ตอนที่ 142 หาข้อมูลลูกพี่เฉิน (1)

72 1-2

                  ตอนที่ 142 หาข้อมูลลูกพี่เฉิน (1)

                  “พวกแกสองคนประสาทไปแล้วรึไง!?”

                  เมื่อฟื้นคืนสติขึ้นมาได้ ติงเสวี่ยหยานก็ยกมือขึ้นปิดกุมท้ายทอยของตนที่ถูกของแข็งกระแทกใส่ ส่งเสียงแหลมร้องซี๊ดซ๊าดด้วยความเจ็บปวดทรมานไม่หยุด สองสามวันที่ผ่านมา เธอทั้งถูกทุบถูกตี ถูกรุมกระทืบและยังอื่นๆอีกสารพัดมากมายเกินพอแล้ว ตอนนี้ กลับถูกน้องสาวและหลานสาวแท้ๆของตนเองทำร้ายร่างกายอีก!

                  หินก้อนเท่าฝาบ้าน พวกมันยังกล้าหวดใส่เธอได้!

                  หม่าฟู่เฟิงเพิ่งจะได้สติฟื้นตื่นขึ้นตามมาอีกคน แม้จะถูกมัดมือไว้แต่เขาก็ไม่สนใจ วินาทีนั้น เขากระโจนพุ่งเข้าจู่โจมใส่หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีดทันที

                  ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ชายไม่เอาถ่านสู้ใครเขาไม่เคยได้ แต่หากเป็นเรื่องทุบตีรังแกผู้หญิงแล้วล่ะก็ เขาเองจัดได้ว่าเชี่ยวชำนาญเลยทีเดียว!

                  หลินจิงซูตระหนักในเรื่องนี้ดีอยู่แล้วว่า หม่าฟู่เฟิงเป็นคนมีนิสัยสันดานอย่างไร เธอจึงถืออิฐแดงก้อนโตแอบซ่อนไว้ด้านหลังตั้งแต่แรก พริบตาที่หม่าฟู่เฟิงปราดพุ่งเข้ามาในระยะทำการ เธอก็ได้จังหวะหวดอิฐแดงก้อนนั้นทุบไปที่กกหูของอีกฝ่ายสุดแรงเกิด จนหน้าของเขาถึงกับสั่นสะบัด!

                  หม่าฟู่เฟิงตาเหลือกกลายเป็นสีขาว ล้มคะมำแน่นิ่งลงไปกองกับพื้น และไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ

                  “นังเด็กเวร! นี่แกกล้าดียังไงถึงได้ทำร้ายร่างกายลุงตัวเองแบบนี้! แกมันเด็กอกตัญญู! พ่อแม่ไม่สั่งสอน!!”

                  ติงเสวี่ยหยานเพิ่งจะแก้เชือกได้ ก็เตรียมลุกขึ้นจะหวดฝ่ามือตบหน้าหลินจิงซูเป็นการสั่งสอน

                  หลินจิงซูหยิบอิฐแดงก้อนใหญ่ขึ้นมาจากพื้นอีกก้อน แล้วใช้มือเขย่าเล่นอย่างปราศจากความเกรงกลัวใดๆ พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆว่า

                  “ป้าคะ หนูให้โอกาสพูดใหม่อีกครั้ง”

                  ได้เห็นความอำมหิตเลือดเย็นของสาวน้อยเมื่อสักครู่ ติงเสวี่ยหยานก็ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างยากลำบาก เธอร่นฝีเท้าถอยกลับไปยืนที่เดิมและไม่พูดไม่จาใดๆอีก

                  นับประสาอะไรกับติงเสวี่ยหยาน กระทั่งติงเสวี่ยเหม่ยยังรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนกับภาพการจู่โจมเมื่อครู่ของลูกสาวไม่หาย แต่เมื่อเห็นว่าหม่าฟู่เฟิงยังคงหายใจอยู่ที่พื้น และเพียงแค่มีอาการมึนงงกับเลือดออกศีรษะเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงค่อยโล่งใจเพราะรู้ว่าไม่น่าใช่ปัญหาใหญ่อะไร

                  หลินจิงซูเอ่ยถามอย่างเลือดเย็นว่า

                  “ป้าค่ะ หนูอยากถามอะไรสักข้อสองข้อ หวังว่าป้าจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีนะคะ”

                  ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยหยานก็เป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นพลันราวกับคนสะดุ้งไฟ

                  “แล้วทำไมฉันต้องให้ความร่วมมือกับแก…เอ่อ…”

                  แต่ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคด้วยซ้ำ  หลินจิงซูก็ชูอิฐแดงก้อนนั้นที่อยู่ในมือขึ้นมา แล้วทำการหวดลมไปพลางๆ เพื่อเป็นการทดสอบน้ำหนักมืออยู่สองสามที เสียงความแรงของอิฐฉีกผ่านอากาศดัง ‘ฟุบๆ’

                  ลูกตาดำของติงเสวี่ยหยานขยายโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอรีบท้วงติงขึ้นว่า

                  “แก…แกกล้าตีฉันจริงๆเหรอ? ฉะ-ฉันเป็นป้าของแกนะ!”

                  “แล้วป้าคิดว่า…หนูกล้ารึเปล่าล่ะคะ?”

                  หลินจิงซูฉีกยิ้มกว้าง ง้างแขนวาดรัศมีขึ้นสูง ราวกับเตรียมจะทุบอิฐเข้าที่ใบหน้าของเธอเน้นๆสักหนึ่งที

                  เสี้ยววินาทีนั้น เธอแอบตะหงิดใจสงสัยขึ้นมาว่า ทำไมหลินจิงซูถึงได้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าพี่เปียวเสียอีก?

                  ทั้งที่เมื่อก่อนเด็กสาวคนนี้ไม่มีวี่แววว่าจะโตขึ้นมามีนิสัยเช่นนี้เลยด้วยซ้ำ เธอเป็นแค่เด็กที่ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียวเท่านั้นไม่ใช่เหรอ?

                  เห็นว่าในที่สุดติงเสวี่ยหยานก็ยอมสงบฤทธิ์เดชลงเสียที หลินจิงซูจึงเริ่มไต่เพื่อสวนล้วงข้อมูลเกี่ยวกับลูกพี่เฉินให้ได้มากที่สุด และยังหาสาเหตุว่าเพราะอะไรสองสามีภรรยาคู่นี้ถึงได้ก่อหนี้มากมายมหาศาลถึง30,000หยวนได้

                  ปรากฏว่าติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงชอบเล่นการพนันเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไพ่นกกระจอกที่ทั้งคู่ติดหนักเป็นพิเศษ และแล้ววันหนึ่ง เจ้าของบ่อนไพ่นกกระจอกอย่างพี่เปียวที่ไปมาหาสู่กันบ่อยๆจนสนิทสนม ก็เริ่มให้ยืมเงินเป็นครั้งคราว และคิดดอกเบี้ยตามประสาคนรู้จักกัน

                  เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนเงินที่ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงยืมไปก้อนนั้น นับวันก็ยิ่งเพิ่มพูนเป็นจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เสมือนกับก้อนหิมะที่ไหลลงเนินไปกองรวมกัน จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่พี่เปียวเริ่มกระตุ้นถามถึงเงินจำนวนนั้นว่าเมื่อไหร่จะคืน กว่าที่สองสามีภรรยาจะได้สติรู้ตัว มูลค่าหนี้ก้อนนั้นก็ปาเข้าไปกว่าหมื่นหยวนแล้ว

                  ในช่วงแรก หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานก็อาศัยเงินที่แอบขโมยจากผู้เฒ่าติงมาจ่ายคืน แต่ก็ยังคงเดินหน้าเล่นไพ่นกกระจอกต่อไป ซึ่งทุกครั้งเงินเดิมพันก็มีแต่จะหนักขึ้นและหนักขึ้นเรื่อยๆ โดยหวังว่าถ้าชนะสักทีคงจะได้ทุนคืนพร้อมกำไร

                  และด้วยเหตุนั้นเอง ของมีค่าทั้งหมดภายในบ้านจึงถูกขโมยไปจนเกลี้ยง หมดตัวไม่พอยังมีหนี้ก้อนโตที่เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

                  หลินจิงซูพึมพำถามพร้อมกับใช้ความคิดไปด้วย

                  “เจ้าของที่อยู่เบื้องหลังบ่อนไพ่นกกระจอกนั่น ก็คงจะเป็นลูกพี่เฉิน…”

                  ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยหยานก็อดที่จะกระแนะกระแหนไม่ได้

                  “ทำพูดอย่างกับเก่งนักเก่งหนา แถบนั้นมีแค่บ่อนอย่างเดียวรึไง?  ถนนไป๋ฮั่นตลอดทั้งเส้นล้วนเป็นที่ของมันทั้งนั้นล่ะ!”

                  ถนนไป๋ฮั่นนับเป็นถนนคนเดินที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดแล้วในย่านนี้ เป็นจุดศูนย์รวมวัฒนธรรมที่ผสมผสานระหว่างเขตเมืองและชนบทไว้ได้อย่างลงตัว และมีพ่อค้าแม่ค้าไม่น้อยที่จับจองพื้นที่แถบนี้เพื่อหวังทำธุรกิจสร้างตัว นับวันถนนสายนี้จึงมีแต่จะคึกคักและรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ

                  หลินจิงซูขมวดคิ้วถักเป็นปม ฟังจากคำพูดของติงเสวี่ยหยานแล้ว ท่าทางลูกพี่เฉินคนนี้จะเป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ประจำถิ่น และนั่นก็เกิดคำถามต่อมาว่า คนอย่างติงจู้ฮั่วไปทำอะไรเข้าให้ อีกฝ่ายถึงได้ขุ่นเคืองไม่พอใจมากขนาดนี้?

                  ในเมื่อลูกพี่เฉินทรงอำนาจขนาดนั้น ติงจู้ฮั่วไม่ถูกตัดขาทิ้งก็นับว่าบุญแล้ว?

                  “ป้าคะ อย่าเพิ่งเรียกน้ากลับมาเลย”

                  ติงเสวี่ยหยานถ่มน้ำลายพร้อมกับสบถโวยวายขึ้นทันทีที่ได้ฟัง

                  “ถุย! จะบ้ารึไง! เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นก็เพราะมันตัวเดียว! ไม่มีมันสักคน มีเหรอที่ฉันกับหม่าฟู่จะมีหนี้มีสินท่วมหัวมากมายแบบนี้! ถ้าไม่รีบตามตัวมันกลับมา แกช่วยนึกภาพด้วยว่าพวกฉันสองคนจะมีสภาพยังไง? อยากเห็นไอ้บ้าพี่เปียวนั่นตัดมือตัดขาป้ากับลุงเขยตัวเองจริงๆเหรอ?”

                  “ป้าก็ลองเสนอตัวเองขัดดอกให้พี่เปียวดูสิ เผื่อจะซื้อเวลาได้อีกสักสองสามวัน?”

                  หลินจิงซูเสนอความคิดเห็น

                  “นังเด็กเวรนี่! ฉันเป็นป้าของแกนะเว้ย! พูดอะไรให้เกียรติกันหน่อย!!”

                  ท้ายหลังติงเสวี่ยหยานเริ่มร้องครวญครางตัดพ้อชีวิตของตัวเองว่า

                  “ทำไมชีวิตของฉันถึงต้องกลายเป็นอย่างนี้ด้วยนะ! เพราะไอ้ชาติชั่วติงจู้ฮั่วคนเดียว! แกนะแก…ทั้งหมดเป็นความผิดของแกคนเดียว! ฉันกับหม่าฟู่ล้วนบริสุทธิ์ ไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำไป! กรรมใดใครก่อ ก็ต้องให้คนนั้นเป็นผู้ชดใช้…”

                  “เพี๊ยะ!”

                  ได้ยินเสียงกรีดร้องคร่ำครวญโวยวายเป็นบ้าเป็นหลังของติงเสวี่ยหยาน หลินจิงซูชักเริ่มรู้สึกรำคาญมากขึ้นเรื่อยๆ ท้ายสุดจึงไม่ขอทนและจัดให้หนึ่งดอก เธอหวดฝ่ามือตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่ โดยหวังว่าการกระทำนี้จะช่วยให้ผู้เป็นป้าหุบปากลงได้

                  “แก! นี่แกกล้าตบหน้าฉันเหรอ?!”

                  ติงเสวี่ยหยานยิ่งเกิดอาการคลุ้งคลั่งหนักขึ้น หลายวันที่ผ่านมา เธอถูกรุมใช้ความรุนแรงมามากเกินไปแล้ว และเวลานี้ กระทั่งเด็กรุ่นหลานอย่างหลินจิงซูยังกล้าตบหน้าเธออีก!