บทที่ 7

คฤหาสน์ตระกูลเจริญเกียรติ

โอ่อ่าและโอ่โถงสมฐานะมหาเศรษฐีอันดับต้นของประเทศ ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนขนาดมหึมาของทอฝันกลับเปลี่ยนไปจากเดิมจนผิดหูผิดตา จากที่เคยเต็มไปด้วยตุ๊กตาราคาแพงและข้าวของสีหวานแหววที่เจ้าของร่างเดิมโปรดปราน

ตอนนี้มันถูกจัดวางใหม่ด้วยโต๊ะทำงานไม้ลามิเนตสีขาวสะอาดตา อุปกรณ์เขียนแบบมาตรฐานสากล และกองเอกสารเกี่ยวกับอัญมณีศาสตร์ที่วางเรียงรายอย่างมีระเบียบ

กอหญ้ารวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นมวยอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียน ดวงตาคู่สวยจดจ่ออยู่กับแบบร่างที่เพิ่งลงลายเส้นเสร็จสิ้นไปครึ่งหนึ่ง

รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นว่าทักษะการออกแบบในจิตวิญญาณของตนเองยังคงไม่เปลี่ยนไปตามร่างกายใหม่

แอด...

เสียงประตูห้องนอนที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้ปลายปากกาในมือเรียวชะงักลง

ผู้เป็นเจ้าของห้องผ่อนหายใจออกมาแผ่วเบา ดวงตาฉายแววเบื่อหน่ายก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่วางอำนาจเสียจนน่ายกรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมให้

ดีเซลยืนเด่นอยู่กลางห้อง ร่างสูงกำยำสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แผงอกกว้างที่สะท้อนถึงความแข็งแกร่งและอำนาจดิบเถื่อนทำให้ห้องที่กว้างขวางดูแคบลงไปถนัดตา

นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเขาจ้องมองภรรยาสาวด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด

“ทอฝัน นี่คุณยังคิดจะเล่นสนุกอยู่อีกนานแค่ไหน?”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดันนั้นก้องไปทั่วห้อง ดีเซลสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ พลางปรายมองกองเอกสารและแบบร่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน

“การมาหลบอยู่ที่บ้านพ่อแม่คุณแล้วแสร้งทำเป็นทำงานขยันขันแข็งแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกประทับใจขึ้นมาหรอกนะ”

กอหญ้าวางปากกาลงอย่างใจเย็น ประสานมือวางบนโต๊ะแล้วเงยหน้าสบตากับคนหาเรื่องตรง ๆ ความรู้สึกของเธอสงบนิ่งและว่างเปล่าเสียจนชายหนุ่มรู้สึกหนึบที่อกเสียอย่างนั้น

“คุณดีเซล คุณเดินเข้าห้องนอนคนอื่นโดยไม่เคาะประตูเนี่ย เป็นมารยาทพื้นฐานที่เจ้าของกาสิโนระดับประเทศลืมเอาติดตัวมาด้วยเหรอคะ?”

“ทอฝัน!”

ดีเซลเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ถูกภรรยาตอกกลับนิ่ม ๆ

“ผมคือสามีของคุณ และนี่ก็เป็นห้องนอนของคุณที่ผมมีสิทธิ์จะเข้าออกเมื่อไหร่ก็ได้”

“สามีที่ในใบทะเบียนสมรสระบุไว้ แต่ในทางปฏิบัติไม่ใช่น่ะเหรอคะ?”

กอหญ้าลุกขึ้นยืนช้า ๆ ความสูง 175 เซนติเมตร บวกกับท่าทางที่สง่างามทำให้เธอไม่ได้ดูเสียเปรียบเมื่อยืนเผชิญหน้ากับยักษ์ปักหลั่นอย่างเขา

“ปกติเราก็นอนแยกห้องกันอยู่แล้ว คุณเองก็เป็นคนย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าให้ฉันเข้าไปยุ่งกับพื้นที่ส่วนตัวของคุณ จำได้ไหมคะ?”

หญิงสาวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม ดวงตาคู่งามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย

“ในเมื่อคุณขอพื้นที่ส่วนตัว ฉันก็ยินดีมอบให้ ซึ่งในตอนนี้ฉันขอพื้นที่ส่วนตัวของฉันคืนบ้าง ทำไมจะไม่ได้คะ”

“คุณหมายความว่ายังไง?” ดีเซลถามกลับ น้ำเสียงดูจะสั่นด้วยความสับสนที่เริ่มก่อตัว

“หมายความว่ากฎเหล็กของฉันนับจากวินาทีนี้คือ ‘ห้ามคุณเข้ามายุ่งในพื้นที่ของฉัน’ ไม่ว่าจะเป็นห้องนอนนี้ หรือที่บริษัทที่คุณพ่อเพิ่งมอบตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ให้ฉันจัดการ”

กอหญ้าพูดพร้อมระบายรอยยิ้มเย็นที่ดูมาดมั่นแต่กลับกรีดลึกเข้าไปในใจคนฟัง

“เราจะเป็นสามีภรรยากันแค่ในนามและต่อหน้าสังคมเท่านั้น ส่วนเรื่องส่วนตัวต่างคนต่างอยู่ค่ะ”

ดีเซลหัวเราะออกมาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขื่นขมและเต็มไปด้วยแรงโทสะ

“คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ทอฝัน? คุณที่เอาแต่วิ่งไล่ตามผม กรีดร้องจะเป็นจะตายถ้าผมไม่มองหน้า วันนี้กลับมาตั้งกฎเหล็กกับผมเนี่ยนะ? คุณคิดว่าผมจะเชื่อว่าคุณเลิกสนใจผมได้จริง ๆ งั้นเหรอ?”