บทที่ 35 เหยียนเหม่ยเจียง

การตั้งครรภ์ของหลินเยี่ยนฟางสร้างความยินดีให้กับเธอและเซี่ยหยางชุนเป็นอย่างมาก แต่คนที่ยินดีกับเรื่องนี้มากที่สุดก็เห็นจะเป็นว่าที่คุณยายอย่างคุณแม่หลิน พอคุณแม่หลินรู้ว่าหลินเยี่ยนฟางตั้งครรภ์เธอก็มักจะหาเวลาว่างมาอยู่กับหลินเยี่ยนฟางอยู่เสมอ หากมาไม่ได้ก็มักจะส่งน้ำแกงบำรุงร่างกายมาให้ ความเอาใจใส่ที่คุณแม่หลินมอบให้เธอทำให้หลินเยี่ยนฟางรู้สึกดีเป็นอย่างยิ่ง แต่บางครั้งเธอก็อดรู้สึกเป็นห่วงคุณแม่หลินไม่ได้จนต้องเอ่ยปากเตือนอยู่หลายครั้ง

“ขายผักเสร็จแทนที่จะรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้าน แต่กลับเอาเวลาที่ควรจะได้พักผ่อนมานั่งทำงานให้หนู” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางส่ายหน้าให้กับความดื้อดึงของคุณแม่หลิน เดี๋ยวนี้คุณแม่หลินไม่พึ่งพารถประจำทางแล้ว เธอซื้อรถจักรยานมาเพื่อเพิ่มความรวดเร็วในการเดินทางเข้าเมืองโดยเฉพาะ แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะขี่จักรยานไม่เป็นเลยก็ตาม แต่เพื่อลูกกับเพื่อหลานคุณแม่หลินก็พร้อมจะเรียนรู้จนตอนนี้สามารถขี่จักรยานได้อย่างเชี่ยวชาญแล้ว

“แม่ไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอะไร เดี๋ยวนี้แม่ก็แค่ไปรับผักจากบรรดาเพื่อนบ้านมาขาย ไม่ได้ปลูกผักมาขายเองแบบเมื่อก่อนแล้ว ช่วงนี้ผักราคาดีแม่ก็เลยได้กำไรมากกว่าเมื่อก่อน อีกทั้งบางครั้งแม่ก็ตัดใจขายในราคาส่งไปเลยจะได้มีเวลามาอยู่ช่วยแกที่ร้านได้อย่างไรเล่า” คุณแม่หลินพูดพลางก้มหน้าลงไปสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าที่จะส่งมอบให้กับลูกค้าอีกครั้ง หากจุดไหนมีด้ายหลุดลุ่ยออกมาก็ใช้กรรไกรเล็กตัดแต่งเส้นด้ายให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ความละเอียดลออของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาในทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องขายผักแล้ว แม่มาอยู่ช่วยงานที่ร้านของหนูไปเลยก็ได้นะ” คำพูดของลูกสาวทำให้คุณแม่หลินส่ายหน้าในทันที

“ไม่มีทางการขายผักคืออาชีพที่ทำให้พวกเราสองแม่ลูกมีกินมีใช้ ตราบใดที่แม่ยังมีเรี่ยวแรงอยู่แม่ไม่มีทางเลิกขายผักอย่างเด็ดขาด แล้วอีกอย่างแผงขายผักของแม่คือแผงขายผักที่อยู่ในทำเลที่ดีที่สุดในตลาดแม่ไม่มีทางจะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมา คุณแม่หลินหันมาจ้องมองสีหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ

“ทำไม พอตอนนี้แกได้เป็นเถ้าแก่แล้วก็เลยรู้สึกว่าการมีแม่เป็นแค่แม่ค้าขายผักมันน่าอับอายหรือ” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็รีบส่ายหน้าในทันที

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนหนูอาจจะคิดอย่างที่แม่พูดมา แต่ตอนนี้หนูกำลังจะเป็นแม่คนแล้วย่อมจะรู้ดีว่าการที่แม่ทนลำบากทำงานหนักมาโดยตลอดก็เพื่อหนู แล้วหนูจะกล้ารังเกียจอาชีพที่แม่ใช้หาเงินมาเลี้ยงดูหนูตั้งแต่หนูยังเด็กจนโตได้อย่างไร” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็วางผ้าในมือลงแล้วจ้องมองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิจารณา

“อาฟาง แกเปลี่ยนไปเยอะมาก เปลี่ยนไปมากจริงๆ” เมื่อคุณแม่หลินพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมา

“ก็ต้องเปลี่ยนไปอยู่แล้ว ช่วงหลายเดือนมานี้หนูต้องพบกับเรื่องราวตั้งมากมาย ได้รู้แล้วว่าการใช้ชีวิตนั้นไม่ง่ายถ้าไม่รู้จักปรับเปลี่ยนตนเองบ้างก็คงยากที่จะมีชีวิตที่ดีได้” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็พยักหน้า

“แกคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว ยิ่งตอนนี้แกกำลังจะเป็นแม่คนแล้วจะมีความคิดเหลวไหลอยู่ในหัวเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว” คำพูดของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางพยักหน้า

“แม่วางใจเถอะ ต่อไปนอกจากฉันจะดูแลตนเองให้ดีแล้ว ก็จะดูแลหลานของแม่ให้ดีด้วย รับรองว่าดูแลเป็นอย่างดีเหมือนที่แม่เคยดูแลหนูมาเลยค่ะ” หลินเยี่ยนฟางพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจทำให้คุณแม่หลินพยักหน้าพลางคิดในใจว่าลูกของเธอมีความคิดที่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเช่นนี้ได้เธอก็ดีใจ

“ป้าหลิน พี่เยี่ยนฟางมีคนขอพบป้ากับพี่ค่ะ ตอนนี้ฉันก็เลยให้เขารออยู่บริเวณที่ใช้รับรองลูกค้าตรงหน้าร้าน” เมื่อหลินฮุ่ยเดินเข้ามาบอกเช่นนี้สองแม่ลูกก็ต่างพยักหน้าหน้าแล้วพากันเดินออกไปที่หน้าร้าน เดิมทีพวกเธอคิดว่าเป็นลูกค้ามาขอพบเพื่อพูดคุยเรื่องเสื้อผ้า แต่พอได้เห็นใบหน้าคนที่มาหาหลินเยี่ยนฟางก็พลันขมวดคิ้วในทันที

“คุณหลิน ฉันคือเหยียนเหม่ยเจียง สามีของฉันคือเสิ่นหลี่หมิง เขาเป็นผู้อำนวยการโรงงานอุตสาหกรรมจินไห่ ฉันมาที่นี่ก็เพราะมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับคุณค่ะ” คุณนายเสิ่นพูดพลางจ้องมองหลินเยี่ยนฟางอย่างไม่วางตา ส่วนหลินเยี่ยนฟางทำได้แค่เพียงจ้องมองคุณแม่หลินด้วยความเป็นห่วง เธอหันไปมองคุณนายเสิ่นอีกครั้งแล้วจึงได้เดินเข้าไปหาคุณแม่หลินจับมือคุณแม่หลินเอาไว้แล้วพูดกับคุณนายเสิ่นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันอุตส่าห์ย้ายออกมาเปิดร้านเองแล้วคิดไม่ถึงว่าคุณนายเสิ่นยังจะมาหาเรื่องฉันจนถึงที่นี่ ทำไมหรือเสวี่ยซิงซินและชุยเหอไปพูดจาให้ร้ายเรื่องของฉันให้คุณฟังอีกแล้วหรือ คุณก็เลยต้องตามมาดูหน้าฉันจนถึงที่นี่” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณนายเสิ่นก็พลันมีสีหน้างุนงงในทันที

“เสวี่ยซิงซินกับชุยเหอมาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ แล้วที่ฉันมาที่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเรื่องเธอ หยุดทำน้ำเสียงเช่นนี้ใส่ฉันได้แล้ว” เสียงของคุณนายเสิ่นเต็มไปด้วยความสั่นเครือแต่หลินเยี่ยนฟางกลับไม่ได้ใส่ใจ

เดิมทีเธอเคยหวังจะพึ่งพาคนบ้านเสิ่น เพื่อที่จะได้ทำให้ตนเองมีฐานะดีขึ้น แต่ตอนนี้เธอคิดว่าตนเองพึงพอใจชีวิตของตนเองแล้ว การมีเงินมากถือเป็นเรื่องดี แต่ถ้ามีเงินมากแล้วต้องประสบกับเรื่องราวยุ่งยากมากยิ่งขึ้นเธอจึงคิดว่าขอแค่เพียงมีเงินทองพอใช้ไม่ขาดมือแล้วได้ใช้ชีวิตดีๆ ที่มีแต่ความสุขกับครอบครัวดีกว่าต้องไปยุ่งยากกับปัญหาของคนมีเงินที่ต้องไปแข่งขันแย่งชิงเพื่อให้ได้รับเงินมากยิ่งขึ้นอย่างไม่รู้จักพออย่างที่เขียนเอาไว้ในนิยายเรื่องนี้

“คุณนายเสิ่น คุณคงไม่รู้ว่าเพราะเสวี่ยซิงซินและชุยเหออาศัยการสนับสนุนของคุณบีบบังคับให้พี่หงตานไล่ฉันออกจากงาน ตอนนี้พอฉันสามารถตั้งตัวได้และร้านพึ่งจะอยู่ตัวคุณก็มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่แล้วจะให้ฉันรู้สึกอย่างไรกับคุณหรือ” แน่นอนว่าหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้ก็เพื่อจะทำให้คุณนายเสิ่นรู้สึกผิดต่อตัวเธอ อีกทั้งเธอยังคิดจะเล่นงานเสวี่ยซิงซินและชุยเหอย้อนหลังอีกด้วย

“ฉันไม่รู้เรื่องนั้นเลยสักนิด แล้วสาเหตุที่ฉันมาที่นี่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเสวี่ยซิงซินและชุยเหอด้วย” คุณนายเสิ่นพูดพลางหันไปจ้องมองคุณแม่หลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ

ก่อนหน้านี้ลูกสาวของเธอเสิ่นชิงหลีป่วยต้องการเลือดกรุ๊ปเดียวกันกับเธอ ทำให้ทั้งเธอและสามีต้องประสบกับความยากลำบากในการหาเลือดให้บุตรสาวและก็พากันสงสัยว่าเพราะอะไรลูกสาวของเธอจึงมีกรุ๊ปเลือดที่แตกต่างไปจากเธอและสามี พอสอบถามกับเพื่อนที่เป็นหมอในโรงพยาบาลจึงได้รู้ว่ากรุ๊ปเลือดของเธอและสามีไม่มีทางที่จะให้กำเนิดลูกที่มีเลือดกรุ๊ปนี้

ทั้งเธอและสามีจึงได้ทำการตรวจสอบเลือดของตนเองและบุตรสาวอีกครั้งและผลลัพธ์ที่ได้ก็ทำให้รู้ว่าเสิ่นชิงหลีไม่มีทางเป็นลูกของเธอและสามี เธอและสามีจึงได้ว่าจ้างคนให้สืบหาว่าเพราะอะไรเธอจึงได้นำเด็กที่ไม่ใช่สายเลือดของตนเองมาเลี้ยงได้ ผลสุดท้ายจึงได้รู้ว่าเกิดความผิดพลาดของโรงพยาบาลทำให้เด็กทารกที่คลอดในวันเดียวกันถูกสลับสับเปลี่ยนตัวกับลูกสาวของเธอ และเด็กที่คลอดในวันเดียวกันนั้นก็คือหลินเยี่ยนฟางคนนี้ วันนี้เธอจึงมาที่นี่เพื่อมาหาลูกสาวที่แท้จริงของเธอ

“ถ้าคุณไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่องลูกสาวของฉันแล้วคุณมาที่นี่ด้วยเรื่องอะไรคะ ทั้งฉันและคุณไม่มีทางที่จะมีเรื่องที่จะสามารถพูดคุยกันได้” คุณแม่หลินถามด้วยความรู้สึกประหลาดใจ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่มีทางเป็นลูกค้าของเธอหากไม่ใช่ลูกค้าของร้านฮวาเซียงแห่งนี้