ตอนที่ 141 สองสามีภรรยาหลบหนี (2)

71 2-2

                  ตอนที่ 141 สองสามีภรรยาหลบหนี (2)

                  ทันทีที่พี่เปียวตวาดตอบกลับไปแล้ว หม่าฟู่เฟิงก็รีบขันอาสาโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อม และร้องตอบด้วยความดีอกดีใจ

                  “ได้เลยครับ! พวกเราทำได้แน่ๆ! พวกเราจะทำทุกวิถีทางเพื่อพาตัวติงจู้ฮั่วมาส่งถึงมือลูกพี่เฉินให้ได้แน่นอนครับ!”

                  ท่าทีของติงเสวี่ยหยานยังดูลังเลเล็กน้อย เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า

                  “ถ้าพาเขากลับมาแล้วยังไง? หมอนั่นจ่ายหนี้แทนเราได้เหรอจ๊ะ?”

                  ประกายตาสังหารเย็นเฉียบของพี่เปียวเคลื่อนปะทะสาดใส่ติงเสวี่ยหยาน พร้อมกับเอ่ยถามออกไปสั้นๆอย่างไร้ปราณีว่า

                  “อะไร? หรือจะไม่รับข้อเสนอ?”

                  จังหวะเดียวกันนั้น หม่าฟู่เฟิงก็รีบโพล่งตอบโดยไม่ต้องคิดทันที เขาช่วงชิงจังหวะก่อนที่ติงเสวี่ยหยานจะทันได้ตอบสนองใดๆด้วยซ้ำไป

                  “รับสิครับพี่เปียว! ต้องรับอย่างแน่นอน! ปัญหาของลูกพี่เฉินก็เหมือนปัญหาของพวกเรา! เราสองผัวเมียยอมอุทิศทั้งชีวิตที่เหลือเพื่อลูกพี่เฉินได้อยู่แล้ว! เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเราจัดการเถอะนะครับ! ไม่ว่าติงจู้ฮั่วจะหลบซ่อนตัวอยู่มุมไหนของประเทศนี้ พวกเราก็จะลากตัวมันออกมาประเคนให้ถึงหน้าบ้านลูกพี่เฉินอย่างแน่นอน!”

                  พี่เปียวระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นเมื่อได้ฟัง ดวงตาที่เต็มไปด้วยอันตรายทั้งคู่จดจ้องไปทางหม่าฟู่เฟิงแน่นิ่ง ก่อนจะเอื้อมมือออกไปตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆด้วยความยินดีปรีดา

                  “ดีมาก ดีมาก! แล้วฉันจะรอฟังข่าวดีจากพวกแกสองคน! หวังว่าจะไม่ทำให้ลูกพี่เฉินของเราต้องผิดหวังนะ ไม่อย่างนั้นแล้ว ผลลัพธ์ที่ตามมา…คงรู้ดีนะว่าจะเป็นยังไง?”

                  “ครับ! ครับ! ครับ! พวกเราไม่ทำให้ผิดหวังแน่ครับ! ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ เราสองคนก็จะลากตัวติงจู้ฮั่วมาส่งถึงมือลูกพี่เฉินให้ได้แน่นอนครับ!!”

                  หม่าฟู่เฟิงคุกเข่าผงกศีรษะคำนับให้พี่เปียวและคนอื่นๆ จนกระทั่งคนทั้งหมดเดินลับสายตาไป แสงไฟฉายหลายสิบดวงค่อยๆห่างออกไปจนกระทั่งอันตรธานหายไปในที่สุด เหลือเพียงไอหมอกแห่งรัตติกาลที่ย้อนคืนกลับสู่สภาวะปกติ เห็นเช่นนั้น สองสามีภรรยาพลันรู้สึกผ่อนคลายลงในท้ายที่สุด ต่างคนต่างถอนหายใจออกมาเฮือกแล้วเฮือกเล่าด้วยความโล่งใจ ร่างทั้งร่างทรุดหมอบลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ

                  ทันทีที่พี่เปียวจากไป ติงเสวี่ยหยานก็กัดฟันกรอดพูดขึ้นอย่างไม่สบายใจว่า

                  “ถ้าติงจู้ฮั่วกลับมาแล้วยังไงล่ะ? น้ำหน้าอย่างมันจะมีปัญญาช่วยเราจ่ายหนี้ตั้ง30,000หยวนที่ยังไม่รวมดอกได้งั้นเหรอ?”

                  “นังโง่เอ๊ย! หัดฉลาดขึ้นบ้างเถอะ!”

                  ภาพลักษณ์ของผู้ชายแสนขี้ขลาดเมื่อครู่ได้อันตรธานหายวับไปไม่เหลือแม้เงา หม่าฟู่เฟิงในเวลานี้แตกต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เขาตวาดด่าและตอบกลับภรรยาด้วยน้ำเสียงก้าวร้าวไปว่า

                  “แกนี่มันโง่บรมจริงๆ! ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่า ทั้งหมดเป็นกับดักที่ลูกพี่เฉินวางเอาไว้! ลองคิดดูสิ พวกมันจงใจทำทุกวิถีทางเพื่อให้เราจ่ายหนี้ไม่ไหว! เงินตั้ง30,000หยวนยังไม่รวมค่าดอกเบี้ย แถมยังขู่ว่าจะตัดมือพวกเราทิ้งอีก! เห็นได้ชัดว่า มันกำลังใช้เราเป็นเครื่องมือล่อให้ติงจู้ฮั่วโผล่หัวออกมาต่างหาก!”

                  “แล้วเราควรทำยังไงดี? ไอ้น้องทรพีติงจู้ฮั่ว นี่มันไปก่อเรื่องสร้างปัญหาให้ลูกพี่เฉินตั้งแต่ตอนไหนกัน! เรื่องซวยๆก็เลยตกมาอยู่ที่เราสองคน!”

                  “แรกๆอาจเป็นปัญหาระหว่างมันกับลูกพี่เฉินเท่านั้น แต่เราดันซวยกลายไปเป็นตัวตายตัวแทนน่ะสิ! ฉันก็รู้สึกทะแม่งๆในใจตั้งแต่แรกแล้ว พวกเราเป็นใครมาจากไหน ทำไมจู่ๆลูกพี่เฉินถึงได้ยอมให้ยืมเงินง่ายๆแบบนี้? ยังไงซะตอนนี้เราก็ต้องหาทางตามตัวน้องชายของแกมาให้ได้! เพราะลำพังแค่เราสองคน อย่าว่าแต่เงินต้นเลย แค่ค่าขัดดอกในแต่ละวันยังไม่มีปัญญาจะหามาจ่ายด้วยซ้ำ!”

                  เห็นว่าติงเสวี่ยหยานแอบมีสีหน้ากังวลเมื่อเขาพูดชื่อติงจู้ฮั่ว หม่าฟู่เฟิงก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้ พร้อมพูดถากถางขึ้นว่า

                  “เชอะ แกเองก็อย่าแกล้งทำเป็นพี่สาวที่แสนดีไปหน่อยเลย ถ้าแกเลือกที่จะช่วยติงจู้ฮั่วจริงๆ งั้นฉันขอตายตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า แล้วจะขอเป็นผีมาตามดูว่า ลูกพี่เฉินจะทำยังไงกับแกต่อไป?”

                  ติงเสวี่ยหยานได้ฟังก็ถึงกับเนื้อตัวสั่นเทาไม่หยุด นึกถึงเรื่องน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าฝันร้ายที่ต้องเผชิญหลังจากนี้ เธอพลันรู้สึกว่า บางทีชีวิตของน้องชายตนเองอาจไม่ได้มีค่าขนาดนั้น

                  มันคุ้มค่าแล้วที่จะยอมสละ!

                  เธอเอ่ยถามต่อไปด้วยอย่างเป็นกังวลว่า

                  “ถ้าพ่อรู้เรื่องนี้เข้าจะเป็นยังไง? สถานการณ์ตอนนี้มันเลยเรื่องโฉนดบ้านไปไกลโขแล้ว!”

                  “ก็ช่างหัวพ่อแกสิ! ขอเพียงที่เราพาติงจู้ฮั่วกลับมาได้ ลูกพี่เฉินก็น่าจะเลิกตามจองล้างจ้องผลาญพวกเราเหมือนกัน! อาศัยจังหวะที่พวกมันเผลอ เราก็รีบชิงหนีไปให้ไกลๆ!”

                  หม่าฟู่เฟิงบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ

                  แม้ติงเสวี่ยหยานจะมีอาการลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ท้ายที่สุด เธอก็พยักหน้ายอมตกลงร่วมแผนการกับหม่าฟู่เฟิง

                  ไหนๆบ้านหลังนี้ก็จะถูกยึดแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในหมู่บ้านติงเจี่ยอีกต่อไป

                  ติงเสวี่ยเหม่ยที่หลบซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งในบ้านพร้อมกับหลินจิงซู ระหว่างที่กำลังแอบฟังบทสนทนาเหล่านั้น ก็มีหลายครั้งหลายคราที่รู้สึกโมโหจนแทบทนไม่ไหว อยากจะวิ่งออกไปกระชากสองคนนั้นขึ้นมาด่าให้รู้แล้วรู้รอด!

                  ทำไมเดนนรกสองตัวนี้ถึงได้กล้าลงมือทำกับคนที่เธอรัก และห่วงใยที่สุดได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้กัน?

                  ตลอดระยะเวลานั้น หลินจิงซูต้องคอยกุมจับแขนผู้เป็นแม่ไว้อย่างเหนียวแน่น เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเผลอทำอะไรโง่ๆลงไป เธอยังทักท้วงเตือนสติให้อีกฝ่ายใจเย็นว่า

                  “แม่คะ ทนฟังไปก่อนอีกสักพัก ไม่แน่บางทีเราอาจได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากกว่านี้”

                  ทั้งหมดนี้เหนือความคาดหมายของหลินจิงซูไปไกลมาก เธอไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวพันไปถึงน้าชายของเธอด้วย!

                  หรือเป็นไปได้ไหมว่า ชาติก่อนน้าชายของเธอจะถูกติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงหลอกสำเร็จจริงๆ? ก็เลยถูกคนที่ชื่อลูกพี่เฉินอะไรนั่นกระทืบจนขาหักพิการไปชั่วชีวิต?

                  หลินจิงซูในตอนนี้ รู้สึกว่าตนเองคิดถูกจริงๆที่ตัดสินใจอยู่ที่นี่ต่อไป บางทีสิ่งนี้อาจเรียกว่าทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกก็เป็นได้ ตัวเธออาจสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของติงจู้ฮั่วให้ไม่ต้องพิการไปชั่วชีวิตได้!

                  เดิมทีเธอต้องการเก็บออมเงินส่วนหนึ่งไว้เพื่อใช้เป็นค่าผ่าตัดขาให้กับติงจู้ฮั่วอยู่แล้ว แต่หากเธอสามารถช่วยให้อีกฝ่ายรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้สำเร็จ ไม่เพียงแต่จะช่วยชีวิตคนๆหนึ่งได้ แต่เงินในส่วนนั้นก็จะกลับกลายมาเป็นเงินทุนเพิ่มเติมให้กับธุรกิจของเธอแทน!

                  หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยาน ทั้งสองต่างช่วยกันเก็บเสื้อผ้าที่เกลื่อนกลาดกระจายอยู่เต็มพื้นยัดเก็บใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว แต่ระหว่างที่กำลังจะหมุนตัวกลับเข้าบ้านนั้น จู่ๆทั้งคู่ก็ถูกก้อนหินขนาดใหญ่สองก้อนหวดทุบใส่ที่ท้ายทอยอย่างแรง

                  ทั้งสองคนสิ้นสติลงฉับพลัน ร่วงหลับไปกองอยู่กับพื้น และไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆอยู่เป็นเวลานาน

                  เวลานั้น หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยจึงค่อยเผยกายออกมาท่ามกลางเงามืด ทั้งคู่เคียงข้างกันมาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวเกินจะบรรยาย