ตอนที่ 105 เหลี่ยมตัดเหลี่ยม

53 2-2

            ตอนที่ 105 เหลี่ยมตัดเหลี่ยม

            ตลอดค่ำคืน หลินจิงซูนอนแทบไม่หลับ ระดมสมองใช้ความคิดหาหนทางกำจัดหวังหลิวให้พ้นทาง

            เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ติงเสวี่ยเหม่ยเรียกขานอีกฝ่ายให้มารับประทานอาหารเช้าตามปกติ เธอได้สังเกตเห็นว่า ขอบตาล่างของหลินจิงซูมีอาการปูดบวมและช้ำ ดวงตาแดงก่ำอย่างชัดเจน

            ทีแรกติงเสวี่ยเหม่ยสันนิษฐานว่า ลูกสาวน่าจะเป็นโรคตาแดง จึงได้เตรียมตัวจะไปซื้อยาหยอดตาที่ศูนย์อนามัยใกล้บ้านให้

            แต่หลินจิงซูก็ชี้แจงถึงสาเหตุให้ฟังว่า น่าจะเป็นเพราะเหตุการณ์ของหวังหลิวเมื่อวาน ทำให้เธอนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ด้านคนเป็นแม่เมื่อได้ฟังก็รู้สึกเป็นทุกข์ใจขึ้นทันที แต่ก่อนจะเริ่มตั้งแผงขายของในช่วงบ่าย เธอก็ได้แอบไปซื้อยาหยอดตามาสองขวด แล้วนำไปวางไว้บนหัวเตียงในห้องนอนของลูกสาว

            วันนี้ หวังหลิวเลือกช่วงเวลาตั้งแผงขายของตรงกับของหลินจิงซูพอดิบพอดี

            เมื่อผู้คนที่สัญจรไปมาบนท้องถนนเริ่มหนาตาขึ้น หวังหลิวก็ใช้ประโยชน์จากความเสียงดังของตนเอง เริ่มตะโกนร้องเรียกให้คนเข้าร้าน

            ระดับเสียงของเขาดังลั่นไปทั่วรัศมีบริเวณนั้น ราวกับใช้โทรโข่งช่วยขยายเสียงก็ไม่ปาน อีกทั้งยังไม่ลืมที่จะแซะร้านคู่แข่งด้วยว่า

            “ชานมไข่มุกร้านนี้ทั้งถูกทั้งอร่อย ราคาถูกกว่าร้านข้างๆเกือบเท่าตัว! คุณลูกค้าที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง!”

            เห็นได้ชัดว่า หวังหลิวต้องการใช้ไม้แข็งเพื่อขับไล่ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูออกไปให้พ้นทาง เพื่อที่ว่าบนถนนเส้นนี้จะได้เหลือร้านขายชานมไข่มุกของเขาเพียงเจ้าเดียว!

            เมื่อใดที่สองแม่ลูกคู่นี้ไสหัวออกไปได้ เขาจะกลายเป็นเพียงคนเดียวที่ล่วงรู้สูตรชานมไข่มุกแสนอร่อยนี้ และจะสามารถผูกขาดธุรกิจนี้อย่างเบ็ดเสร็จ!

            เขาไม่เคยกังวลเลยสักนิดว่า สูตรชานมไข่มุกที่ได้มาจะรั่วไหลสู่ภายนอก ประการแรกทั้งเขาและภรรยาย่อมไม่โง่ปากโป้งไปบอกใครต่อใครอย่างแน่นอน ประการที่สอง สองแม่ลูกคู่นั้นเองก็คงได้รับบทเรียนไม่กล้าเชื่อใจใครง่ายๆอีกเช่นกัน และตามที่หวังหลิวคาดการณ์เอาไว้ อย่างเลวร้ายที่สุด ทั้งคู่ก็อาจย้ายออกไปตั้งแผงขายของที่อื่น แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา ตราบใดที่สะสมเงินทุนได้มากพอ เขาค่อยขยายสาขาไปตัดแข้งตัดขาในภายหลังได้ไม่ยาก

            อีกหนึ่งเรื่องสำคัญก็คือ หวังหลิวแทบไม่เป็นห่วงเรื่องที่หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยจะปรับลดราคาลงเพื่อแข่งขันกับตนเลย เพราะมีอยู่วันหนึ่ง ติงเสวี่ยเหม่ยเคยเล่าถึงแนวคิดทางด้านธุรกิจของหลินจิงซูให้เขาฟังว่า การลดราคาสินค้าเทียบเท่ากับการลดมูลค่าสินค้าโดยรวมลง ผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้จากสงครามราคาก็คือ ความพ่ายแพ้ของทั้งสองฝ่าย

            ทว่าสำหรับหวังหลิวแล้ว ในเรื่องสงครามราคานั้น เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเหมือนหลินจิงซูเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสาที่เริ่มก่อร่างสร้างธุรกิจจากความรักและความชื่นชอบในตัวชานมไข่มุก จนไม่กล้าปล่อยให้ธุรกิจของตนเองต้องสูญเสียมูลค่าได้ ตรงกันข้าม หวังหลิวกลับแตกต่างออกไป เขาเริ่มต้นจากการขโมยสูตรและลอกเลียนแบบโครงสร้างทางธุรกิจมาจากคนอื่นเท่านั้น เขาจึงมีความกล้าได้กล้าเสียมากกว่า ต่อให้ธุรกิจชานมไข่มุกจะต้องพังด้วยน้ำมือของเขา เขาก็ไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด

            แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น หวังหลิวเชื่อว่า อีกฝ่ายจะไม่กล้าประจันหน้ากับตนเองแน่

            หวังหลิวสังเกตเห็นว่า หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ เขาก็ยิ่งลำพองใจมากขึ้น เปล่งเสียงตะโกนลั่นด้วยความผยองมากขึ้นเรื่อยๆ

            “ชานมไข่มุกเย็นชื่นใจจ้า! ราคาแค่แก้วละ1หยวนเท่านั้น! ถูกกว่าร้านข้างๆตั้ง50เจียวแต่อร่อยเหมือนกัน!!”

            ในสายตาของหวังหลิว ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูก็เป็นแค่แม่หม้ายกับเด็กกำพร้าพ่อคู่หนึ่งเท่านั้น ต่อให้ทำธุรกิจประสบความสำเร็จในตอนแรก แต่สุดท้าย คนจำพวกนี้ก็ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะรักษามันเอาไว้ได้ ผู้หญิงกับธุรกิจงั้นเหรอ? สุดท้ายมันจะไปสู้ผู้ชายที่มีความเด็ดขาดกว่าได้ยังไง!

            เขาไม่เคยรู้สึกเลยว่า สิ่งที่ตนเองทำลงไปมันผิด แต่กลับรู้สึกสมเพชเวทนาสองแม่ลูกคู่นั้นมากกว่า ที่ไร้น้ำยาอ่อนหัดจนไม่สามารถรักษาธุรกิจที่เป็นดั่งท่อน้ำเลี้ยงของตนเองไว้ได้

            ถ้าจะโทษก็ต้องโทษในความโง่งมของตัวเองเถอะ!

            หลินจิงซูไม่ได้สนใจหวังหลิวเลยแม้แต่น้อย เธอกางแผ่นป้ายใบหนึ่งออกมาติดหน้าร้าน ตัวอักษรบนนั้นถูกเขียนไว้ด้วยปากกาหลากสีสันดึงดูดความสนใจ ระบุไว้ว่า ‘โปรโมชั่นพิเศษสำหรับคู่รัก ชานมไข่มุกจากแก้วละ1.5หยวน ซื้อสองแก้วถูกกว่าในราคา2หยวนเท่านั้น! พร้อมแถมขนมอบกรอบฟรีหนึ่งชุด ราคาคุ้มกว่าร้านข้างเคียง!’

            ประโยคสองคำสุดท้ายเพิ่งถูกเขียนเพิ่มเมื่อครู่นี้โดยฝีมือของหลินจิงซู เจตนาเพื่อหยามหน้าหวังหลิวโดยเฉพาะ!

            หลินจิงซูทยอยหยิบซองขนมที่ว่าออกมา ความจริงแล้วมันก็แค่ขนมถั่วเขียวธรรมดาๆ ปริมาณต่อซองก็น้อยมาก จุดเด่นเพียงอย่างเดียวของมันก็คือ การจัดวางบนแผงขายของที่ร้อยเรียงเป็นรูปหัวใจดวงโตเท่านั้น

            ผ่านไปไม่นาน ก็เริ่มมีคู่รักวัยรุ่นชายหญิงแห่เข้ามามุงดูด้วยความสนใจ ฝ่ายหญิงเมื่อเห็นคำว่า ‘โปรโมชั่นคู่รัก’ พวกเธอก็เริ่มหน้าแดงด้วยความเขินอาย ส่วนฝ่ายชายที่เห็นท่าทีเช่นนั้น ก็ต้องทำตัวเป็นสุภาพบุรุษรีบควักเงินจ่ายด้วยความเต็มใจเพื่อคนที่ตนรัก

            อิสรภาพด้านความรักของหนุ่มสาวในยุคสมัยนี้ยังค่อนข้างถูกจำกัดมาก หนุ่มสาวหลายคู่ที่เดินสัญจรไปมาบนท้องถนน ล้วนต้องการจะป่าวประกาศทั้งนั้นว่าพวกตนเป็นคู่รักกัน แต่ก็กลัวว่าตนจะแสดงอากัปกิริยาประเจิดประเจ้อเกินงามไป

            ดังนั้น จุดกึ่งกลางระหว่างความเหมาะสมและไม่เหมาะสมก็คือ การซื้อชุดขนมและเครื่องดื่มคู่รัก แม้ไม่ได้เดินจับมือถือแขนกัน แต่ก็รู้ว่าทั้งคู่มาด้วยกัน

            หลินจิงซูแก้ไขปัญหาในครั้งนี้ได้อย่างไร้ที่ติ!

            ภายในคืนนั้น คู่รักหนุ่มสาวนับไม่ถ้วนต่างเข้ามารุมล้อมแผงรถเข็นของหลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยเนืองแน่น แม้อัตรากำไรต่อชิ้นจะลดลงเกือบครึ่ง แต่ก็แลกมาด้วยจำนวนลูกค้าที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด หักกลบลบหนี้แล้ว พวกเธอก็ยังมีกำไรไม่น้อยไปกว่าเดิมเลย!