บทที่ 33 ไม่สบาย

หลินเยี่ยนฟางกลายเป็นที่พูดถึงของคนในหมู่บ้านอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ทุกคนต่างก็พูดถึงเธอกันด้วยความอิจฉา หลายคนในหมู่บ้านต่างพากันพูดถึงเธอว่า เธอเป็นคนที่มีวาสนาดีไม่เพียงได้สามีที่ทั้งแสนดีและร่ำรวย ยังสามารถทำให้สามีทั้งรักทั้งหลงจนหัวปักหัวปำ ไม่เพียงทำให้สามียอมทุ่มเงินทองจนหมดตัวเพื่อเปิดร้านตัดเสื้อให้ เธอยังทำให้เขาไล่คนงานที่มีความสามารถในไร่ชาออกจนเกือบหมดเพียงเพื่อทำให้หลินเยี่ยนฟางพึงพอใจอีกด้วย

“เฮอะ! แค่ไล่คนงานในไร่ชาออกสองคน ถึงกับพูดว่าคุณไล่คนงานที่มีความสามารถออกจนหมด ฉันถามจริงๆ เถอะนอกจากสองคนนั้นแล้วไร่ชาของคุณไม่มีคนที่มีความสามารถอีกแล้วหรือตอนนี้ภายในไร่จึงสิ้นไร้คนที่มีความสามารถ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางถามเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็หัวเราะออกมาในทันที ตอนนี้ทั้งเธอและเขากำลังนั่งกินอาหารมื้อดึกด้วยกัน ตั้งแต่หลินเยี่ยนฟางเปิดร้านทั้งเธอและเขาก็มีเวลาได้อยู่ด้วยกันแค่ตอนที่ฟ้ามืดไปแล้วเพียงเท่านั้น พอตอนเช้าฟ้ายังไม่ทันจะสว่างดีเขาก็ต้องรีบขับรถพาเธอไปส่งเพื่อเตรียมเปิดร้านแล้ว ดังนั้นช่วงเวลาที่จะได้ใช้เวลาอย่างเต็มที่ก็คือช่วงเวลานี้เพียงเท่านั้น

“ได้ข่าวว่าเถ้าแก่หลินมีลูกค้าเข้าไปใช้บริการในร้านเป็นจำนวนมากจนแทบจะไม่มีเวลาได้กินข้าวไม่ใช่หรือ แล้วเอาเวลาที่ไหนไปฟังเรื่องไร้สาระอย่างเช่นข่าวลือนี้ของคนในหมู่บ้านได้กันเล่า” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหัวเราะออกมาเบาๆ ในทันที

“ก็อาฮุ่ยกับอาหว่านนะสิคะ พวกเธอเป็นเด็กสาวที่ช่างพูดเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังเป็นคนที่พร้อมจะเปิดหูเปิดตาเพื่อรับฟังข่าวสารใหม่ๆ รอบตัวเป็นอย่างมากอีกด้วย ทุกครั้งที่มีข่าวลือมาใหม่ภายในหมู่บ้าน สองคนนี้จะต้องรู้เป็นคนแรกๆ แล้วนำมาเล่าให้ฉันฟังเสมอ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะในทันที

“ไม่ใช่ว่าคนปล่อยข่าวลือเป็นลูกพี่ลูกน้องสองคนนี้ของเธอหรอกหรือ” เมื่อเขาถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็หัวเราะออกมาเบาๆ ในทันที ก่อนหน้านี้เสี่ยวเตี๋ยไปนินทาเธอให้คนในหมู่บ้านฟัง หาว่าเธอคือคนร้ายกาจที่ยุยงสามีของตนเองให้ไล่เสี่ยวเตี๋ยและเสี่ยวหรูออก หลินเยี่ยนฟางก็เลยว่าจ้างให้หลินฮุ่ยและหลินหว่านไปปล่อยข่าวว่าสาเหตุที่หลินเยี่ยนฟางยุยงให้สามีไล่เสี่ยวเตี๋ยและเสี่ยวหรูออกก็เพราะว่าจับได้ว่าสองคนนี้แอบมาอ่อยสามีของเธอ

“เขาเรียกว่าตาต่อตาฟันต่อฟัน ฉันไม่มีอะไรให้เสียหาย ถึงอย่างไรพี่ก็เป็นสามีของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะหึงหวงได้อยู่แล้ว ส่วนเด็กสาวที่ที่ยังไม่แต่งงานแต่แอบมาอ่อยสามีของฉันต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายเสียหาย หึหึ ในเมื่อกล้าจะพูดจาให้ร้ายคนอื่น ก็ต้องยินดีที่จะรับผลกรรมที่ตามมาด้วย” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนส่ายหน้า

“ไม่ได้มีการอ่อยอะไรอย่างที่เธอว่าเสียหน่อย” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งค้อนทางสายตาให้เขาในทันที

“แน่ใจหรือว่าเด็กสองคนนั้นไม่เคยอ่อยพี่ ว่าแต่พี่แยกแยะออกหรือเปล่าล่ะว่าอ่อยกับไม่อ่อยมันแตกต่างกันอย่างไร” ถ้อยคำของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนพยักหน้าอย่างยอมจำนนในทันที

“พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองโดนอ่อยตอนไหน ถามจริงๆ เถอะ แล้วเธอเคยอ่อยพี่บ้างไหม” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“แล้วพี่คิดว่าอย่างไรล่ะ พี่เคยรู้สึกว่าตนเองถูกฉันอ่อยบ้างไหม” คำถามของหลินเยี่ยนฟางทำให้รอยยิ้มของเซี่ยหยางชุนพลันมีความกรุ้มกริ่มปะปนมาด้วยในทันที

“เคยถูกเธออ่อยบ้างไหมพี่ไม่รู้หรอก เท่าที่รู้ตอนนี้พี่ก็หลงเธอจนหัวปักหัวปำอย่างที่ชาวบ้านเขาพูดกันไปแล้วล่ะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ตวัดสายตาส่งค้อนไปให้เขาอีกครั้งด้วยความขัดเขิน เธอเองก็ไม่รู้ว่าเธอคิดมากไปเองไหม แต่เธอรู้สึกว่าช่วงนี้เซี่ยหยางชุนแทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิมที่เคยเป็นคนเย็นชาอย่างเช่นที่เธอเคยเผชิญในตอนแรกที่ได้พบกันเลยสักนิด

ช่วงนี้ที่ร้านของเธอยุ่งมาก เธอคิดถูกเรื่องที่ไปเปิดร้านใกล้กับเขตที่พักของคนที่ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม คนเหล่านี้มีรายได้เพียงพอที่จะตัดเย็บเสื้อผ้า เป็นคนหนุ่มสาวที่มีใจทะเยอทะยานและต้องการเป็นคนที่ทันสมัย หลินเยี่ยนฟางพยายามขายความทันสมัยนี้ออกไปทำให้ร้านของเธอได้รับความนิยมมากที่สุดในเขตนั้น ทุกวันนี้เธอแทบจะไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีลูกค้าเข้าร้าน แต่สิ่งที่เธอต้องกังวลใจก็คือพนักงานในร้านของเธอจะสามารถตัดเย็บเสื้อผ้าได้เสร็จทันตามความต้องการของลูกค้าหรือไม่เพียงเท่านั้น

แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นแต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเซี่ยหยางชุนกลับไม่ค่อยจะได้รับผลกระทบเท่าใดนัก แม้ว่าเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันจะน้อยลงแต่เพราะต่างคนก็ต่างมีงานที่ต้องทำของตนเองจึงไม่มีใครให้ความสนใจกับช่วงเวลาที่ไม่ได้พบกันเท่าใดนัก แต่ทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกันเธอกับเขาก็มักจะใช้เวลาที่ได้อยู่ร่วมกันอย่างคุ้มค่าเสมอ

“เยี่ยนฟาง เยี่ยนฟางตื่นได้แล้ว” เสียงเรียกของสามีในตอนเช้าทำให้หลินเยี่ยนฟางอยากจะทำเป็นไม่ได้ยินในทันที เมื่อคืนนี้หลังจากที่ได้ใช้ช่วงเวลาในยามค่ำคืนไปด้วยกันเธอก็หลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่เธอคิดว่าเป็นเพราะเมื่อคืนนี้ใช้เวลาทำเรื่องระหว่างสามีภรรยาหนักไปหน่อยเช้านี้เธอก็เลยไม่อยากจะตื่น แถมยังรู้สึกว่าศีรษะของเธอมีความหนักอึ้งมากกว่าปกติอีกด้วย

“ขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหมคะ” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนแรงทำให้เซี่ยหยางชุนรีบยื่นมือมาแตะที่หน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิของเธอในทันที

“ตัวก็ไม่ร้อนนี้ รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” คำถามของเขาเมื่อรวมเข้ากับสีหน้าห่วงใยทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบฝืนยิ้มออกมาในทันที

“รู้สึกเวียนศีรษะนิดหน่อยค่ะ” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็นิ่วหน้า เขานั่งลงบนเตียงแล้วเปิดผ้าห่มออกเพื่อสำรวจร่างกายของเธอในทันที

“ช่วงนี้ทำงานหนักไปใช่ไหม พี่บอกแล้วว่าให้เธอหาช่างตัดเย็บมาเพิ่ม เธอที่ต้องทั้งต้อนรับลูกค้า ทั้งออกแบบเสื้อผ้าแล้วยังต้องไปช่วยป้าซ่งกับป้าเวินตัดเย็บเสื้อผ้าอีกแล้วร่างกายของเธอจะรับไหวได้อย่างไร” เขาพูดออกมาด้วยความปวดใจ ร่างกายของเธอเขามักจะสำรวจและตรวจตรามาโดยตลอดด้วยความคุ้นชิน ตอนนี้พอได้เห็นว่าเธอผอมลงไปมาก ในฐานะที่เป็นสามีของเธอย่อมจะรู้สึกปวดใจกับการที่เธอผอมลงไปมากเช่นนี้

“ฉันประกาศรับคนไปแล้วค่ะ อีกทั้งยังไปติดประกาศที่หน้าโรงเรียนเก่าของฉันด้วย อีกไม่นานก็คงจะมีคนมาสมัครค่ะ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นวันนี้ด้วย” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า

“ลุกขึ้นมาไหวไหม พี่คิดว่าควรจะพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลกันดีกว่า จะได้รู้ว่าร่างกายของเธอเป็นอะไรกันแน่หมอจะได้จ่ายยาที่ถูกกับโรคมาให้เธอกิน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นพี่ช่วยพยุงฉันลุกขึ้นทีค่ะ ฉันคิดว่าคงจะลุกขึ้นมาเองไม่ไหว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เดี๋ยวพี่ช่วยอุ้มเธอไปที่รถก็แล้วกัน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าแล้วปล่อยให้เขาอุ้มเธอไปที่รถในทันที แล้วจึงค่อยวิ่งอ้อมไปทางที่นั่งของคนขับ

“โชคดีที่เมื่อวานนี้พี่เอารถกระบะกลับบ้าน ถ้าพี่เอารถมอเตอร์ไซค์กลับมากว่าจะถึงโรงพยาบาลพวกเราคงต้องลำบากมากเป็นแน่” เซี่ยหยางชุนพูดออกมาพลางสตาร์ทรถแล้วขับออกไป ก่อนหน้านี้เขาพึ่งจะซื้อรถกระบะมาเอาไว้ใช้ขนของภายในฟาร์มหลายคัน จึงมักจะสลับสับเปลี่ยนขับรถกระบะกลับมาที่บ้านบ้างเป็นบางครั้งเพื่อเอาไว้ใช้ขนของ วันนี้หลินเยี่ยนฟางจึงไม่ต้องนั่งซ้อนท้ายเขาไปโรงพยาบาลที่อยู่ในตัวเมืองทั้งที่ไม่สบายเป็นอย่างมากเช่นนี้