3.ยุคหินของจริง

“เหมือนมากใช่หรือเปล่าล่ะ นั้นเป็นเพราะว่าร่างนี้ถูกเตรียมมาให้เจ้ามาตั้งแต่แรกอยู่แล้วยังไงล่ะทำให้บาน่าที่ไม่ได้เป็นเจ้าของร่างของเจ้าอาศัยอยู่ในระหว่างที่เจ้ายังไม่มาที่นี่แต่เมื่อถึงเวลาบาน่าคนนั้นก็จะหายไปนั้นเป็นเหตุที่ว่าทำให้บาน่าถึงเสียสติมาตั้งแต่เกิดนั้นก็เพราะเพื่อรอให้เจ้าที่อยู่ในโลกนั้นมาที่นี่อย่างไรล่ะ”

โลกนั้น หมายความว่าไง

“ที่ว่าโลกนั้นมันหมายความว่ายังไงกัน”

อลิสมีสีหน้าแตกตื่นไม่ต่างจากบาไกที่ได้ยินเขาก็ตกใจไม่ต่างกันนั้นเป็นเพราะว่าเขารู้เพียงแค่ว่าบาน่าจะกลับมาเป็นปกติเป็นเหมือนคนใหม่เท่านั้นและรู้ว่าบาน่าคนใหม่จะมาอยู่ที่ร่างนี้แต่ไม่คิดว่าบาน่าคนใหม่จะไม่ใช่คนที่มาจากโลกนี้

“ข้าก็รู้ไม่มากนักหรอก รู้แค่ว่าโลกนั้นนะเจริญกว่าโลกของเรามากอีกทั้งโลกนั้นยังมีอะไรหลายๆ อย่างที่ดูแตกต่างจากที่นี่มากผู้คนไม่ได้อยู่กันเป็นเผ่าแบบเราไม่ห่วงเรื่องอาหารหรือที่พักข้ารู้เพียงแค่นั้นแหละ และต่อแต่นี้ไปเจ้าก็กลับมาแล้วนะ”

“หมายความว่าหนูจะต้องอยู่ที่นี่เหรอคะ”

“หนูรึ หนูคืออะไรรึอาหารรึ” ท่านผู้เฒ่าหันมาขมวดคิ้วถามพร้อมกับสีหน้าของบาไกที่มีสีหน้าไม่ต่างกันหลังจากที่ได้ยินที่อลิสแทนตัวเอง “เอ่อมันเป็นการแทนตัวเองเท่านั้นนะคะ หนูเป็นสัตว์ตัวเล็กที่นั้นจะแทนตัวเองเวลาพูดกับคนที่มีอายุมากกว่าเพื่อเป็นการนอบน้อมเท่านั้นเองและอีกอย่างมันก็น่ารักด้วย” อลิสยิ้มให้ท่านผู้เฒ่าอย่างจับใจความได้แค่ว่ามันใช่แทนคนที่อายุน้อยเวลาที่คนอายุน้อยพูดกับคนที่มีอายุมากกว่าเท่านั้น ส่วนคำอื่นพวกเขาไม่รู้จักเลยแม้แต่น้อย

“คะ เป็นการต่อท้ายสำหรับผู้หญิงเวลาพูดต้องมีคำต่อท้ายด้วยเพราะความสุภาพ”

“อย่างนั้นรึ ต่อแต่นี้ไปเจ้าจะอยู่ที่นี่นะเพราะที่นี่คือบ้านที่แท้จริงของเจ้าและนี้คือบาไกเพศผู้ของเจ้า บาไกเป็นคนดูแลเจ้ามาตั้งแต่ตอนที่เจ้ายังไม่มาจนตอนนี้ก็นานแล้วอีกอย่างบาไกก็เป็นคนที่ยอมรับเจ้าให้เป็นเพศเมียของเขาก่อนที่เขาจะรู้ว่าเจ้าเป็นใครเสียอีก”

“หมายความว่าก่อนหน้านี้ไม่มีใครอยากได้หนูไปเป็นเพศเมียของเขาเลยอย่างนั้นเหรอคะ” อลิสทำสีหน้าน้อยใจจนบาไกที่เห็นต้องเขามาปลอบแต่ท่านผู้เฒ่าก็พูดแทรกเสียก่อน

“ใครจะอยากได้เพศเมียที่สติไม่ดีไปให้กำเนิดเด็กกัน”

จึก

คำนี้เจ็บอะ เสียสติพูดง่ายๆ คือบ้าสินะ

“เจ้าไม่ต้องห่วงนะข้ายังรักเจ้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าบาน่าคนก่อนเป็นแค่คนที่มาอยู่ในร่างเจ้าก่อนที่เจ้าจะมาที่ข้าอยู่กับนางก็เพราะข้าสงสารแต่ข้าไม่คิดเลยว่าบาน่าคนนั้นอยู่ก็เพราะรอให้เจ้ากลับมาตั้งแต่วันที่ข้ารู้ ข้าก็รอเจ้ามาตลอดเลยนะ ข้าไม่สนใจเลยว่าคนในเผ่าจะพูดถึงเจ้าว่าอย่างไรข้าไม่เคยสนใจเพศเมียอื่นเลยนะข้ารอแค่เจ้าคนเดียว” (*v*) บาไกพูดเหมือนรายงานหน้าชั้นเรียนเลยว่าตัวเองทำอะไรบ้างและเป็นเหมือนเด็กที่มาฟ้องแม่ว่าตัวเองทำดีมากแค่ไหนอย่างกับว่ารอคำชมอยู่

ว้าว สุดยอดรอเรามาหลายปีเลยสินะเนี่ย

“อืม ทำดีมากเพศผู้ของฉัน” (^v^)

“อืมๆๆ ข้าทำดีมาก” บาไกยิ้มด้วยความดีใจที่ได้ยินคำชมจากอลิส ก่อนที่ทั้งคู่จะออกมาท่านผู้เฒ่าก็ไม่ลืมที่จะมอบหมายงานให้กับบาไกนั้นคือหน้าที่ที่ต้องบอกรายละเอียดทุกอย่างของที่นี่ให้กับอลิสฟังเพื่อที่จะได้ทันคนในเผ่าและจะได้อยู่ที่นี่ได้

บาไกพาอลิสเดินกลับไปที่กระโจมที่หลังไม่ใหญ่มากกระโจมที่เธออยู่นั้นอยู่ด้านหลังของเผ่าเลยก็ว่าได้หลังสุดของเผ่าเลยด้วยเหตุผลที่บาไกอธิบายว่ามันอยู่ใกล้กับแหล่งน้ำที่ใช่ดื่มกินมากที่สุดเพื่อเตรียมการพอเธอมาจะได้อยู่ได้อย่างสบายใจ

สบายสินะนี่มันห่างจากคำว่าสบายไปเยอะเลยล่ะ บ้านที่ไม่ใช่บ้านต้องเรียกว่ากระโจมทำจากกิ่งไม้ผอมแห้งไม่เท่ากันเหมือนกับว่าเอามาเรียกต่อกันแค่นั้นตอนเช้าเวลาแสงแดดส่องมันก็ลอดผ่านเข้าไปเยอะเลย แต่ก็ยังดีที่หลังคาสามารถกันฝนได้ถึงแม้ว่ามันจะไม่ส่วนตัวก็ตามที

ที่นี่มีหลายเผ่ามากตามที่บาไกบอกใกล้ๆ นี้จะมีเผ่างู เผ่าหมีขาว เผ่ากวาง และเผ่าเสือส่วนเราเป็นเผ่าหมีดำในแต่ละเผ่ามีเพศเมียน้อยไม่ต่างกันนักทำให้เพศเมียเป็นที่ต้องการอย่างมากสำหรับทุกๆ เผ่าทำให้ถ้าเห็นว่าบ้างครอบครัวถ้ามีเพศผู้มากแต่มีเพศเมียแค่คนเดียวก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับที่นี่ยิ่งมีเพศผู้มากเท่าไรในครอบครัวก็คือว่าคนคนนั้นงดงามที่สุดหรือไม่ก็สบายสุดเพราะว่าไม่ต้องทำอะไรนอกจากคลอดเด็กออกมาอย่างเดียวและรออาหารที่เพศผู้ในแต่ละครอบครัวที่ออกไปล่ากลับมาแค่นั้น ในยุคแบบนี้อาหารถือเป็นเรื่องที่สำคัญมากและร่วมถึงการถือกำเนิดเด็กเองก็เช่นกัน

ในระหว่างทางที่อลิสเดินกลับมาไม่ไกลมากนักก็ถึงกระโจมที่บาไกสร้างขึ้นมาให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันทีพื้นมีไม้แผ่นลองเอาไว้อย่างดีต่างจากกระโจมอื่น (บาไกบอกว่า) เพราะว่ากระโจมอื่นไม่ทำกันแต่จะเอาอย่างอื่นมาว่างหรือไม่ก็นำขนสัตว์ไปวางที่ที่จะนอนแค่นั้นก็นอนได้แล้ว หลังจากเดินผ่านเข้าประตูมาบาไกก็มีท่าทีตื่นเต้นเป็นพิเศษเหมือนอยากได้คำชมอีก อลิสมองไปรอบๆ เป็นเชิงสำรวจก่อนที่จะเดินไปรอบๆ กระโจม

ใช้ชีวิตกันง่ายเกินไปหรือเปล่านะพวกนี้เนี่ย

“เจ้าชอบหรือเปล่าบาน่า รึ หรือว่าเจ้าจะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอาลัสดีละ”

ใครชื่ออาลัสอะ? (-_-) คงเรียกยากเกินไปสินะ

“เรียกว่าบาน่าเหมือนเดิมก็ได้หรือว่าจะเรียกว่าอลิสก็ได้นะ เวลาเราอยู่กันสองคนบาไกก็เรียกเราว่าอลิสได้ไงเป็นคำเรียกสำหรับเราแค่สองคนนะ” บาไกที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจ

“อาลัส”

“อลิส”

“อะลิล”

“อา ลิส” อลิสพูดทวนอีกครั้ง

“อาลิส”

“นั่นแหละลองเรียกใหม่นะว่า อลิส”

“อลิส อลิส อลิส ข้าพูดได้แล้ว ข้าเก่งไหม ข้าเก่งใช่หรือเปล่า” บาไกเดินเข้ามาประชิดตัวของอลิสก่อนที่จะสวมกอดเธออย่างรวดเร็ว ทำให้อลิสไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เด็กว่ากันเพราะดูเหมือนว่าบาไกจะอายุมากกว่าเถอะสัก 2-3 ปีน่าจะได้ ถ้าตอนนี้อลิสอายุ 19 บาไกก็น่าจะอายุ 22 พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนท่าทางเหมือนเด็กซึ่งต่างจากอายุมากทำให้อลิสคิดไม่ออกเลยว่าตัวเองหรือบาไกกันแน่ที่อายุน้อยกว่ากัน

“อืมๆ บาไกเก่งมากกว่าแต่ก่อนหน้านี้ฉันหายไปไหนมาเหรอ”

อลิสถามด้วยความสงสัย บาไกที่ได้ยินก็เงียบลงไปสักพัก “เรื่องนั้น…วันนั้นทุกคนออกไปล่ากันข้าเลยไม่ได้อยู่ที่เผ่าคนอื่นๆ บอกว่ามาว่าเล่นสนุกมากๆ คนอื่นๆ ก็ทำงานกันเลยไม่ได้สนใจเจ้าพอมารู้อีกทีเจ้าก็หายไปแล้วนะ ข้าผิดเองวันนั้นข้าน่าจะอยู่ที่เผ่าข้าไม่น่าออกไปล่าสัตว์เลย”

“เอาน่าคิดซะว่ามันเป็นโชคชะตาก็แล้วกันนะ”

นั้นนะสิ โชคชะตาที่เราจะต้องมาลำบากแบบนี้ (T_T)

ฉันไปทำบาปทำกรรมอะไรเอาไว้มากนักหรือไง อย่างมากก็แค่ฆ่ายุงเองนะ!!!

มันก็ไม่น่ามีบาปเยอะขนานนั้นสักหน่อย หรือว่าเราไปทำอะไรให้พระเจ้าโกรธท่านเลยทำกับฉันแบบนี้ น้ำก็ไม่มี อาหารก็ไม่มี (คิดเอาเอง) ที่อยู่ก็ลำบากไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะตายเมื่อไร

บาไกที่เห็นว่าเพศเมียของตนทำท่าทางเหมือนอยากจะร้องไห้ก็คือว่านางจะต้องหิวหรือไม่ก็คิดถึงเผ่าเดิมที่จากมาแน่นอนเลยทำให้จึงเดินไปที่ถาดหรืออะไรบางอย่างก่อนที่จะหยิบเนื้อขึ้นมาส่งให้เพศเมียของตัวเอง

“อาหาร เจ้าหิวใช่หรือเปล่า เนื้อพวกนี้ข้าไปล่ามาได้เลยนะ” อลิสมองไปที่เนื้อตากแห้งที่สีของมันดูแข็งมากและดูไม่ใช่เนื้อด้วยซ้ำเพราะสีของมันไม่ได้ดูน่ารับประทานเอาเสียเลยอีกทั้งมันยังแข็งมากและก้อนใหญ่กว่าฝ่ามือของเธอเสียอีก

กินได้หรือเปล่าเนี่ย กินแล้วจะตายไหม

“ที่นี่เป็นยังไงเหรอ โอ๊ย! แหวะนี้มันอะไรเนี่ย”

“อาหารไง ที่นี่มีแต่เนื้อพวกเรากินเนื้อกันหรือว่าที่โลกนั้นก่อนที่เจ้าจะมาไม่ได้กินพวกนี้เหรอ”

“อ่อ เรื่องนั้นพวกเราก็มีเนื้อนะแต่รสชาติดีกว่านี้เท่านั้นเอง” อลิสบอก

บาไกเริ่มค่อยๆ บอกทุกอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้ว่าเป็นยังไงมันเป็นยังไงทำให้อลิสรู้ว่าในแต่ละเผ่าจะมีเทพสามตาอยู่ในทุกๆ เผ่าและชีวิตประจำวันของคนที่นี่คือเพศผู้หรือผู้ชายจะต้องออกไปล่าสัตว์เพื่อมาทำเป็นอาหารและคนที่นี่มีเพศหญิงน้อยกว่ามากทำให้บ้างฤดูกาลถ้าอาหารของคนในเผ่าไม่เพียงพอพวกเขาก็จะส่งเพศหญิงไปแลกเปลี่ยนแทนอาหารเพื่อที่คนในเผ่าจะได้มีอาหารกินกันเรื่องนี้จะเกิดขึ้นเฉพาะกับบ้างเผ่า ถ้าเผ่านั้นมีเพศเมียมากแต่จะเกิดแบบนั้นขึ้นมาได้ครอบครัวของเพศเมียนั้นจะต้องเต็มใจบ้างเหตุผลอาจเป็นเพราะมีเด็กมากเกินไปและส่วนใหญ่เป็นเพศเมียหรือว่าไม่มีกำลังที่จะเลี้ยงดู

ตอนแรกอลิสคิดว่าที่นี่อาจจะเป็นโลกยุคหินที่เหมือนกับโลกที่ก่อนมันจะพัฒนาของตัวเองจนมารู้ว่าที่นี่มันไม่ใช่ ที่นี่คือโลกอีกใบหนึ่งที่มีอยู่แต่จะต่างกันก็ตรงที่ว่าพวกเขาอยู่กันคนละมิติเหมือนเป็นเส้นคู่ขนาด (อลิสเดาเอา) เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่ว่าที่นี่จะเป็นต่างโลกในความคิดของเธอมันไม่มีทางเป็นไปอย่างนั้นเพราะยายผู้เฒ่าไม่ได้บอกรายละเอียดมากนักหรือบ้างที่ยายผู้เฒ่านั้นอาจจะยังไม่รู้เลยก็เป็นไปได้ และถ้าความคาดเดาของเธอถูกละก็ที่นี่อาจจะเป็นโลกที่เป็นแบบนี้มาแต่เดิมอยู่แล้วก็ได้มันไม่เคยพัฒนาทำให้อลิสคิดได้ว่าที่นี่อาจจะเป็นเหมือนกับโลกยุคหินของโลกเธอก็ได้