บทที่ 34 กำลังจะมีลูก

พอไปถึงโรงพยาบาลหลินเยี่ยนฟางก็เข้ารับการตรวจรักษาจากคุณหมอของโรงพยาบาลในทันที ตอนที่คุณหมอถามเรื่องประจำเดือนหลินเยี่ยนฟางก็เริ่มจะดีใจล่วงหน้าแล้ว ช่วงหลายเดือนมานี้เธอพุ่งเป้าความสนใจของตนเองไปที่การเปิดร้าน ยิ่งช่วงหลังมานี้งานที่ร้านยุ่งเป็นอย่างมากอีกเธอก็เลยแทบจะไม่มีเวลาที่จะสนใจร่างกายของตนเองเลย พอผลการตรวจออกมาเช่นนี้ทั้งเธอและเซี่ยหยางชุนก็ต่างพากันกลับบ้านด้วยความเลื่อนลอย

“พวกเรากำลังจะมีลูกด้วยกันหรือ” คำถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางพลันได้สติขึ้นมาในที่สุด

“คุณหมอก็บอกมาแล้วว่าฉันน่าจะตั้งท้องได้สองเดือนแล้ว” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้เซี่ยหยางชุนมีสีหน้ากังวลขึ้นมาในทันที

“หมอสั่งให้งดเว้นการมีเพศสัมพันธ์ในช่วงนี้ แต่ที่ผ่านมาพวกเราทำเรื่องนั้นกันเกือบจะทุกคืน แถมเมื่อคืนนี้พี่ก็ไม่ได้ยั้งมือเลยด้วย ลูกของพวกเราจะเป็นอะไรไหม” คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหน้าแดงก่ำขึ้นมาในทันที

“ถ้าอย่างนั้นเธอพักผ่อนอยู่ที่บ้านก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่งเสียงถามเขาในทันที

“พี่จะไปไหน”

“พี่คิดว่าควรจะไปถามคุณหมอสักหน่อย แล้วก็จะถามเรื่องการดูแลสุขภาพของเธอหลังจากนี้ด้วย” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้าในทันที

“ไม่ต้อง! ไม่ต้องเลย เรื่องการดูแลสุขภาพคุณหมอก็บอกมาแล้วพี่จะไปถามอีกทำไมคะ ส่วนเรื่องที่ว่าลูกจะเป็นอะไรไหมที่พวกเราทำเรื่องเช่นนั้นกันไปแล้วฉันก็ขอตอบเองเลยว่าไม่เป็นอะไรหรอก ถ้ามีความผิดปกติอะไรคุณหมอก็คงจะแจ้งมาแล้ว” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาด้วยความขัดเขิน ในใจก็คิดว่าถ้าเธอปล่อยให้เซี่ยหยางชุนกลับไปถามเรื่องนี้ที่โรงพยาบาลอีกวันหน้าเธอคงจะไม่กล้าไปตรวจกับคุณหมอคนนี้แล้ว

“หิวไหมพี่ไปทำอาหารง่ายๆ ให้เธอกินก่อนก็แล้วกันนะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า พอเขาเดินเข้าไปในครัวหลินเยี่ยนฟางก็เอนตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเพดานด้วยสายตาอันเลื่อนลอยอีกครั้ง

“ฉันท้องแล้ว ไม่เพียงยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ยังมีทั้งสามีและกำลังจะมีลูก กิจการของฉันแม้ว่าจะต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้งแต่ตอนนี้ก็ถือว่าสามารถดำเนินไปได้ด้วยดี โอ๊ย ถ้านี่เป็นความฝันฉันก็ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาจากความฝันนี้เลย” หลินเยี่ยนฟางพึมพำออกมาด้วยความยินดี เธอใช้ฝ่ามือลูบหน้าท้องของตนเองด้วยความระมัดระวัง แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่เกินกว่าจะกล้าฝันแต่เธอรู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเผชิญอยู่คือความจริง

“โจ๊กเห็ดหอมได้แล้ว” ใช้เวลาแค่เพียงไม่นานเซี่ยหยางชุนก็ยกชามโจ๊กมาวางบนโต๊ะอาหาร หลินเยี่ยนฟางจึงได้ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งประจำที่เพื่อจะกินมื้อเช้าอย่างระมัดระวัง

“อีกเดี๋ยวฉันต้องไปที่ร้าน พี่ไปส่งฉันด้วยนะคะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ส่ายหน้าในทันที

“เธอจะไม่พักผ่อนสักหน่อยหรือ เรื่องงานเดี๋ยวพี่เข้าไปที่ร้านให้แค่บอกให้ทุกคนทำตามหน้าที่ของตนเองส่วนเรื่องออกแบบเสื้อผ้าให้ลูกค้าก็ให้พักเอาไว้ก่อน” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางส่ายหน้าในทันที

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ อีกทั้งตั้งใจเอาไว้แล้วว่าต่อไปนี้จะเพลางานในร้านของตนเองลงบ้างแล้ว วันนี้ฉันเลยตั้งใจเอาไว้ว่าจะเข้าไปสั่งงานแล้วนอนพักผ่อนเล่นที่ร้าน จะรับทำแค่งานออกแบบพอส่วนเรื่องอื่นคนในร้านสามารถทำได้ ฉันไม่มีความจำเป็นต้องไปช่วยแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้าในใจก็พยายามย้ำเตือนกับตนเองช่วงนี้ห้ามขัดใจคนท้องอย่างเด็ดขาด

“ได้ๆ ถ้าเธออยากไปพี่จะไปส่งเธอเอง” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“พอไปส่งฉันที่ร้านแล้วพี่ก็ไปทำงานเถิดค่ะ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันจะพยายามดูแลตนเองกับลูกให้ดีจะไม่ทำให้ตนเองและลูกได้รับความยากลำบากอย่างแน่นอนค่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า

“เยี่ยนฟาง พอรู้ว่ากำลังจะมีลูกพี่ทั้งคาดไม่ถึงและดีใจมาก” คำพูดของเซี่ยหยางชุนเต็มไปด้วยความรู้สึกอันซาบซึ้งทำให้หลินเยี่ยนฟางอดจ้องมองเขาด้วยความซาบซึ้งใจเช่นเดียวกันไม่ได้

“ก่อนหน้านี้พี่ตัวคนเดียวมาโดยตลอด พ่อแม่ตายจากไปตั้งแต่เด็กๆ ต้องใช้ชีวิตอยู่แค่เพียงลำพัง แม้ว่าพวกท่านจะเหลือทรัพย์สินและที่ดินให้แต่พี่ในตอนนั้นก็รู้สึกโดดเดี่ยวและทำตัวไม่ถูกเป็นอย่างมาก โชคดีที่ได้เพื่อนบ้านที่ใจดีอย่างคุณแม่ของเธอคอยยื่นมือมาให้ความช่วยเหลือและคอยแนะนำพี่” พอเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ

“พี่แต่งกับเธอก็เพราะคิดแค่เพียงว่าอยากจะตอบแทนบุญคุณที่คุณแม่ของเธอเคยให้ความช่วยเหลือพี่ในตอนที่ยังเป็นเด็กเพียงเท่านั้น แต่ตอนนี้พี่ดีใจมากที่ได้แต่งงานกับเธอ” คำพูดของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางพลันมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในทันที ทั้งที่บนริมฝีปากยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่หยาดน้ำตากลับร่วงรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่เสียอย่างนั้น

“พี่อย่าทำให้ฉันร้องไห้สิคะ ไม่ต้องพูดอะไรฉันก็เข้าใจค่ะ ฉันดีมากถึงขั้นนี้พี่ต้องดีใจที่ได้แต่งงานกับฉันอยู่แล้ว พอเถอะอย่าพึ่งพูดอะไรที่มันซาบซึ้งกินใจต่อเลยช่วงนี้ฉันน่าจะกลายเป็นคนที่มีความอ่อนไหวทางอารมณ์มากเป็นพิเศษ ถ้าพี่ไม่อยากถูกน้ำตาของฉันท่วมตายก็อย่าได้พูดอะไรที่มันซาบซึ้งกินใจมากไปกว่านี้เลยค่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็หัวเราะออกมาในทันที

“พี่ก็แค่อยากจะบอกความในใจให้เธอฟังเพียงเท่านั้น” เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าขัดเขินทำให้หลินเยี่ยนฟางพยักหน้าในทันที

“ฉันเองก็เคยอยากฟังความในใจของพี่นะคะ แต่ที่ผ่านมาพี่แสดงความจริงใจของพี่ออกมาให้ฉันเห็นแล้ว ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าพี่ไม่ต้องบอกรักฉันหรอกแค่ทำดีกับฉันต่อไปเช่นนี้ในทุกๆ วัน ทุกๆ ปีที่พวกเราได้อยู่ด้วยกันก็พอ วันข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา ขอแค่พี่ให้สัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งฉันกับลูก จะอยู่คอยดูแลกันและกันเช่นนี้ตลอดไปก็พอแล้ว” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็พยักหน้า เธอจึงขยับตัวลุกขึ้นแล้วก็เดินไปโอบกอดเขาที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทางด้านหลัง

“ฉันเป็นคนโลภมาก ไม่ต้องการความรักใคร่แค่เพียงฉาบฉวย แต่ต้องการความรักความผูกพันอย่างแน่นแฟ้น ช่วงนี้พี่อาจจะรักฉันมากแต่พอฉันเริ่มแก่ตัวลงความสวยเริ่มโรยราก็ไม่รู้ว่าความรักของพี่จะยังมีอยู่ไหม ถึงตอนนั้นฉันต้องการแค่ให้พี่ทำดีกับฉันให้มากก็พอถึงแม้ว่าในใจอาจจะเบื่อหน่ายฉันเต็มทีแล้วก็ตาม” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ยิ้มออกมา เขาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันไปโอบกอดเธอเอาไว้ด้วยความรักใคร่

“พี่เองก็ตอบไม่ได้หรอกว่าวันหน้าพวกเราจะเป็นเช่นไร แต่สิ่งที่พี่มั่นใจก็คือตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่พี่จะคอยดูแลเธอกับลูกให้ดี จะไม่ทำให้พวกเธอต้องได้รับความยากลำบากอย่างเด็ดขาด” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็โอบกอดเขากลับแล้วพูดออกมาด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง

“พูดแล้วห้ามคืนคำเชียว” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้า

“พี่ขอสัญญาต่อไปจะดูและเธอกับลูกให้ดี” คำพูดของเขาหลินเยี่ยนฟางรู้ดีว่าอาจจะเป็นแค่คำพูดลอยๆ แต่ตอนนี้เธอยินดีที่จะเชื่อเขา เพราะว่าเธอเองก็ทำอะไรไม่ได้แล้วทำได้แค่เพียงไขว่คว้าความสุขตรงหน้าให้มากเข้าไว้ ไม่ว่าวันหน้าจะมีสิ่งใดที่เปลี่ยนแปลงไปเธอก็พร้อมจะใช้ความสุขในวันนี้ช่วยเยียวยาสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในวันหน้าแล้ว

ตอนนี้หลินเยี่ยนฟางกำลังจะมีลูก แน่นอนว่าเรื่องลูกคือสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหวังของเธอ แต่ในเมื่อมีแล้วเธอก็รู้สึกยินดีและมีความตั้งใจที่จะดูแลและเลี้ยงดูลูกให้ดี แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบที่จะเข้าใกล้เด็กเล็กสักเท่าไหร่ แต่เธอก็เชื่อมั่นว่าพอลูกของเธอออกมาแล้วจะต้องสามารถทำให้เธอรักลูกได้อย่างเต็มหัวใจแน่ และหลินเยี่ยนฟางก็เฝ้ารอวันที่จะได้พบเจอกับลูกของเธอแล้ว