4.พระเจ้าลงโทษ??

กระโจมของที่นี่แม้ว่ามันจะห่างจากกระโจมอื่นมากแต่มันก็ดูดีมากที่สุดแล้ว ดูดีกว่ากระโจมอื่นเยอะเลยในสายตาของเธอ

“ที่นี่มีอย่างอื่นอีกไหม อย่างพวกพืชหรือสมุนไพรอะไรพวกนี้นะ”

“พืช เจ้าจะเอาไปทำอะไรรึอลิส” บาไกถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจเพราะที่นี่ไม่เอาพืชที่มาทำอาหารส่วนใหญ่จะเอามารักษามากกว่าเพราะพวกเขารู้แค่ว่ามันเป็นยาก็เท่านั้น “เจ้าหมายถึงยานะเหรอ พวกเราไม่สนใจมันหรอกแล้วอีกอย่างข้าไม่มีมันหรอก”

“ทำไมล่ะ”

“ก็เพราะแถวนี้ไม่มีนะและมันก็หายากมาเพราะเราแต่ถ้าอลิสต้องการข้าอาจจะไปหามันมาให้ได้ตอนที่ข้าไปล่าสัตว์นะ”

“ดีเลยขอบใจนะ แล้วถ้านายได้มาเมื่อไรฉันจะทำของอร่อยให้กิน”

“จริงเหรอ ของกินจากโลกนั้นใช่ไหม” บาไกยิ้มทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น

“ใช่”

ไม่นานหลังจากนั้นบาไกก็พาเธอมาข้างนอก เผ่านี้เป็นเหมือนหมู่บ้านขนาดเล็กๆ ที่มีคนในเผ่าเดินกันไปมาต่างกันก็แค่มันดูโป๊มากเกินไปไม่เข้าใจเลยว่าพวกเขาไม่อายกันบ้างหรือไงที่เวลาเดินไปไหนมาไหนก็มีคนสนใจอย่างอื่นมากกว่า ผู้ชายของที่นี่ส่วนใหญ่มีร่างกายที่แข็งแรงมีกล้ามเนื้อเพราะต้องล่าสัตว์และใช้แรงมากในการล่าสัตว์และเอาตัวรอดส่วนผู้หญิงก็เลี้ยงเล็กหรือไม่ก็ไปเก็บผลไม้มากักตุน

“ดีใจด้วยนะที่บาน่ากลับมาแล้วนะ” ชายร่างใหญ่มีบาดแผลที่หลังเดินเข้ามาพูดก่อนที่จะหันมามองที่เธออย่างคุ้นเคย

“ไม่เสียสติแล้วด้วย บ้างที่เจ้าควรหายไปแล้วไม่กลับมาก็ดีนะ” ผู้หญิงคนเดิมที่อลิสเคยเจอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ชอบเธอแบบสุดๆ เจ้าตัวมีเพียงแค่เศษผ้าเท่านั้นที่ปิดของสงวนเอาไว้ส่วนบริเวณหน้าอกของเจ้าตัวกลับไม่ได้เปิดเลย แต่หน้าอกของเจ้าตัวก็ไม่ได้สวยอะไรมากเท่าไรนักเพราะหน้าอกของหญิงสาวตรงหน้าค่อนข้างมีรูปร่างที่ไม่สวยเท่าไรมันเหี่ยวและห้อยไม่ได้ตึงหรือสวยเหมือนกับว่าเจ้าตัวใช้งานมันมาหนักพอสมควร

“แต่ข้ากลับมาแล้วนี่แล้วก็หายเสียสติแล้วด้วยต้องขอบคุณการหายตัวไปของข้า”

อลิสพูดแทนตัวเองเป็นอย่างอื่นเพื่อที่จะได้กลมกลืนกับคนของที่นี่ อลิสมองไปที่สายตาผู้หญิงที่ชื่อซาซ่าที่ยัยนั้นมองมาที่บาไกตาเป็นมันดูก็รู้ว่าสายตาแบบนั้นต้องการอะไรถ้าไม่ใช่สามีของเธอ

“บาไก แสงสว่างครั้งหน้าเราจะไปล่าสัตว์กัน ข้าว่าตัวเมียของเจ้าคงจะดูแลตัวเองได้แล้วนะ”

“จริงเหรอ จะไปกันพรุ่งนี้แล้วเหรอ” อลิสที่ได้ยินก็ดวงตาลุกวาบเป็นประกายต่างจากคนที่อยู่แถวนั้นที่ได้ยินประโยคของอลิส

“ข้าบอกแล้วว่านางเสียสติเหมือนเดิม บางทีอาจจะหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ” ชายอีกคนที่มีผมสีทองเด่นสะดุดตาพูดขึ้นด้วยท่าทางกวนประสาทเดินเข้ามาก่อนที่จะมองมาที่เธอ “นางไม่ได้เสียสติ” บาไกออกตัวแทนพูดไม่ทันจบประโยคก็เดินเข้าไปพร้อมที่จะตีกันได้ทุกเมื่อซึ่งอลิสก็ไม่รู้ว่าทำไมสองคนนี้ถึงจะตีกันเพราะประโยคเพียงแค่ไม่กี่คำ

เดาได้ว่าสองคนนี้ต้องเคยมีเรื่องกันมาก่อนแน่นอน

“ข้าว่าเจ้าน่าจะไปทำงานที่พวกเพศเมียทำกันน่าจะดีไหนๆ หายเสียสติแล้ว”

“พอแล้วกาตินนางพึ่งจะหายดี” ผู้ชายคนที่มีแผลเต็มตัวพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ไม่เป็นไร ข้าจะไปทำงานของตัวเองจะได้เข้ากับคนในเผ่าได้” อลิสเดินเข้าไปกระซิบใกล้ๆ บาไก “ดูแลตัวเจ้าเองด้วยนะ”

“เหอะ แค่ไปทำงานเหมือนคนอื่นทำเหมือนกับว่าจะไปล่าสัตว์ในป่าอย่างนั้นแหละ” ซาซ่าพูดขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไป อลิสเดินออกมาจากกลุ่มพวกผู้ชายเมื่อเดินออกมาจากบริเวณนั้นเธอก็เดินตรงไปยังที่ผู้หญิงคนอื่นไปกันเพราะไม่รู้ว่าจะต้องไปยังไงต่อ

เธอรู้มาว่าคนที่นี่ไม่ค่อยจะชอบกินผลไม้หรือพืชมากเท่าไรเพราะส่วนใหญ่พวกเขาจะทานแต่เนื้อของสัตว์เท่านั้นเพราะอาหารจำพวกพืชและผลไม้คนที่นี่จะคิดว่ามันไม่อยู่ท้องและไม่อิ่มเท่าการกินเนื้อสัตว์ หลังจากที่เดินมาถึงจุดที่พวกผู้หญิงอยู่กันไม่กี่คนโดยประมาณ 5-6 คนโดยประมาณกำลังทำอะไรบ้างอยู่กันเป็นกลุ่มท่าทางเหมือนทำอะไรบางอย่างกันอยู่ อลิสที่เห็นอย่างนั้นก็เดินเข้าไปหาอย่างไม่รอช้าไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาทางเธอด้วยสีหน้ามีรอยยิ้ม

“บาน่าเจ้ามาแล้ว ข้าไม่ยินจากท่านผู้เฒ่าว่าเจ้าหายดีแล้ว ในที่สุดเจ้าก็หายสักทีนะ”

ผู้หญิงผมยาวสวมเศษผ้าเหมือนกับคนอื่นๆ เดินเข้ามาโดยที่มีผ้าที่ไม่หนาเท่ารนักพันอยู่ที่อกที่คอสวมสร้อยที่ทำจากอะไรบางอย่างสีขาวออกเทาแต่อลิสก็ดูออกว่ามันคือกระดูกที่ถูกเย็บให้ติดกันจนกลายเป็นเครื่องประดับ ทางด้านอลิสที่ไม่รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นใครแต่ก็ยิ้มรับและทักทายอีกฝ่ายไปเพราะไม่รู้ว่าท่านผู้เฒ่าอะไรนั้นไปพูดอะไรเอาไว้บ้าง

“อืม ข้าก็ดีใจที่ข้าหายดีแล้ว”

“ท่านผู้เฒ่าบอกว่าเจ้าจำอะไรไม่ได้เลยไม่เป็นไรนะ ข้าชื่อเชนแต่ก่อนเจ้ามักจะชอบมาเล่นกับข้าบ่อยๆ”

“อย่างนั้นเหรอ ว่าแต่กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอเชน”

“พวกข้ากำลังเก็บพืชอยู่นะ จะเก็บเอาไว้กินตอนเนื้อที่พวกเพศผู้หมดนะ” เชนพูดก่อนที่จะชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่มีผลของส้มที่พวกผู้หญิงกำลังเด็ดมันอยู่

“งั้นฉัน เอ่อไม่สิ ข้าช่วยนะ”

“มาสิ”

อลิสมองไปที่ต้นส้มที่ผู้หญิงคนอื่นพยายามที่จะปีนขึ้นไปอย่างไม่สนใจเลยว่าผ้าที่แทบจะไม่ได้ปิดอะไรที่ส่วนสงวนของตัวเองจะเปิดหรือมีอะไรออกมาทักทายหรือเปล่าเจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด

แม่เจ้า ฉันไม่เคยคิดที่จะเห็นของสงวนของคนอื่นนอกจากของตัวเองเลยสักนิด (o_o)

ฉันควรจะทำยังไงดีนะ ไปบอกดีไหมหรือว่าปล่อยให้มันดูโลกกว้างอย่างนั้นไป

เครียดจังเลย

“บาน่าเจ้าไม่ไปเก็บรึ เดี๋ยวเจ้าก็ไม่มีให้กินตอนเนื้อหมดจะตายเอาได้นะ”

“เออ อือ”

อลิสที่ตั้งสติจากการเจอสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าก็พยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้ก่อนที่จะเดินไปช่วยเก็บเหมือนคนอื่นๆ อลิสมองดูคนอื่นๆ ที่ช่วยกันเก็บผลไม้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในมือของแต่ละคนที่ตอนนี้หอบผลไม้กันเต็มไปหมดทั้งเท่าที่จะทำได้ทำให้อลิสรู้ว่าคนที่นี่ไม่มีกระเป๋าผ้าหรือตะกร้าเลย

รู้สึกเหมือนตัวเองถูกพระเจ้ากลั่นแกล้งยังไงก็ไม่รู้แฮะ(T-T)

แค่ไม่มีอินเทอร์เน็ตก็เข้าใจได้ ขนาดห้องน้ำไม่มีฉันก็เข้าใจได้นะเพราะที่นี่ยังไม่เจริญเท่าไรแต่นี้ถึงขนาดไม่มีกระเป๋าหรือตะกร้าเลยเนี่ยนะ แม้แต่อาหารก็มีแต่เนื้อที่ไม่มีรสชาติเลยเศร้าชีวิตเราต้องถูกคำสาปแน่ๆ เลย

อ้าก…ถ้าตายอีกรอบจะไปที่ที่สบายกว่านี้ไหมเนี่ย…

ถ้าตายอีกรอบศพจะสวยกว่านี้ไหมนะ ศพต้องไม่สวยแน่ๆ เลยมาไม่ทันไรก็มีว่าที่สามีโผล่ออกมาทันทีเลยไม่ต้องไปวิ่งหาผู้ชายให้ลำบากอีกต่อไปข้อนี้พอให้อภัยได้แม้ว่าอีฝ่ายจะเหมือนผู้ชายในถ้ำไปสักหน่อยก็เถอะนะแต่ถ้าอาบน้ำทำให้สะอาดกว่านี้ก็น่าจะเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นแน่

“เดี๋ยวข้าไปเก็บส่วนเจ้าก็รับนะ”

“ได้เลย แต่มันจะไม่ช้ำเหรอ” (._.)

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“เปล่าๆ ทำต่อเลยเดี๋ยวข้ารับเอง”

20 นาทีต่อมา

หลังจากที่ไปเก็บผลไม้ตามพวกผู้หญิงในเผ่าทำให้เวลานั้นอลิสมีเพื่อนมากขึ้นเยอะ โดยส่วนใหญ่จะมาเล่าหรือวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของบาน่าคนก่อนที่เสียสติให้ฟังเช่นไม่ยอมใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้นแล้ววิ่งไปด้วยทั้งเผ่า เพราะเพศเมียตนอื่นที่เห็นว่าบาน่ามีท่าทีห่วงเนื้อห่วงตัวเป็นพิเศษเลยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเล่นทำเอาอลิสอยากให้เท้าตบเช็ดเหงื่อของตัวเองซะเดี๋ยวนี้เลย

พอพูดคุยกันมาได้จนพอรู้จักกันแล้วอลิสก็เลยคิดที่จะไปหายายผู้เฒ่าเสียหน่อยเผื่อว่ารายนั้นจะบอกอะไรหรือไปพูดอะไรกับคนในผ่าแล้วตัวเองจะได้ตอบคำถามตรงกัน พอเสร็จเจ้าตัวก็คิดว่าจะทำอะไรก่อนดีระหว่างเสื้อผ้ากางเกงกับกระเป๋าจะทำอะไรดีแต่ก่อนหน้านี้จะไปหายายผู้เฒ่าก่อนดีกว่า

“บาน่า…เจ้าจะไปไหนนะ ให้ข้าไปด้วยนะข้าจะไปกับเจ้าด้วย” บาไกที่อยู่ในกลุ่มเพศผู้ของพวกนักล่าตะโกนขึ้นมาเสียงดังจนคนอื่นเริ่มมองทำให้คนแถวนั้นอย่างพวกผู้ชายถึงกับส่ายหน้าให้กับท่าทางของเจ้าบาไกที่หลังจากที่ตัวเมียของตัวเองหายจากการเสียสติก็เริ่มตัวติดแจไม่ยอมไปไหน

“เจ้าจะไปไหนเหรออลิสของข้า” (^^) บาไกพูดพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าร่าเริงแปลกๆ

“จะไปหาท่านผู้เฒ่าหน่อยนะสิ”

“งั้นข้าไปกับเจ้าด้วย”

“อืม ฉันได้ยินจากพวกผู้หญิงว่าบาไกจะไปล่าสัตว์พรุ่งนี้แล้วต้องไปตั้งสองสามวันเลยเหรอ” หญิงสาวหันไปถามด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่คิดว่าจะไปนานขนาดนั้น “วัน? มันคืออะไรเหรอ กินได้หรือเปล่า”

“วันก็คือวันไง ได้ พระอาทิตย์ขึ้น1 ครั้งหลังคือ1 วัน เช่น พระอาทิตย์ขึ้นจนพระจันทร์หายไปคือ 1 วันและหลังจากที่พระอาทิตย์ขึ้นมาใหม่ก็เรียกว่า 2 วันไง” อลิสอธิบายอย่างตั้งใจโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรเพราะเจ้าตัวกำลังตั้งใจดูหน้าตาของตัวเมียของตัวเองอยู่ว่างดงามมากแค่ไหน “นี้ได้ฟังหรือเปล่า”

“ฟังๆ” ไม่ทันไรทั้งคู่ก็มาถึงบ้านผู้เฒ่าที่ทั้งสองคนยังไม่ทันที่จะเดินเข้าก็เห็นซาซ่าเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจเธอมากเหมือนว่าเธอไปฆ่าใครมา “เจ้านี้มันไม่น่ากลับมาเลย” พูดไม่ทันไรก็เดินออกไปอย่างไม่สนใจอะไร

ยัยนี้ผีเข้ารึไง ฉันยังไม่ได้ทำอะไรหล่อนเลยนะทำอย่างกับว่าฉันไปฆ่าคนของเธอมาอย่างนั้นแหละ

“ซาซ่านะเป็นผู้สืบทอดของท่านผู้เฒ่าเหมือนกัน เพราะตอนนั้นท่านผู้เฒ่าเลือกเจ้าแต่คนในเผ่าไม่พอใจเพราะเจ้าเป็นคนเสียสติ ท่านผู้เฒ่าเลยต้องเลือกซาซ่ามาด้วยนะเพราะพ่อของนางเป็นนักล่าที่เก่งกาจมาก แต่เพราะตอนนั้นเจ้าเสียสติทุกคนจึงให้ความสำคัญกับนางมากๆ ขนาดเผ่าอื่นก็ให้ความสำคัญกับนางแต่พอเจ้าหายดีแล้วทุกคนแม้แต่ท่านผู้เฒ่าจึงต้องให้ความสำคัญกับเจ้าไงล่ะ เพราะอย่างนั้นนางถึงไม่พอใจเจ้า”

“อย่างนี้นี่เอง”

“พวกเจ้ามามีเรื่องอะไรกับข้ารึถึงมาที่นี่” เสียงของยายผู้เฒ่าที่ชรามากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา ส่วนอลิสที่ได้ยินก็ยิ้มหวานให้

“คือพอดีหนูมีเรื่องจะถามนะคะ คือว่าคนอื่นๆ ทำไมถึงรู้เรื่องของหนูล่ะ”

“คนในเผ่าของเรามีไม่มากเท่าเผ่าอื่น คนในเผ่าย่อมต้องรู้อยู่แล้วข้าบอกพวกนั้นแล้วว่าเจ้าหายดีพวกนั้นไม่รู้ว่าเจ้ามาจากที่อื่นเพราะเรื่องนี้มีแค่ข้ากับบาไกเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้เพราะอย่างนั้นเรื่องอะไรที่เจ้าพอจะช่วยเผ่าของเราได้ก็ทำเถอะ เพราะก่อนหน้านี้ข้าได้เห็นนิมิตแล้วว่าโลกของเจ้านั้นดีเพียงใด” ท่านผู้เฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงปกติก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาวก่อนที่จะหันไปมองที่บาไกที่มาด้วยกัน “แล้วอีกอย่างเจ้าอายุมากขนาดนี้แต่ไม่มีเด็กสักทีคนในเผ่ามีกันเกือบหมดแล้ว เจ้ากับบาไกควรจะมีเด็กได้แล้วนะ”

“ห๊ะ! อะไรนะ”