ตอนที่ 160 อาจารย์ผู้พี่ปรากฏกาย

81 1-2

            ตอนที่ 160 อาจารย์ผู้พี่ปรากฏกาย

            ทุกสายตาประสานมองไปทางต้นเสียงนั้นอย่างพร้อมเพรียงกัน เห็นเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่บึกบึนกำลังเดินตรงเข้ามา

            ชายคนนั้นสวมเสื้อฮาวายลายดอกไม้ ผมเผ้าหยักศกเป็นทรงอย่างที่กำลังได้รับความนิยมในสมัยนี้ ผิวพรรณออกขาวติดซีดเล็กน้อย ลักษณะท่าทางบ่งบอกว่าเป็นพวกดื่มหนักใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย

            “ลูกพี่เฉิน!”

            สายตาคู่นั้นของชายหัวโล้นที่ใช้มองไปยังชายคนนี้ เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว

            หลินจิงซูเคลื่อนสายตาจับจ้องไปที่ชายคนดังกล่าวเช่นกัน ทว่าความรู้สึกแรกสุดที่โฉบแวบเข้ามา กลับกลายเป็นความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

            เหมือนจะเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อนนะ?

            แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกอย่างไรเธอก็นึกไม่ออก

            “สาวน้อย เห็นฉันหน้าตาดีล่ะสิท่า ถึงได้จ้องหน้าฉันไม่หยุดอยู่แบบนี้?”

            ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับเดินปรี่เข้าไปหาหลินจิงซู

            ทางด้านหลินจิงซูกลับเร่งตีระยะออกห่างตามสัญชาตญาณ

            “ดูเหมือนว่าเราจะชื่อหลินจิงซูใช่มั้ยสาวน้อย?”

            ชายคนนั้นคลี่ยิ้มกว้างพรอ้มกับแนะนำตัวเอง

            “ฉันชื่อเฉินเฉวียนเย่ เป็นเจ้าของบ่อนมังกรฟ้าแห่งนี้เอง!”

            วินาทีที่ได้ยินชื่อแซ่ของเขา หลินจิงซูก็แทบจะร้องอ๋อขึ้นในบัดดล!

            ในที่สุดเธอก็จำได้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร!

            ความจริงแล้วในชีวิตก่อนหน้า เธอเองก็ไม่เคยมีโอกาสได้พบเจอกับอีกฝ่ายตัวเป็นๆ แต่เพียงแค่เคยได้ยินชื่อและได้เคยพบเห็นรูปถ่ายของเขาเท่านั้น

            ใครจะไปคาดคิดว่าโลกจะกลมถึงเพียงนี้ เธอบังเอิญได้พบเจอกับน้องชายของเหลาหวางโถวเข้าให้แล้ว!

            ย้อนกลับไปครั้งนั้น หลังจากที่เหลาหวางโถวได้ถ่ายทอดวิชาโกงไพ่ร้อยรูปแบบให้เธอจนเสร็จสมบูรณ์ เขาก็เปิดใจเล่าทั้งน้ำตาถึงเรื่องความปรารถนาที่ตนไม่มีวันทำได้สำเร็จอีกแล้วชั่วชีวิต

            สิ่งที่เหลาหวางโถวต้องการมากที่สุดก็คือ การได้พบหน้าน้องชายอย่างเฉินเฉวียนเย่อีกเป็นครั้งสุดท้าย และพวกเขาสองพี่น้องจะเดินทางไปกราบไหว้หลุมศพของผู้เป็นอาจารย์ด้วยกัน

            ทว่าสิ่งเลวร้ายมากมายกลับบังเกิดขึ้นในชีวิตของเหลาหวางโถวเสียก่อน ทั้งถูกหักแขนหักขา ถูกคนในบ่อนคาสิโนที่มาเก๊าจับโยนทิ้งขว้างราวกับเศษขยะชิ้นหนึ่ง สุดท้ายต้องกลายมาเป็นภารโรงพิการในโรงงานอาหารกระป๋องแมว

            นึกถึงจุดจบอันแสนน่าเวทนาของเหลาหวางโถวในชีวิตก่อนหน้า หลินจิงซูก็สันนิษฐานได้ในทันทีว่า ชะตากรรมสุดท้ายของเฉินเฉวียนเย่ผู้เป็นน้อง คงจะไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่นัก

            “ทำไมถึงเอาแต่เงียบล่ะสาวน้อย?”

            เฉินเฉวียนเย่ตรงเข้ามาเคาะโต๊ะไพ่นกกระจอกเรียกเธอ และกวาดสายตาสำรวจไพ่บนโต๊ะปราดหนึ่งพร้อมกับยิ้มกล่าวว่า

            “เมื่อครู่ฉันได้ยินว่าเธอแอบโกงไพ่สเตรทฟลัชงั้นเหรอ…จุ๊จุ๊ ตั้งแต่ฉันเกิดมายังไม่เคยเห็นใครถือไพ่ใหญ่ขนาดนี้ในมือมาก่อนเลย สาวน้อย ดูท่าวันนี้เทพเจ้าแห่งโชคลาภคงจะอยู่ข้างเธอสินะ เอาแบบนี้เป็นไง มาเล่นกับฉันอีกสักตา ถ้าเธอชนะ ไม่เพียงฉันจะไว้ชีวิตลุงกับป้าของเธอ แต่ยังรับปากว่าจะไม่ไปสร้างปัญหาอะไรให้กับติงจู้ฮั่วอีกต่อไป ว่ายังไงล่ะสาวน้อย?”

            หลินจิงซูใจสั่นสะท้านเกินหักห้าม ตราบใดที่เป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูดจริง นั่นย่อมหมายความว่า ปัญหาของอาเธอก็จะได้รับการสะสางไปด้วยในตัว?

            แต่เธอรู้สึกดีใจได้เพียงครู่เดียว สีหน้าก็พลันต้องหม่นหมองลงอีกครั้ง

            เนื่องจากเฉินเฉวียนเย่เป็นน้องชายของเหลาหวางโถว เรื่องฝีไม้ลายมือจึงแทบไม่ต้องพูดถึง และที่สำคัญที่สุด เรื่องนี้ยังได้รับการยืนยันจากปากเหลาหวางโถวเองด้วยว่า ทักษะการโกงไพ่ของผู้เป็นน้องชายนั้นเหนือชั้นกว่าเขาด้วยซ้ำไป!

            หลินจิงซูที่เป็นเพียงลูกศิษย์ของเหลาหวางโถวอีกที ต่อหน้าชายคนนี้ เธอจะมีปัญญาทำอะไรได้อีกเล่า? เล่นปาหี่ให้ดูรึไง?

            หลินจิงซูไม่กล้าพอที่จะเสี่ยง เพราะหากเฉินเฉวียนเย่จับกลโกงของเธอได้เมื่อไหร่ ก็เท่ากับถึงฆาตเมื่อนั้น!

            สู้กลับไปตอนนี้พร้อมกับโฉนดบ้านก่อนดีกว่า หลังจากนี้ค่อยคิดหาแผนการเตรียมรับมือใหม่!

            หลินจิงซูส่ายหน้าไปมาและขานตอบอย่างไร้เดียงสาว่า

            “ไม่ดีกว่าค่ะ หนูคงใช้โชคไปกับการเล่นเมื่อครู่จนหมดแล้ว คงต้องขอตัว…”

            “ถ้าวันนี้โชคหมดแล้ว แสดงว่าพรุ่งนี้ก็สามารถกลับมาเล่นใหม่ได้อีก จริงมั้ย?”

            “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ หนูหมายถึง…”

            หลินจิงซูยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค เธอก็ถูกเฉินเฉวียนเย่ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน และไม่เปิดช่องไฟให้เธอได้หาข้ออ้างเลย

            “จะเล่นกับฉันวันนี้หรือพรุ่งนี้ ฉันให้อิสระเธอเป็นคนเลือก หรือเลือกที่จะกลับไปพร้อมกับโฉนดบ้านตอนนี้ก็ไม่มีใครว่า แต่ป้ากับลุงของเธอจะต้องอยู่ที่นี่ห้ามไปไหนเด็ดขาด อืม…ฉันเองก็ค่อนข้างมั่นใจนะว่า สองคนนี้น่าจะพอรู้เบาะแสที่ซ่อนของติงจู้ฮั่วอยู่บ้างใช่มั้ย?”

            หลินจิงซูจ้องหน้าอีกฝ่าย วี่แววแห่งความประหลาดใจฉายขึ้นแวบหนึ่ง

            ปรากฏว่าเฉินเฉวียนเย่คนนี้ฉลาดเป็นกรด เขาตระหนักดีว่า ชีวิตของหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานจะเป็นหรือตายอย่างไร เธอก็คงไม่สนใจอยู่แล้ว จึงได้ยกเอาติงจู้ฮั่วขึ้นมาใช้กดดันเธอแทน

            หลินจิงซูสูดลมหายใจเข้าลึก และเริ่มคิดพินิจอย่างจริงจัง ภายใต้สถานการณ์เวลานี้ เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า เธอกำลังถูกเฉินเฉวียนเย่ไล่ต้อนหนักขึ้นเรื่อยๆ ทางเลือกที่มีถูกตัดทอนออกจนหมด และต่อให้ไม่ต้องการสักเพียงใด เธอก็ต้องเลือกอยู่ดี

            หากจะพูดออกไปตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเชื่อหรือไม่ ถ้าเธอจะบอกว่าเธอคือลูกศิษย์ของเหลาหวางโถว

            เพราะถึงอย่างไร เหลาหวางโถวในเส้นชีวิตช่วงนี้ ก็ยังไม่เคยรู้จักกับเธอด้วยซ้ำไป

            เฝ้าครุ่นคิดไปมานับสิบตลบ หลินจิงซูจึงได้ตัดสินใจเด็ดขาดที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบที่อาจเกิดจากทฤษฎีผีเสื้อขยับปีก

            “พรุ่งนี้ก็แล้วกันค่ะ ฉันจะมาตามนัดในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน”

            หลินจิงซูไร้ซึ่งทางเลือกอื่นใด นอกจากต้องขอยื้อเวลาออกไปก่อน