ตอนที่ 104 การตอบโต้

53 1-2

            ตอนที่ 104 การตอบโต้

            ระหว่างที่หวังหลิวกับหลีหลี่ช่วยกันเก็บของเสร็จแล้ว และกำลังจะลากรถเข็นจากไปนั้น หลินจิงซูก็จงใจเดินตัดหน้าเข้าขวางทางคนทั้งสองไว้

            หวังหลิวผู้เคยนอบน้อมถ่อมตนในอดีตไม่มีหลงเหลือให้เห็นอีกต่อไป เขาปั้นหน้าเหี้ยมเกรียมสบถใส่หลินจิงซูด้วยความรำคาญว่า

            “มีอะไรอีก?”

            แม้หวังหลิวจะเป็นชายวัยกลางคนที่ไม่ได้สูงหรือดูแข็งแกร่งอะไร แต่ตัวเขาที่ทำงานหนักมาเกือบทั้งชีวิต ย่อมต้องมีพละกำลังอยู่ไม่น้อย และก็มากพอที่จะกำราบติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูได้ด้วยตัวคนเดียว อีกอย่าง คนที่กล้าทรยศหักหลังสองแม่ลูกคู่นี้ได้อย่างไม่ไยดี มีหรือที่เขายังจะหวาดกลัวสิ่งใดอีก?

            หลินจิงซูหัวเราะคิกคักแล้วพูดขึ้นว่า

            “คุณหวังหลิว ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมคนอย่างคุณถึงประสบความล้มเหลวในธุรกิจมาตลอดชีวิต”

            ถูกหลินจิงซูพูดจี้ปมขยี้จุดเจ็บอย่างรุนแรงเช่นนี้ ใบหน้าของหวังหลิวก็เริ่มบิดเบี้ยวอัปลักษณ์เกินควบคุม เขากัดฟันพยายามสะกดอารมณ์และพูดตอบโต้กลับไปว่า

            “นังหนู เลิกพูดจาไร้สาระแบบตัวเอกในหนังได้แล้ว! ฉันจะแสดงให้แกได้เห็นว่า ธุรกิจครั้งนี้ของฉันจะประสบความสำเร็จได้ขนาดไหน!”

            หลิวจิงซูยังคงหัวเราะคิกคักเหมือนเดิม

            “ไม่หรอกค่ะ ก่อนจะเริ่มทำธุรกิจ คุณควรหัดเป็นคนให้ได้ก่อน!”

            “นี่แก!!!”

            หวังหลิวเตรียมยกกำปั้นขึ้นชกใส่หลินจิงซูอย่างไม่มีลังเล แต่เสี้ยวอึดใจเดียวกัน หลีหลี่กลับวิ่งเข้ามาห้ามปรามเอาไว้ได้ทัน

            “พอแล้ว! พี่หลิวหยุดเถอะ! เธอยังเป็นเด็ก ทำไมถึงต้องรังแกกันด้วยล่ะ? อีกอย่าง เรื่องที่เธอพูดมามันก็จริง…”

            หลีหลี่ถูกแทรกขัดจังหวะขึ้นทันควัน เป็นหวังหลิวที่ตวาดสวนโต้มาอย่างรวดเร็ว

            “เลิกพูดจาเหมือนคนขี้แพ้ซะที! เดี๋ยวนี้กล้ามีปากมีเสียงกับฉันแล้วเหรอ?”

            แม้เขาจะพ่นคำด่าตะคอกใส่เช่นนี้ แต่ทว่าแขนข้างนั้นของหวังหลิวก็ยังถูกหลีหลี่บีบจับไว้แน่น และท้ายที่สุด เขาก็ยอมล่าถอยไปแต่โดยดี ไม่หาเรื่องก่อปัญหาให้กับหลินจิงซูอีกต่อไป

            ประกายตาสีดำสนิทคู่นั้นของหลินจิงซูยิ่งทวีความมืดทมิฬลง เธอค่อยๆเลื่อนเก็บคมมีดที่เร้นซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อจนเลือนหายไป

            เธอใจเย็นมาโดยตลอด จนกระทั่งพบเห็นภาพฉากที่ติงเสวี่ยเหม่ยถูกหวังหลิวผลักไสจนล้มกระแทกพื้น วินาทีนั้นเองที่หลินจิงซูนึกอยากจะฆ่าเขาขึ้นมาจริงๆ!

            นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงจงใจเลือกใช้คำพูดที่ยั่วโมโหหวังหลิว เพราะเธอต้องการให้อีกฝ่ายเกิดบัดดาลโทสะพุ่งเข้ามาทำร้ายร่างกายตนเอง เธอจะได้ใช้ข้ออ้างเรื่องการป้องกันตัว ลงมือฆ่าเขาได้โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

           

            แต่น่าเสียดายจริงๆที่หลีหลี่เข้ามาขวางไว้ก่อน

            เดิมที หลินจิงซูตั้งใจไว้ว่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายกระโดดโลดเต้นไปสักวันสองวันก่อน จากนั้นจึงค่อยลงมือปิดฉาก แต่ในเมื่อมันกล้าลงมือกับติงเสวี่ยเหม่ยขนาดนี้ เกรงว่าคงจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป…

            ติงเสวี่ยเหม่ยมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของที่ร้าน จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าเมื่อครู่เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องตะโกนของหลีหลี่ ที่กำลังห้ามปรามหวังหลิวไม่ให้ลงมือ เธอถึงกับใจหายวาบ และด้วยความตื่นตระหนก จึงรีบวิ่งออกไปกระชากแขนหลินจิงซูกลับสู่อ้อมกอดของเธอ

            “เคร้ง…”

            เสียงโลหะแข็งตกกระทบพื้นดังกังวานก้อง มันคือมีดเล่มนั้นที่ซุกซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของหลินจิงซู และเวลานี้ มันก็ตกอยู่ที่ปลายเท้าของติงเสวี่ยเหม่ยพอดิบพอดี

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจสุดขีด ทันทีที่ได้สติ เธอรีบก้มลงเก็บมีดเล่มนั้นขึ้นมาจากพื้นไปซ่อนไว้ด้านหลังของตน ราวกับกลัวว่าจะมีใครบังเอิญมาพบเห็นเข้า

            “ซูซู นี่ลูกคิดจะ…”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเหลียวซ้ายแลขวาอยู่หลายรอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครสัญจรผ่านไปมา ก่อนจะเริ่มส่งเสียงพูดอีกครั้ง

            “นี่ลูกคิดจะทำอะไรกันแน่? รู้มั้ยว่าถ้าพลั้งมือขึ้นมาจริงๆ อนาคตของลูกจะเป็นยังไง!!”

            หากแผนการฆ่าเมื่อครู่ประสบความสำเร็จด้วยดี อนาคตที่เหลือของหลินจิงซูย่อมต้องดับสูญไปชั่วชีวิต แต่หากถูกอีกฝ่ายจับได้ ตัวเธอเองก็อาจถูกหวังหลิวทำร้ายถึงตายได้!

            หลินจิงซูปั้นหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “มันไม่ควรผลักแม่แบบนั้น คนอย่างมันสมควรตายแล้ว”

            ได้เห็นทัศนคติแนวคิดเช่นนี้ของลูกสาวตนเอง ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับสะพรึงกลัวเกินบรรยาย เธอรีบสวมกอดหลินจิงซูไว้ และตบแผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม

            “แม่ปลอดภัยดีแล้ว! แม่ปลอดภัยดีลูก! ไม่ต้องห่วงนะ!”

            “แม่ก็เหมือนกัน ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก คนอย่างมันปากเก่งได้อีกไม่นานแน่”

            น้ำเสียงที่หลินจิงซูเปล่งออกมานั้น นิ่งเรียบปราศจากอารมณ์ใดๆเจือปน

            “ซูซู นี่ลูกยังคิดจะ…”

            ติงเสวี่ยเหม่ยอดเป็นห่วงลูกสาวคนนี้เป็นไม่ได้จริงๆ เธอรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธไปมา

            “ไม่ ไม่นะ ไม่ได้เด็ดขาด! ลูกห้ามทำเรื่องแบบนี้อีกเข้าใจมั้ย? คนอย่างนั้นไม่คุ้มค่าที่ลูกจะเอาอนาคตทั้งชีวิตของตัวเองไปเสี่ยงด้วยเลย!”

            หลินจิงซูระบายยิ้มอ่อน

            “ไม่หรอกค่ะแม่ หนูไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว เมื่อกี้ก็แค่…หน้ามืดน่ะ แต่ตอนนี้หนูเป็นปกติดีแล้วค่ะ”

            หลินจิงซูตระหนักถึงปัญหาทางจิตในส่วนนี้ของตนเองดี เพราะเธอก็เฝ้าสังเกตตัวเองมาพักใหญ่แล้ว เมื่อใดก็ตามที่ได้ยินหรือได้เห็นใครทำร้ายติงเสวี่ยเหม่ย เธอมักจะสูญเสียความสามารถในการควบคุมอารมณ์ไปชั่วขณะ และอาจพลาดพลั้งทำอะไรไปโดยไม่ตั้งใจได้ ต้นเหตุทั้งหมดอาจเป็นเพราะปมปัญหา และบาดแผลมากมายภายในใจ ที่ถูกสลักทิ้งไว้ในชีวิตก่อนหน้า ซึ่งสิ่งนี้ส่งผลกระทบด้านปฏิกริยาตอบสนองต่อความเครียดในชีวิตปัจจุบันของเธอ

            ระหว่างกลับเข้าบ้าน ติงเสวี่ยเหม่ยเป็นกังวลเหลือเกินว่า หลินจิงซูจะพลั้งเผลอทำอะไรโง่ๆอย่างเมื่อครู่อีก เธอจึงเดินโอบกอดลูกสาวขณะเข็นรถเข็นเข้าบ้านอย่างระแวดระวัง