะ” เมื่อพูดจบเธอก็หันไปพูดกับเสี่ยวเตี๋ยในทันที

“พวกเรารีบไปกันเถอะ” เสี่ยวหรูพูดพลางดึงแขนของเสี่ยวเตี๋ยให้เดินตามเธอไปแต่เสี่ยวเตี๋ยกลับไม่ยอมจากไปเธอจ้องมองเซี่ยหยางชุนด้วยแววตาตัดพ้อแล้วจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ที่ผ่านมาฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานให้เถ้าแก่อย่างเต็มที่ คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายเถ้าแก่จะไล่ฉันออกเพียงเพราะผู้หญิงคนนี้” คำพูดของเสี่ยวเตี๋ยทำให้เซี่ยหยางชุนขมวดคิ้วในทันที เขาจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาเฉยชาแล้วก็พูดออกมาตามตรง

“ที่ผ่านมาฉันก็ให้ค่าตอบแทนตามผลงานที่เธอทำงานมาโดยตลอด ทุกครั้งที่เธอสร้างผลงานดีฉันก็มักจะมีเงินพิเศษให้ ระหว่างฉันกับเธอไม่ได้มีสิ่งใดที่ติดค้างต่อกัน แล้วทำไมฉันจะเข้าข้างภรรยาของฉันไม่ได้” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“ฉันจะคอยดูว่าวันหน้าเถ้าแก่จะคิดเสียใจไหมที่เลือกผู้หญิงคนนี้” เมื่อพูดจบเสี่ยวเตี๋ยก็เดินจากไปในทันทีทิ้งให้สองสามีภรรยาจ้องมองกันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอึดอัด

“ทำไมเธอถึงได้มองพี่อย่างนั้นเล่า” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางพ่นลมหายใจออกมาด้วยสีหน้าหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ฉันกำลังคิดว่า วันหน้าสามีของฉันคนนี้จะเป็นชนวนเหตุให้ฉันต้องไปตบตีกับใครอีกไหม เมื่อสองสามเดือนก่อนก็เสวี่ยซิงเหยา วันนี้ก็เสี่ยวเตี๋ยแล้ววันหน้าจะมีใครที่จะทำให้ฉันต้องออกแรงเช่นนี้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของพี่อีกไหม” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนรีบส่ายหน้าปฏิเสธในทันที หลินเยี่ยนฟางจึงได้รีบถามออกมาเพื่อดักคอสามีในทันที

“ที่ส่ายหน้าเป็นเพราะจะไม่มีอีกแล้วหรือเป็นเพราะพี่เองก็ไม่รู้กันแน่คะ”

“แน่นอนว่าต่อไปจะไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้อีกแล้ว เยี่ยนฟางพี่ไม่ใช่ผู้ชายที่จะไปจีบผู้หญิงและให้ความหวังกับพวกเธอไปทั่ว เมื่อก่อนพี่ไม่เคยทำและต่อไปก็ไม่คิดจะทำด้วย ที่ผ่านมาพี่คิดว่าตนเองแสดงออกอย่างชัดเจนแล้วนะว่าไม่ได้สนใจพวกเธอ คิดไม่ถึงว่าพวกเธอจะคิดกับพี่เช่นนี้” คำพูดของเซี่ยหยางชุนทำให้หลินเยี่ยนฟางได้แต่ทอดถอนใจออกมา

“ช่างเถิด ขนาดฉันเองก็ยังรู้สึกชอบพี่มากถึงขนาดนี้ คนอื่นจะรู้สึกชอบพี่บ้างก็ไม่แปลกหรอก เพียงแต่ต่อไปพี่อย่าไปทำดีกับคนอื่นนอกจากฉันก็พอ ฉันรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่จะต้องไปตบตีแย่งชิงพี่กับคนอื่นแล้ว” เมื่อพูดจบหลินเยี่ยนฟางก็เดินผ่านเขาไปในทันทีทิ้งให้เขายืนจ้องมองแผ่นหลังของเธออย่างคาดไม่ถึง ในใจก็ได้แต่ถามตนเองว่า

‘เมื่อครู่นี้ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า เยี่ยนฟางบอกว่าชอบฉันใช่ไหม’ แม้ว่าในใจของเขาจะถามตนเองเช่นนั้น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ทำให้รู้คำตอบอย่างชัดเจนแล้วว่าเขานั้นได้ยินคำพูดของเธออย่างชัดเจน