เพื่อนสาวหรือเนี่ย

เมื่อพูดคุยกับมารดาเรียบร้อยก็อุ้มตะกร้าฟักทองไปทางหมู่บ้านทันที ชาวบ้านที่กำลังไปนาเพื่อพรวนดินเพราะเข้าหน้าฝนแล้วพวกเขาต้องรีบไถหว่าน กู้จื่อเว่ยที่อุ้มตะกร้าฟักทองลูกใหญ่เดินผ่านพวกเขาไป ชาวบ้านที่เห็นจึงรีบเข้ามาถามไถ่

"นางหนูกู้ เจ้าไปเอาฟักทองมาจากที่ใด ลูกใหญ่เพียงนี้น่าจะเกือบสิบชั่งเชียวนะ แล้วนี่เจ้าแบกไหวหรือ"

"ท่านย่าเจียงพอดีข้าไปหาผักป่าและบังเอิญโชคดีได้มาสามลูกจึงอยากแบ่งไปให้ท่านปู่ใหญ่สักหน่อยเจ้าค่ะ เมื่อวานท่านย่าใหญ่เห็นว่าบ้านข้าไม่มีอะไรกิน นางจึงให้ไข่มากับหัวผักกาด หากไม่ได้ท่านย่าใหญ่แม่กับน้องคงต้องอดอีก"

"ดีๆๆ เป็นเด็กดียิ่งนัก ใครมีบุญคุณเราตอบแทนนับเป็นเรื่องควรทำ"

กู้จื่อเว่ยค้อมศีรษะให้หญิงชราอย่างเคารพ เมื่อวานนี้ท่านย่าเจียงเพื่อช่วยพูดให้นาง กลับถูกคนหยาบกระด้างอย่างหวังซื่อชี้หน้าด่าอย่างไร้มารยาทและไม่เกรงใจ กู้จื่อเว่ยเอ่ยถามหญิงชราเรื่องภูเขาฝั่งบ้านของตน

"ท่านย่าเจียงเจ้าคะ เหตุใดภูเขาตรงบ้านข้ากลับไม่มีใครขึ้นไปหาของป่าหรือเกี่ยวหญ้าหมูเลยเจ้าคะ ข้าอยากขึ้นไปแต่ท่านแม่สั่งห้ามเจ้าค่ะ"

"เรื่องนั้นนะหรือ ภูเขาด้านนั้นดูเหมือนจะมีสัตว์นักล่าอย่างหมาป่ากับหมีอาศัยอยู่ นอกจากนายพรานสือกับบิดาเจ้าไม่มีใครกล้าขึ้นไปหรอก ที่แม่เจ้าห้ามขึ้นนั้นถูกต้องแล้ว"

"แปลว่าท่านพ่อข้าต้องเก่งมากๆจึงไม่กลัวหมีกับหมาป่า"

"พ่อเจ้าเก่งจริงๆนั่นแหละ เฮ้อ...เสียดายถูกตาแก่ยายแก่สองผัวเมียนั่นบีบจนแทบไม่มีทาง ขอโทษด้วยนางหนูกู้ ยายแก่อย่างข้าพูดไปเรื่อยเจ้าก็อย่าไปใส่ใจเลย รีบไปรีบกลับเถอะเดี๋ยวแม่กับน้องๆเจ้าจะกังวลเอาได้ว่าคนพวกนั้นมารังแกเจ้าอีก"

"เจ้าค่ะขอบคุณท่านย่าเจียงยิ่งนัก"

กู้จื่อเว่ยเห็นว่าหญิงชราเป็นคนดี แต่การแบ่งอาหารให้ทั้งที่ตัวเองลำบากนั้นไม่เป็นผลดี ให้คนหนึ่งพอมีคนไม่ได้จะนำมาซึ่งปัญหา เอาเป็นว่าตอบแทนนางด้วยฟืนสักสามมัดก็พอ หลานชายนางก็เป็นเพื่อนกับร่างเดิมอีกด้วย กู้จื่อเว่ยเดินมาจนถึงกลางหมู่บ้านและกำลังจะผ่านหน้าบ้านใหญ่ บุรุษหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา จากนั้นก็มาขวางทางนางเอ่ยดูแคลน

"เฮอะ...นี่ไม่ใช่นางเด็กเลวที่มาแย่งเสบียงบ้านเราไปหรือ ว่าอย่างไร กินข้าวบ้านข้าอร่อยไหมนางตัวขาดทุน เอะ!! นั่นฟักทองนี่ ถือว่าเจ้ายังรู้ความเอามากตัญญูบ้านเรา"

"เฮ้อ...ไม่ได้ติดกระดูกมาเสียด้วย กู้เฉิงถ้าปากเจ้าว่างมากนักก็ยกหน้าแข้งตัวเองมาแทะไปพลางๆก่อนนะ"

"เจ้า...นางตัวขาดทุนกล้าดีอย่างไรมาต่อว่าข้าซึ่งเป็นอาของเจ้า"

กู้จื่อเว่ยเห็นชาวบ้านกำลังมาทางนี้นางจึงหยุดรอให้คนมากพอ โดยเฉพาะท่านย่าอู๋จอมโวยวาย ส่วนอีกคนไม่รู้ว่านางกำลังรอเวลา

"ท่านอาหรือ...ข้าจำได้ท่านพ่อข้ามีพี่ชายสองคน คนโตขี้เกียจสันหลังยาวและเป็นผีพนัน ส่วนอีกคนลุงรองของข้าขยันขันแข็ง ท่านอาหญิงของข้าออกเรือนแล้วนางแต่งงานไปอยู่หมู่บ้านเถาฮวา เจ้าโผล่มาจากกไหนกันจึงมานับญาติกับข้า ถ้าลูกนอกสมรสข้าไม่นับนะ"

ฮ่าๆๆๆ เสียงชาวบ้านหัวเราะ กู้เฉิงเดินเข้ามาใกล้เงื้อมือเพื่อจะตบกู้จื่อเว่ย หญิงสาววางตะกร้าลงแต่แสร้งล้มลงไปทันที แสดงท่าทางเหมือนถูกกู้เฉิงผลัก ทั้งที่เขายังไม่ทันถูกตัวนางก่อนจะร้องไห้ออกมา

"โอ๊ย...ข้าเจ็บจัง ท่านปู่ท่านย่าทุกท่าน ช่วยข้าด้วย ข้าถูกรังแกอีกแล้ว"

"หยุดมือนะไอ้คนนอกกล้าดีอย่างไรมาทำร้ายนางหนูเว่ยเว่ย"

"ใช่ๆๆ กู้เหว่ยเจ้าออกมาดูไอ้ลูกนอกคอกของเจ้ากับนางหลี่สิ กล้าทำร้ายกระทั่งเด็กผู้หญิง"

กู้เฉิงงเป็นไก่ตาแตกเขาลงมือตอนไหนนางล้มลงไปเองชัดๆ

"เจ้าอย่ามาเสแสร้ง ข้ายังไม่ได้ถูกตัวเจ้าเลยนะ"

"เจ้าถูก..ข้าเห็นเจ้าผลักนางไอ้คนนอก เว่ยเว่ยเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม"

เสียงแหลมเล็กราวกับเสียงสตรีดังมา เมื่อกู้จื่อเว่ยเห็นเข้าก็อมยิ้มนี่คือเจียงโม่เหวินหลานชายท่านย่าเจียง เป็นเด็กผู้ชายที่อรชรอ้อนแอ้นยิ่งนัก มีเพียงกู้จื่อเว่ยที่ยอมเล่นกับเขา เจียงโม่เหวินเดินมาพยุงสหายรักเอ่ยออกมาท่างกลางผู้คน

"นี่ทุกๆคนข้าเห็นว่าไอ้คนนอกหน้าขาวนี่ตีเว่ยเว่ยของข้า หึ"

เจียงโม่เหวินไม่เห็นหรอก แต่เขาบอกว่าไอ้หน้าขาวนั่นตีก็แปลว่าตีสิใครจะทำไม ก่อนจะมองค้อนกู้เฉิงและหันมาปัดเสื้อผ้าให้สหายรัก เอ่ยถามห่วงใย

"เสี่ยวยาโถวเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่"

"ข้าเจ็บนิดหน่อยน่ะ เขาผลักข้าจนล้มเข้ากระแทก คนงามเจ้าดูสิ"

คนงามหรือ? เมื่อสหายเรียกตนเองว่าคนงาม เจียงโม่เหวินก็สูดลมหายใจ สะบัดผ้าเช็ดหน้าในมือยืนเท้าเอว ซึ่งขัดแย้งกับร่างบุรุษของเขายิ่งนักเอ่ยกับกู้เฉิง

"นี่ลูกนางคนแซ่หลี่ ถือดีอย่างไรมาทำเว่ยเว่ยของข้าฮะ เดี๋ยวแม่ตบเสียหรอก"

"เจ้า...ไอ้คนผิดเพศ อย่ามาปากดีที่นี่"

เมื่อกู้เฉิงด่าจี้จุด เจียงโม่เหวินมีหรือจะยอม สองเท้ากระทืบเร่าๆยกมือข้างที่ถือผ้าเช็ดหน้าชี้หน้ากู้เฉิงด่าทอจนชาวบ้านอ้าปากค้าง

"กรี๊ด..ไอ้ลูกชู้ กล้าใช้แซ่กู้ไม่สำเหนียกตัวเอง มารดาเจ้าลักลอบเป็นชู้กับตาแก่กู้นั่นจนมีลูกนอกคอกอย่างเจ้าออกมา ข้าจะไปร้องทางการให้เอาเจ้ากับแม่เจ้าถ่วงกรงหมู ตาแก่กู้นี่เจ้าจะออกมาหรือไม่ อย่าเป็นเต่าหดหัว ถ้าอยู่แล้วไร้ประโยชน์ไม่รีบไปตายเสีย"

เมื่อเด็กผู้ชายสูงเก้งก้างคนหนึ่งชี้หน้าด่านบุรุษเต็มวัยด้วยท่าทางสะบัดสะบิ้งกู้จื่อเว่ยถึงกับต้องกลั้นขำ แต่เอาน่าเจ้าเก้งน้อยตัวนี้ดูๆไปก็น่ารัก สาวทรานซ์โบราณนี่ถึงลูกถึงคนดีแฮะน่ารัก กู้จื่อเว่ยคิดในใจ แม้จะขำที่เพื่อนสาวทาแป้งจนหน้าขาว ไว้ถ้าเจียงโม่เหวินคิดเอาดีด้านนี้จริงๆจะสอนแต่งหน้าแบบโต่วอินให้เลย

กู้เฉิงเห็นว่าชาวบ้านเริ่มจะมุงกันมากขึ้นก็จะหนี แต่ท่านย่าอู๋ MVPของงานนี้เพิ่งจะเอ่ยขึ้น

"เพ้ย...นี่โม่เหวินเจ้าอย่าไปเรียกตาแก่นั่นเลย จะเอาอะไรไปสั่งสอนบุตรหลาน ตัวเองแก่จนจะลงโลงยังไม่รู้ถูกผิด"

"ใช่ท่านป้าอู๋พูดถูก เรื่องนี้ต้องปรึกษากับหัวหน้าหมู่บ้านแล้วคนแบบนี้อยู่ในหมู่บ้านเรา อนาคตบุตรหลานจะออกเรียน สอบขุนนางได้อย่างไร"

เมื่อชาวบ้านเริ่มถกเถียงพูดคุยหัน กู้เหว่ยจึงเดินออกมาเอามือไพล่หลังแสดงท่าทางงทรงภูมิเอ่ยเรียกบุตรชาย

"เฉิงเอ๋อร์เข้าบ้านเถอะ อย่าได้เปลืองน้ำลายกับคนชั้นต่ำเหล่านี้เลย"

"ขอรับท่านพ่อ ฝากไว้ก่อนเถอะนางตัวดี"

"เพ้ย เจ้าคนสูงส่งทำตัวเหมือนตนเองเป็นชนชั้นสูง เจ้าสามไม่อยู่แล้ว เจ้ารองก็ต้องไปอยู่บ้านเมียข้าอยากรู้นักที่ดินแปดสิบหมู่ของเจ้าจะมีใครลงมือไถหว่าน เหอะ"

กู้จื่อเว่ยใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงก่อนจะเอ่ย

"ข้า..ข้าต้องไปบ้านท่านปู่ใหญ่ก่อนนะเจ้าคะ พอดีข้าจะเอาตะกร้าไปคืนเผื่อท่านย่าใหญ่จะรีบใช้"

"ไปเถอะๆ สายแล้วจะได้รีบกลับบ้านเจ้าอยู่ไกลไม่น้อย"

ย่าอู๋เอ่ยกับนาง เจียงโม่เหวินเก็บฟักทองใส่ในตะกร้าให้สหายก่อนจะเอ่ย

"เว่ยเว่ยพวกเราไปเถอะ หึ ฝากไว้ก่อนเถอะไอพวกคนบ้านกู้ กล้าทำสหายข้าอีก แม่จะตบให้หน้าหันเลย"

สาวน้อยกับหนุ่มน้อยที่ออกสาวพากันเดินไปทางบ้านของกู้หวายอัน เมื่อมาถึงก็เอาตะกร้าคืนท่านย่าใหญ่และขอซื้อน้ำมันกลับมา เย็นนี้จะทอดดอกฟักทองชุบไข่และทอดปลาทำน้ำแกงปลา จำต้องซื้อมาเพื่อให้แม่กับน้องเห็น เวลาที่เอาขอตัวเองออกมาจะได้ไม่มีจุดให้น่าสงสัย

ทั้งสองคนเดินกลับมา ผ่านหน้าบ้านใหญ่ กู้จือเว่ยชูนิ้วกลางให้กู้เฉิงแต่ว่าเขาไม่รู้ความหมาย และนางก็ด่าไปหนึ่งที

"ไอ้หน้าปลาชนสันเขื่อน"

ส่วนเจียงโม่เหวินเท้าเอวสองข้างแล้วสะบัดหน้าพรืดเอ่ยเสียงดังให้คนด้านใน

"ไอ้อัปลักษณ์ หึ"

จากนั้นก็เดินบิดไปมาพากันกลับไปท้ายหมู่บ้าน กู้จื่อเว่ยบอกว่าวันนี้จะเก็บกิ่งไม้มามัดทำฟืนขายและจะแบ่งให้บ้านเจียงด้วย เจียงโม่เหวินจึงขันอาสามาช่วย หลักๆคือมาคุยเล่นเพราะเขามีเพื่อนจริงใจแค่คนเดียวคือนาง