Home / รักโบราณ / ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก / นี่มันผ้าขี้ริ้วห่อทองเลยนะ

Share

นี่มันผ้าขี้ริ้วห่อทองเลยนะ

last update publish date: 2026-07-15 12:14:50

เมื่อนางเดินเข้าไปกู้จื่อหยางหุงข้าวแล้วเรียบร้อย กำลังต้มน้ำให้ท่านแม่ล้างหน้าอยู่ ท่านแม่ตื่นมาก็มานั่งสานรองเท้าฟางได้สองคู่แล้วเป็นของกู่จื่อหยางกับกู้จื่อเหยา นางทำงานไวมาก เมื่อกู้จื่อเว่ยมาถึงนางจึงเอาน้ำแกงเป็ดที่เหลือจากเมื่อคืนมาอุ่น มีเป็ดเหลืออีกครึ่งตัวที่นางรวนเค็มไว้เมื่อวาน ถ้ารู้จะมีมิติใจเย็นกว่านั้นหน่อยก็ไม่ต้องมานั่งกินเค็มแล้ว เฮ้อ จากนั้นก็เตรียมตั้งโต๊ะ

กู้จื่อเว่ยอุ่นน้ำแกงเป็ดเรียบร้อย ก็นำกระทะใบเล็กที่ยึดกลับมาจากบ้านใหญ่มาได้วางบนเตา เทน้ำมันลงไปจากนั้นตอกไข่ลงไปสี่ฟองยีจนได้ก้อนเหลืองทองจึงตักขึ้น ก่อนจะใส่เห็ดโคนที่ล้างสะอาดแล้วลงไปผัด เติมเกลือเล็กน้อยเทไข่ลงไปคนก็ได้เห็ดโคนผัดไข่อีกหนึ่งอย่าง

ดอกฟักทองเก็บไว้ตอนเย็น ฟักทองจะแบ่งครึ่งมานึ่งตอนเย็นเช่นกัน ในมิติมีของดีแต่ถ้านางจะเอาออกมาต้องรอบคอบ กินคนเดียวก็ได้แต่ทำเช่นนั้นเท่ากับเป็นคนเห็นแก่ตัว แล้วนางจะมีครอบครัวไปทำไม

อาหารเช้ามีน้ำแกงเป็ด เห็ดโคนผัดไข่พร้อมกับมันแกวที่ล้างและปอกเปลือกเรียบร้อย หั่นเป็นชิ้นๆวางในจาน สีขาวราวกับหิมะของมันดึงดูดให้อยากหยิบมากัดสักชิ้นกรุบๆๆ กร๊อบๆๆ กู้จื่อเว่ยหยิบมากัดหนึ่งชิ้นก่อนจะยิ้มให้ทั้งสามคนแล้วเอ่ย

"ท่านแม่ น้องรอง น้องเล็กมันแกวนี้หวานนักลองชิมสิ"

ทั้งสามคนหยิบมากิน พอได้ลิ้มลองก็ยิ้มออกมา เฉินซื่อเอ่ยกับบุตรสาว

"หวานมาก เว่ยเว่ยลูกรู้ได้อย่างไรว่ามันกินได้"

"ท่านแม่ ข้าอ่านหนังสือออก ท่านพ่อเคยสอนเจ้าค่ะ หนังสือบางเล่มมีบันทึกเกี่ยวกับพืชพันธุ์ อะไรที่ผ่านตาข้าย่อมจดจำได้ ความรู้คือขุมทรัพย์ท่านแม่เคยได้ยินคำนี้หรือไม่เจ้าคะ"

"แม่ไม่เคยได้ยิน แต่ฟังแล้วความหมายคงจะดี

เฉินซื่อน้ำตาซึม สามีตอนที่อยู่บ้านเดิมเคยได้เรียนหนังสืออยู่สามปีจึงอ่านเขียนได้ แต่หลังจากที่อพยพเพราะภัยแล้วจนมาตั้งรกรากที่นี่เขาก็ไม่ได้เรียนอีกเลย ยังดีที่ถ่ายทอดให้บุตรสาว อย่างน้อยเมื่อวานนี้นางก็ลุกมาปกป้องครอบครัวไม่ให้ถูกรังแก ก่อนหน้านางคงยอมจนถึงที่สุดแล้วจนกระทั่งพี่สะใภ้ใหญ่ทำร้ายนางจนเลือดตกยางออก กู้จื่อเว่ยตักน่องเป็ดใส่ในชามน้องชายก่อนจะบอกกล่าวกับเด็กน้อย

"น้องรอง....รอสักพักพี่จะหาเงินส่งเจ้าไปเรียนที่สำนักศึกษา"

"พี่ใหญ่จะให้ข้าเรียนหนังสือหรือขอรับ"

"ใช่ ระหว่างนี้พี่จะสอนเจ้ากับน้องเล็กเท่าที่พี่เรียนรู้มา แต่หลังจากที่เจ้าเข้าเรียนแล้วต้องกลับมาสอนน้องสาวเราวันละครึ่งชั่วยาม หากมิใช่เพราะสำนักศึกษาเข้มงวดเรื่องรับแต่บุรุษไม่รับสตรี พี่คงส่งไปเรียนทั้งคู่"

"ขอบคุณขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตท่านกับน้องเล็กจะได้ไม่ลำบาก หากแต่งงานไปข้าจะเป็นที่พึ่งให้ท่านกับนาง"

"เว่ยๆๆ เจ้าเด็กนี่อายุเพิ่งจะเจ็ดขวบรู้จักไล่พี่สาวให้ไปหาสามีเสียแล้ว ทำเช่นนั้นพี่ไม่ขาดทุนหรือ ส่งเจ้าเรียนจบยังไม่ทันได้ถอนทุนคืนจะส่งพี่ไปให้คนอื่นเลี้ยงพี่ไม่ยอมนะ"

คิกๆๆฮ่าๆๆๆ ทั้งสี่คนหัวเราะออกมา กู้จื่อหยางเกาท้ายทอยเอ่ยแก้เขิน

"ข้าได้ยินพี่จูล่งพูดกับท่านแม่เขาตอนที่จะเดินทางไปสอบขอรับ ข้าจึงรู้ว่าการเป็นขุนนางนั้นสำคัญมาก"

"เอาอย่างนี้ พี่จะเป็นเศรษฐีที่ดิน เจ้าสอบซิ่วไฉผ่านพี่ก็สบาย ทางการจะละเว้นภาษีให้ดีไหม"

"อื้อ..ดีขอรับ"

"กินข้าวๆ วันนี้พี่จะเลื่อยตัดทอนต้นไผ่มาทำรั้ว จะได้รู้ว่าขาดเท่าไหร่ต้องไปเลื่อยเพิ่มกี่ต้น พรุ่งนี้จะพาท่านแม่ไปหาหมอ"

ทั้งสี่คนกินข้าวเช้าต่อ เมื่ออิ่มแล้วกู้จื่อหยางและกู้จื่อเหยาก็เก็บจานไปล้าง ส่วน กู้จื่อเว่ยหยิบตะกร้าที่ใส่ฟักทองเตรียมไปคืนบ้านปู่ใหญ่เฉินซื่อก็เรียกบุตรสาวมาหา

"เว่ยเว่ยมาหาแม่สักหน่อย"

"เจ้าค่ะท่านแม่ เดี๋ยวพี่มา ทั้งสองคนเห็นลานหินนั่นไหม"

"เห็นขอรับ /เห็นเจ้าค่ะ"

"ดี ตอนนี้มีรองเท้าสวมใส่แล้ว ไปช่วยกันเก็บกิ่งไม้เหล่านั้นที่ระเกะระกะมาตากที่ลานหินนั้นให้แห้ง คืนนี้พี่จะมัดเพื่อเอาไปขายในหมู่บ้านพรุ่งนี้เช้า เราจะหาค่าเข้าเมืองกัน หากพวกเจ้าอยากไปด้วยสี่คนก็8อีแปะต้องขายฟืนถึง4มัด"

"เจ้าค่ะ/ขอรับ"

เมื่อสั่งน้องๆเรียบร้อยกู้จื่อเว่ยจึงไปหามารดาตามที่นางเรียกหา เมื่อเข้ามาในบ้านมารดาของนางกำลังนั่งสานรองเท้าอยู่ ทันทีที่เห็นบุตรสาวจึงบอกให้ปิดประตู

"ปิดประตูและลงกลอนให้เรียบร้อยทีนะเว่ยเว่ย"

น้ำเสียงของเฉินซื่อลดเบาลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ แววตาที่เคยอ่อนโยนฉายแววกังวลและระแวดระวังอย่างถึงที่สุด กู้จื่อเว่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย นางเดินไปปิดประตูทันที

เฉินซื่อวางม้วนฟางในมือลง ก่อนจะล้วงเข้าไปในสาบเสื้อชั้นในสุดที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิด ป้ายไม้อย่างดีชิ้นหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้ากู้จื่อเว่ย ปลายป้ายสลักลวดลายของร้านฝากเงินในตัวอำเภอ

"นี่คือป้ายร้านฝากเงิน... บิดาของพวกเจ้ารู้ดีว่าท่านปู่ของเจ้าลำเอียงเพียงไหน ตอนที่เขาแอบไปล่าสัตว์และหาของป่าเสี่ยงตายอยู่บนเขาลุงใหญ่เจ้ามักจะตามไปขายด้วยเมื่อได้เงินก็จะยึดเอาไป ส่วนนี้เป็นส่วนที่บิดาเจ้าฝากสัตว์ป่าที่ล่าได้กับท่านอาสือเหยียนให้ช่วยไปขายแทน จากนั้นเขาก็แอบไปเปิดบัญชีที่ร้านฝากเงินเอาไว้โดยไม่ให้คนบ้านใหญ่รู้... ในนี้มีเงินอยู่ทั้งหมด 80 ตำลึง"

" เว่ยเว่ยที่แม่ไม่กล้าเอาออกมาลูกรู้เหตุผลแล้ว แต่เมื่อวานนี้แม่รู้แล้วว่าลูกสาวแม่จะสามารถปกป้องน้องๆเจ้าและปกป้องเงินที่บิดาเจ้าหามาอย่างลำบาก เสี่ยงตายอยู่บนเขากว่าจะได้มา เจ้าเก็บไว้ แม่ป่วยออดแอดเช่นนี้ หากป้าสะใภ้ใหญ่เจ้ามาหาเรื่องแม่อาจเก็บไม่อยู่อีกต่อไป"

กู้จื่อเว่ยตาโต นี่มันผ้าขี้ริ้วห่องทองนะโว้ยเจ๊เว่ย แต่ก็เข้าใจแหละหากเอาออกมาไม่เพียงแค่บ้านใหญ่ แต่ชาวบ้านที่ละโมบย่อมเห็นครอบครัวนี้เป็นเหยื่ออันโอชะ บ้านที่ไม่มีบุรุษปกป้องนั่นไม่ต่างจากเนื้อบนเขียง กู้จื่อเว่ยรับมาก่อนจะเอ่ยคำมั่น

"ท่านแม่ข้าจะเก็บรักษาอย่างดี มีเงินนี้แล้วพรุ่งนี้ท่านไปหาหมอหากต้องกินของบำรุงท่านก็อย่าได้ประหยัด ท่านแข็งแรงข้าจึงมีแรงทำงานไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง จากนั่นข้าจะไปเปลี่ยนโฉนดจากของท่านพ่อมาเป็นชื่อข้า ให้ท่านปู่ใหญ่รับรอง แซ่กู้เหมือนกันย่อมไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ"

"ได้เอาตามที่เจ้าว่า แม้ลึกๆจะเป็นการผลักภาระให้เจ้าก็ตาม แต่แม่เชื่อว่าเจ้าจะทำมันได้"

จากนั้นกู้จื่อเว่ยก็เอาฟักทองไปให้ท่านปู่ใหญ่ ส่วนของลุงรองเดี๋ยวเขามาค่อยให้ไป ป้ายร้านฝากเงินโยนเข้ามิติไปก่อน กองๆไว้นั่นแหละคืนนี้จะเข้าไปจัดระเบียบ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก    ข้าแค่ทำหน้าที่แทนบิดาของข้าเท่านั้น

    ทั้งสามคนเดินมาไม่นานก็เจอกับลำธารสายเล็กๆไม่ใหญ่มากนัก กว้างหนึ่งจั้งความลึกแค่พอประมาณ มีร่องรอยของสัตว์มาดื่มน้ำบริเวณริมตลิ่ง เพราะมีรอยเท้าเล็กๆ กู้จื่อเว่ยนำต้นหญ้ามาสานเป็นโพรงเพื่อล่อกระต่าย จะเอาไปฝากกู้จื่อเหยา แม่หนูน้อยอยากเลี้ยงนางก็จะให้เลี้ยง จะได้ฝึกความรับผิดชอบด้วย เจียงโม่เหวินทุลักทุเลถอนขนไก่ป่า เพราะอยากกินไก่ย่างสือเหยี่ยนจึงตามใจ เสียงมีจริตจะกร้านดังมา"แม่คนงาม สหายเจ้าจะไม่ไหวแล้วมาช่วยข้าหน่อยเถอะ""เจ้านี่นะ อยากกินก็รอกลับไปกินที่บ้านมิได้หรือ""เว่ยเว่ย กินไก่ย่างกลางป่าบรรยากาศมันชวนให้น้ำลายไหลนะ""ได้ๆๆ ส่งมาข้าจัดการเอง"ร่างบางนำไก่ไปลนไฟแล้วใช้มีดเล็กเก็บขนจนเกลี้ยง จากนั้นก็ผ่าท้องควักเอาเครื่องในออก สือเหยียนเห็นมีดที่นางใช้อยู่จึงอดถามไม่ได้"เว่ยเว่ย..มีดนี้ซื้อที่ใดหรือ ช่างคมยิ่งนักหากเจ้าเจอช่วยซื้อมาฝากท่านอาสักเล่มได้หรือไม่"กู้จื่อเว่ยนิ่งไปสักพัก ถ้าเอามีดออกมาแล้ววันต่อมาจะมีมีดเพิ่มไหมนะ ปกติเอาออกมาแต่เสบียงก่อนจะอ้างชื่อหลงเฮ่เทียนเอ่ยกลับไป"มีดนี้พี่หลงให้มาเจ้าค่ะท่านอาสือ หากเขาเขียนจดหมายมาข้าจะถามให้น

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก    พี่หลงเขาก็รูปงามอยู่นะ

    หลังจากจัดการกู้หลินที่ใส่ร้ายท่านย่าของนางกู้จื่อเว่ยก็เดินหน้าค้าขายเต็มกำลัง บ่อน้ำร้อนเดิมคิดจะปลูกผักขาย แต่ว่าเอาไว้ให้เป็นที่สำหรับแช่เพื่อรักษาสุขภาพคนในครอบครัวดีกว่า เรื่องนี้ให้คนนอกรู้ไม่ได้โดยเฉพาะทางการ หยกดิบที่ฝากหลงเฮ่าเทียนไปประมูลนั้นไม่รู้ว่าได้เท่าไหร่ หากได้เยอะนางก็จะเก็บเอาไว้ไปซื้อบ้านในเมืองหลายๆหลังเอาไว้ปล่อยเช่า ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งตากแดดตากลมวันนี้นางจะขึ้นเขาเพื่อไปเก็บดอกไม้ป่ามาทำเครื่องสำอางและเครื่องหอม เจียงโม่เหวินมาตั้งแต่ปลายยามเฉินเพื่อไปด้วยกัน สือเหยียนอาสาไปด้วยเขาเป็นห่วงหากให้ไปกันเอง ก่อนนายกองหลงกลับไปเขาแวะมาฝากฝังครอบครัวนางเอาไว้ หากนางอยากไปไหนก็ให้เขาช่วยคุ้มครอง แม้ว่าเขาจะเป็นพรานป่าแต่ก็พอมีฝีมือ สมัยยังหนุ่มเคยเป็นคนคุ้มกันสินค้ามาก่อน ชายหนุ่มอรชรในชุดสีฟ้าทะมัดทะแมงแต่ก็ดูอ้อนแอ้นราวกับสตรีเดินมาคล้องแขนสหายรักก่อนจะเอ่ย"แม่คนงาม วันนี้เราจะไปเก็บดอกไม้กัน ถ้าเจ้าชอบต้นไหนบอกมาข้าจะถอนรากถอนโคนมาให้""ได้ๆ เสี่ยวเหวินของข้าดีที่สุด""ข้าดีกว่าไอ้ผีดิบเจียงซือนั่นหรือเปล่า"เมื่อสหายรักเอ่ยจบในหัวกู้จื่

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก   ถูกลงโทษจำคุก

    กู้หลินชี้หน้ากู้จื่อเว่ยเมื่อถูกนางตอกกลับ นางหลี่ตรงเข้ามาหมายจะตบนางแต่ยังไม่ทันลงมือก็มีเสียงเรียกมาจากนอกรั้ว"ที่นี่ใช่บ้านของแม่นางกู้หรือไม่ ข้ามาหากู้หลินมีคนบอกว่าเขาอยู่ที่นี่"เมื่อหันไปตามเสียงก็เห็นเป็นเจ้าหน้าที่ กู้หลินรีบเข้าไปประจบก่อนจะเอ่ย"ใต้เท้าข้าคือกู้หลินขอรับ ไม่ทราบว่าท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือขอรับ หรือว่ามาจัดการกับนางเด็กนี่ที่อกตัญญู""ใช่ พวกข้ามาเรื่องคนอกตัญญูแต่ไม่ใช่แม่นางน้อยคนนั้น กู้หลินใช่ไหม มีคนฟ้องร้องเจ้าว่าให้ร้ายผู้มีพระคุณและอกตัญญู ตามข้าไปให้การกับใต้เท้าเสีย"ฟ้องร้องหรือ...ใครกันทำเรื่องนี้ ข้าบริสุทธิ์นะไม่เคยทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น""คนที่ฟ้องร้องคือกู้หงคนที่เขียนคำร้องคืออาจารย์ใหญ่เจ้าของสำนักศึกษาของเจ้าเอง อย่าพูดมาก เด็กๆเอาตัวไป""ไอ้หยา กลั่นแกล้งกันแล้ว กู้หงกลั่นแกล้งหลานชาย ร่วมมือกับอาจารย์ฟ้องร้องหลินเอ๋อร์ของข้า นี่มันจะให้คนเขาอยู่ได้อย่างไร ทางการตัดสินไม่เป็นธรรม""ท่านยาย พูดจาอะไรให้ระวังสักหน่อย พวกเราทำตามหน้าที่ หากคนบ้านท่านไม่ผิดใต้เท้าเราย่อมให้ความเป็นธรรม แทนที่จะมาร้องไห้โว

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก   บอกลากลับชายแดน

    วันรุ่งขึ้นยามเฉินกู้จื่อเว่ยทำอาหารเช้าหลายอย่างรวมถึงทำอาหารห่อให้ทั้งหมดไปกินระหว่างทาง เนื่องจากมีเสบียงหลายคันรถจินอี้จึงเกณฑ์เอาทหารประจำการที่แข็งแรงไปเป็นทหารชายแดนอีกหนึ่งร้อยคนและจ่ายค่าตอบแทนให้ครอบครัวละยี่สิบตำลึง ชายหนุ่มที่เดินทางไปจะไม่มีการส่งเบี้ยหวัดกลับมาอีกเพราะจ่ายให้แล้วทั้งปี หลงเฮ่าเฉินที่กำลังกินมื้อเช้าเงยหน้าแล้วเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"พี่จะไปแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายหาพี่ด้วยนะ""เจ้าค่ะ ท่านเองก็อย่าลืมให้ท่านพ่อเขียนจดหมายมาบ้าง ข้าให้เวลาเขาอีกครึ่งปี หากเขาไม่เขียบนมาหาข้าก็ไม่ติดที่จะหาบิดาคนใหม่ ท่านแม่ยังสาวยังสวยหนุ่มๆต่อแถวไม่ไหวด้วยซ้ำ"ทุกคนหัวเราะกับวาจาโผงผางของนาง กู้หวายอันเอ่ยติดตลก"ไอ้หยา เว่ยเว่ยของปู่จะทำเช่นนั้นไม่ได้นะ ไม่กลัวท่านย่าเจ้าลุกจากหลุมมาตีก้นหรือ""ไม่กลัวเจ้าค่ะ ถ้าท่านย่าลุกมาจริงคนแรกที่จะถูกท่านย่าเอาไม้ฟาดหัวน่าจะเป็นท่านปู่ของข้านะฮ่าๆๆๆ"ฮ่าๆๆๆๆ เสียงหัวเราดังลั่น เมื่อมื้อเช้าเรียบร้อยทุกคนก็เตรียมตัวไปรับเอาเกวียนเสบียงที่จอดไว้ที่ในตำบล หลงเฮ่าเทียนยิ้มก่อนจะเดินมาหา มือแข็งแกร่งจับปอยผมนางท

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก   เล่นละครหน้าสำนักศึกษา

    ในตำบลร่างสูงใหญ่หัวไหล่กว้างจากการทำงานหนักมาตลอดเวลาบัดนี้นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่น ชายชราคนหนึ่งแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีเดินเข้ามาทักทาย"เจ้าหนุ่มคนนี้เหตุใดถึงมานั่งร้องไห้อยู่เล่า น้ำตาลูกผู้ชายมีค่าดั่งทองเจ้าจะอ่อนแอนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"กู้หงเงยหน้ามองดูชายที่เอ่ยกับเขาจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ท่านลุงท่านนี้ ชีวิตข้าไม่เคยเสียน้ำตาให้กับสิ่งใด แต่กับมารดาที่จากไปแล้วกลับถูกคนที่นางเลี้ยงมากับมือใส่ร้าย ข้าที่เป็นบุตรชายของนางนั้นเสียใจแทนนางจนไม่อาจห้ามน้ำตาได้จริงๆ"("เว่ยเว่ย..ไอ้ที่เจ้าให้มาทาตานี้มันได้ผลเกินไปไหม เล่นละครจบแล้วข้าจะหยุดร้องไห้ได้หรือไม่กันเล่า") กู้จื่อเว่ยหยิบเอาบาล์มแก้ปวดใส่กระปุกมาให้เขาป้ายตาหากร้องไห้ไม่ออก ส่วนกู้หงเมื่อเอ่ยออกมาจนหมดชายชราก็ถอนหายใจเอ่ยถามเขาเช่นกัน"เจ้าหนุ่ม หากเจ้าไม่รังเกียจจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ เผื่อข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้"กู้หงหยิบกระดาษออกมาก่อนจะมองอย่างเหม่อลอยเอ่ยเบาๆ "นี่คือหนังสือสมรสที่ทางการรับรอง และยังมีหนังสือผ่านทางที่เก็บเ

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก   เขียนบทให้ลุงรอง

    กู้จื่อเว่ยหันมายิ้มให้หลงเฮ่าเทียน นางมีวิธีจัดการคนเหล่านั้นเพียงแต่ต่อหน้าคู่หมั้นและแม่ทัพจินนางย่อมต้องเรียบร้อย พวกเขาจะได้เชื่อใจและดูแลบิดานางให้ เรื่องนี้ต้องให้ลุงรองช่วยจึงเอ่ยกับหลงเฮ่าเทียน"พี่หลง พอดีข้ามีบางเรื่องต้องไปจัดการ ข้าจะไปหาลุงรองหากไปช้าจะมืดเสียก่อนเจ้าค่ะ""พี่ขี่ม้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน เราสองคนหมั้นหมายกันแล้วไม่มีอะไรไม่สมควรหรอก""โอ่ว...เช่นนั้นก็ได้"กู้จื่อเว่ยไปขออนุญาตมารดาเพื่อไปหาลุงรองของนาง หลงเฮ่าเทียนพานางขึ้นม้าก่อนจะเหวี่ยงขาตามขึ้นมาคร่อมตัวนางที่อยู่ด้านหน้าจากนั้นก็พานางไปหมู่บ้านที่กู้หงอาศัยอยู่กับภรรยา ไม่นานก็มาถึงหมู่บ้าน ทันทีที่ชาวบ้านเห็นม้าสีดำตัวใหญ่ต่างก็พูดคุยกัน"นั่นม้าตัวใหญ่ยิ่งนัก ราคาตัวหนึ่งไม่ต่ำกว่าห้าพันตำลึงเชียวนะ""นั่นน่ะสิ.....บ้านใครกันร่ำรวยขนาดนี้"ชาวบ้านคนหนึ่งเดินมาถามหลงเฮ่าเทียนที่บังคับม้าเดินเข้ามา"เอ่อ...นายท่านมิทราบว่ามาหาผู้ใดหรือขอรับ"หลงเฮ่าเทียนเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"เว่ยเว่ยเจ้าไม่เคยมาหาลุงรองที่นี่หรือจึงไม่รู้จักบ้าน""ไม่เคยเจ้าค่ะ ตาแก่ยายแก่เอ๊ย ท่านปู่กับแม่เฒ่าหลี่วันๆ

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก    ข้าเชื่อว่าท่านพ่อยังไม่ตาย

    จากนั้นก็เดินกลับบ้าน ทางด้านเด็กน้อยกู้จื่อหยางก็ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเศษไม้เอามาทำฟืนไว้ได้เยอะพอสมควร เขาหันขวับมามองหาพี่สาว พอดีกับที่นางเดินยิ้มกว้างมาให้น้องชาย ก่อนที่จะชูเป็ดป่าในมือให้ดู กู้จื่อหยางรีบวิ่งมาหาพี่สาวทันที เด้กน้อยตื่นเต้นนั่นมันเนื้อเชียวนะ พวกเขาจะได้กินเนื้อกั

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก   ต้องจัดการชีวิตตนเองก่อน

    เงินที่มาจากการที่บังคับฟางอี้เฉียวให้กลับไปเอาเงินจากบ้านเดิมมาอุดหนุนก็จะหายไป แถมสตรีที่ตนเองมองว่าอัปลักษณ์กลับได้กินเนื้อทุกมื้อ ที่สำคัญสิวบนใบหน้าฟางอี้เฉียวนั้นกู้จื่อเว่ยคนนี้มีทางรักษาให้หายอีกด้วย สุดท้ายหากหญิงงามหลุดมือกู้หลินจะทำเช่นไร กล้าลงมือกับสือเหยียนหรือเปล่าขนาดหมีเขาย

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก   สัมผัสคำว่าครอบครัว

    ร่างผอมบางที่นอนอยู่บนกองฟางได้ยินเสียงพูดคุยด้านนอกเงียบไปก็ตื่นลืมตา กู้จื่อเหยาวิ่งเข้ามาก่อนใครเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนกองฟางที่ใช้ปูนอนในบ้านดินทรุดโทรมแห่งนี้ก่อนจะเอ่ยอย่างดีใจ" ท่านแม่....พี่ใหญ่เก่งยิ่งนักนางไปทวงสินเดิมท่านกลับมาได้ด้วยเจ้าค่ะ" สายตาฝ้าฟางเพราะขาดสารอาหารมองไปยังเด็กสาววั

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก   ข้าก็ไม่ได้อยากใช้แซ่กู้

    กู้จื่อเว่ยลุกขึ้นช้าๆโดยมีลุงรองของนางประคองเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไป นางกวาดสายตาไปยังลุงใหญ่และป้าสะใภ้ของตนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง"ที่สำคัญ..ตอนท่านพ่อยังอยู่เป็นท่านพ่อข้ากับลุงรองที่หาเลี้ยงบ้านใหญ่ทั้งบ้าน ลุงใหญ่ที่ควรเป็นหัวหน้าครอบครัวกลับเอาแต่อยู่โรงบ่อน ย่ารองเรื่องนี้ท่านก็รู้มิใช่หรือ เช่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status