ตอนที่ 159 แพ้ชนะตัดสินในเกมเดียว (2)

80 2-2

ตอนที่ 159 แพ้ชนะตัดสินในเกมเดียว (2)

สองคนที่เหลือในโต๊ะเมื่อเห็นหน้าไพ่เหล่านั้น ก็พากันโห่ร้องลั่นด้วยความดีใจเช่นกัน

“ฟูลเฮาส์เลยเหรอลูกพี่! โคตรเจ๋ง!”

ชายหัวโล้นเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้ และพูดกับหลินจิงซูว่า

“แกแพ้แล้วนะนังหนู!”

ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่แต่เดิมก็วิงเวียงศีรษะจากกลิ่นถุงเท้าเน่าเต็มทนอยู่แล้ว เมื่อเผชิญพบกับสถานการณ์เช่นนี้เข้าไปอีก ทั้งคู่ก็แทบเป็นลมสิ้นสติในทันที

“แน่ใจเหรอคะ?”

หลินจิงซูคลี่ยิ้มระบายพร้อมกับถามเสียงเบา

สีหน้าของชายหัวโล้นพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย จับจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

“นังหนู แกดูไม่ตกใจกลัวบ้างเลยนะ?”

“ก็หนูไม่ได้เป็นคนที่ต้องถูกตัดมือทิ้งซะหน่อย ทำไมหนูจะต้องกลัวด้วยล่ะ?”

“แกไม่รู้สึกเสียใจที่ต้องเสียเงินไปตั้งสองหมื่นกว่าหยวนเลยงั้นเหรอ?”

ชายหัวโล้นโน้มใบหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ พร้อมพูดกับหลินจิงซูด้วยน้ำเสียงมุ่งร้ายว่า

“อีกอย่าง แกก็รู้ดีไม่ใช่เหรอว่า การไปเป็นพนักงานหญิงในร้านคาราโอเกะมันหมายความว่ายังไง? นั่นน่ะไม่ต่างอะไรกับการส่งเนื้อเข้าปากเสือหรอกนะ นี่แกไม่กลัวจริงๆ หรือแค่กำลังวางมาดนิ่งอยู่กันแน่?”

“หนูไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เพราะว่า…”

หลินจิงซูจงใจลากเสียงชะงักหยุดชั่วขณะ แล้วเปิดไพ่ในมือของตนเองขึ้นต่อหน้าคนทั้งสามทันที

“หนูติดทั้งสเตรท ติดทั้งฟลัช สเตรทฟลัชค่ะ”

คำพูดเพียงสั้นๆ แต่ทำเอาทุกคนถึงกับใจสะท้าน ชายหัวโล้นและอีกสองคนที่เหลือแทบจะนั่งไม่ติดเก้าอี้ ทั้งหมดลุกขึ้นยืนพรวดพราดพร้อมกัน ต่างจับจ้องมองไพ่ของหลินจิงซูที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ชั่วชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยเห็นใครดวงดีได้ไพ่สวยขนาดนี้มาก่อน!

 ต่อให้อยู่ในภาพยนตร์ฮ่องกงสักเรื่อง ผู้กำกับยังไม่กล้าใส่ไพ่แบบนี้ให้พระเอกจั่วได้เลยด้วยซ้ำไป!

เพราะมันจะดูปลอมเกินไป!

“อืม…จากหน้าไพ่บนโต๊ะ ไม่มีใครดีเท่าของหนูเลย ดังนั้นหนูเป็นฝ่ายชนะค่ะ!”

หลินจิงซูระบายยิ้มอ่อนๆ ลุกขึ้นยืนอย่างแช่มช้าอย่างผู้เหนือกว่า

“เป็นไปไม่ได้…มันเป็นไปไม่ได้!  ตลอดชีวิตในวงการพนัน ฉันยังไม่เคยพบเห็นใครที่ได้ลำดับไพ่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย!”

ชายหัวโล้นหวดสองมือกระแทกโต๊ะเสียงดัง

“นังหนู! นี่แกกล้าเล่นสกปรกต่อหน้าฉันงั้นเหรอ!? เก่ง! เก่ง! เก่งมาก! ดูท่าแกจะไม่เกรงกลัวฉันเลยสินะ!”

หลินจิงซูกางสองมือชูขึ้นเหนือหัวอย่างไร้เดียงสา

“คุณลุงคะ ทั้งโต๊ะทั้งสถานที่หรือแม้กระทั่งผู้เล่นก็ล้วนแต่เป็นของคุณลุงทั้งนั้น แล้วหนูจะเอาอะไรไปโกงได้ล่ะคะ?”

“ถ้าอย่างนั้นมันก็มีอยู่หนทางเดียว แกซ่อนไพ่เอาไว้กับตัว!”

“หนูไม่ได้ซ่อนไพ่จริงๆนะคะ ถ้าไม่เชื่อก็ให้ใครสักคนมาค้นตัวหนูตรวจสอบได้เลย แต่ขอเป็นผู้หญิงด้วยกันนะคะ ดูท่าจะเหมาะสมกว่า”

“ได้สิ! ออกไปเรียกโม่หลี่มา!”

ไม่นานเกินรอ สาวสวยหน้าตาคุ้นเคยที่หลินจิงซูเคยพูดคุยด้วยครั้งล่าสุดก็เดินเข้ามา เธอสวมใส่ชุดรัดรูปสีแดงเพลิงเผยแสดงสัดส่วนโค้งเว้าให้เห็น ในยามที่เดินยิ่งดูยั่วยวนชวนค้นหา

ชายหัวโล้นอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังทันที และทิ้งท้ายว่า

“ลองตรวจสอบดูหน่อยว่านังเด็กนี่มันแอบซ่อนไพ่ไว้ตามร่างกายรึเปล่า? อย่าลืมตามจุดซ่อนเร้นด้วยล่ะ แล้ววันหน้าวันหลัง ถ้ามันเข้ามาในบ่อนมังกรฟ้านี่อีก ก็ให้ไล่ตะเพิดออกไปซะ!”

โม่หลี่เดินยิ้มบิดเอวตรงเข้าไปหาหลินจิงซู

“สาวน้อย เรานี่ช่างกล้าหาญจริงเชียว นับเป็นคนแรกเลยนะที่กล้าเล่นตุกติกต่อหน้าเจ้าโล้นแบบนี้”

หลินจิงซูกางแขนถ่างขาออก ยืนรอให้อีกฝ่ายตรวจสอบอย่างสงบนิ่ง แม้ทีท่าของสาวน้อยจะดูใสซื่อไร้เดียงสา แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่ปิดซ่อนกันไม่ได้ก็คือ แววตาประดุจสุนัขจิ้งจอกแสนเจ้าเล่ห์

เธอยิ้มกล่าวตอบราวกับคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

“หนูไม่ได้เล่นตุกติกอะไรเลยจริงๆนะคะ”

“สาวน้อย เลิกแสร้งทำตัวใสซื่อไร้เดียงสาได้แล้ว พี่สาวคนนี้ทำงานอยู่ที่นี่มาเกือบสิบปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นใครโชคดีถือไพ่ใหญ่ขนาดนี้ในมือเลยสักคน ต่อให้เป็นเทพแห่งโชคลาภมาเองก็ตามที ยังจั่วไพ่ไม่ได้แบบเราเลย!”

โม่หลี่หยิบใช้สองมือลูบไล้สัมผัส เคลื่อนไหลไปตามเรือนร่างสัดส่วนโค้งเว้าของหลินจิงซู เริ่มจากชั้นนอกตามเสื้อผ้า เลื่อนผ่านมุดเข้าไปชั้นในตรวจดูทุกซอกมุมอย่างละเอียด

แต่ยิ่งเวลาผ่านไป จากท่าทางผ่อนคลายในคราวแรก เธอก็ยิ่งเผยสีหน้าเคร่งเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

“ว่ายังไง?”

ชายหัวโล้นร้องถาม

            โม่หลี่หน้าเสียส่ายหน้าไปมาอยู่แบบนั้น

            “ไม่มี เธอไม่ได้โกงจริงๆ”

            ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่คุกเข่าอมถุงเท้าอยู่กับพื้น ก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความโล่งอก แต่เนื่องจากมีถุงเท้าเจ้าปัญหาติดคาปาก จึงไม่สามารถแสดงอารมณ์ได้มาก นอกเสียจากกลอกตาไปมาเท่านั้น

            หลินจิงซูยิ้มกล่าวว่า

            “ตามที่ได้ตกลงกันไว้ หนูเป็นฝ่ายชนะ เพราะฉะนั้น คุณลุงต้องคืนโฉนดบ้านให้กับหนู”

            “ดะ-เดี๋ยวก่อน! ตานี้ก็แค่อุ่นเครื่องไม่ใช่เหรอ?”

            ชายหัวโล้นถึงกับเหงื่อตกไปไม่ถูกเช่นกัน เพราะหากหลินจิงซูไถ่ถอนโฉนดบ้านหลังนั้นกลับคืนไป คนที่จะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปกลับไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเขา!

            “นี่คุณลุงจะเอาอะไรกับหนูอีก? ก็ให้ล้วงตรวจสอบจนหมดไส้หมดพุงแล้ว เป็นถึงหัวหน้าสาขาถนนไป๋ฮั่น ทำไมถึงได้ทำตัวไร้เหตุผลขนาดนี้ หนูจะบอกอะไรให้ฟังนะคะ แล้วลองคิดดูให้ดีๆ ทำไมเด็กผู้หญิงอย่างหนูถึงกล้าเดินเข้ามาที่นี่? แล้วก็มั่นใจด้วยว่า จะสามารถเดินกลับออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยเช่นกัน คุณลุงรู้จักลูกพี่โจวที่บ่อนสาขาผิงเฉิงรึเปล่า? เขาเป็นน้าของหนูเอง ถ้าไม่อยากมีปัญหา ก็แค่หลีกทางให้หนู ถือซะว่าถอยกันคนละก้าวก็แล้วกัน”

            “หนูจะจากไปทันทีที่ได้โฉนดบ้านคืน ส่วนสองคนนั่น หนูไม่ขอยุ่งเกี่ยวใดๆด้วยทั้งสิ้น คุณลุงจะต้มยำทำแกงอะไรก็เชิญตามสบาย เท่านี้ก็นับว่าให้เกียรติกันเกินพอแล้ว จริงมั้ยคะ?”

            สิ้นคำพูดของหลินจิงซู ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็เริ่มมีอาการดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง สภาพอเนจอนาถเสียยิ่งกว่าปลาบนเขียงที่กำลังดิ้นรนรอความตาย!

            ทันทีที่ชายหัวโล้นได้ยินว่า หลินจิงซูมีคนรู้จักอยู่ในบ่อนสาขาผิงเฉิง เขาก็เริ่มลังเลไม่มั่นใจ

            ในระหว่างนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงร้องตะโกนแทรกขึ้นฉับพลัน

            “แหมสาวน้อย~ เรานี่เลือดเย็นเอาการเลยนะ! ใจคอจะทิ้งลุงกับป้าตัวเองเชียวเหรอ? ไม่กลัวถูกเอาคืนบ้างเลยรึยังไง?”