ตอนที่ 167 ความรักในวัยหนุ่มสาวช่างสวยงามเสมอ

84 2-2

            ตอนที่ 167 ความรักในวัยหนุ่มสาวช่างสวยงามเสมอ

            “พ่อหนุ่มหน้ามน กลับไปกอดเพื่อนแมวตัวน้อยที่บ้านเถอะไป๊! แล้วอย่าเผลอหลุดปากบอกแม่ล่ะว่าเข้าบ่อน เดี๋ยวได้ถูกตีก้นลายไม่รู้ด้วยนะ! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

            ทันทีที่เห็นจู้หยานเดินอุ้มแมวตัวกลมสีขาวเข้ามา ทุกคนรอบข้างต่างระเบิดเสียงหัวเราะเยาะดังลั่นอย่างสนุกสนาน

            จู้หยานเม้มปากออกอาการไม่พอใจเล็กน้อย แต่ยังคงสาวเท้าก้าวตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ เสมือนเรือเล็กลำหนึ่งบนสายธารอันกว้างใหญ่ เพียงสิ่งเดียวที่อยู่ในสายตาคือจุดหมายเบื้องหน้าที่กำลังใกล้จะถึงเท่านั้น ตัดขาดความสนใจใยดีต่อเสียงหัวเราะเย้ยหยันรอบด้านโดยสิ้นเชิง

            หลินจิงซูยืนตะลึงงันอ้าปากค้างอยู่นานสองนาน กระทั่งจู้หยานเข้ามายืนประจักษ์อยู่ตรงหน้า และทันใดนั้นเอง รอบดวงตาของเธอก็พลันเห่อแดงรุ่มร้อน ลูกนัยน์ตาใสสั่นระริกเกินควบคุม เธอพยายามกลั้นน้ำตาและถามออกไปว่า

            “นายมาทำอะไรที่นี่? ไม่ใช่ต้องกลับเข้าเมืองไปแล้วเหรอ?”

            “มัวแต่เกรงใจกันแบบนี้จะเรียกว่าเพื่อนได้ยังไง? ถ้าจะต้องทิ้งเพื่อนให้เผชิญกับความลำบากอยู่ฝ่ายเดียว ก็สู้อย่าเป็นเพื่อนกันเลยดีกว่า จริงมั้ย?”

            ได้ฟังคำพูดประโยคนี้ของจู้หยานเข้าไป หลินจิงซูถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ สิ่งที่พยายามอดกลั้นไว้เป็นเวลานาน ท้ายที่สุดก็ต้องรินไหลออกมาเกินกว่าจะหยุดยั้งได้ไหว

            “นายนี่มันโง่ได้โล่จริงๆ! ไม่เห็นจะต้องโดดลงเหวเพื่อช่วยกันแบบนี้เลย!”

            หลินจิงซูเป็นกังวลจริงๆว่า หากจู้หยานต้องมาบาดเจ็บเพราะเธอ นั่นคงจะกลายเป็นตราบาปของเธอไปชั่วชีวิตอย่างแน่นอน!

            “ให้ผมช่วยอะไรได้บ้าง?”

            ประกายตาอำพันล้ำลึกของฝ่ายชาย ทอแสงอบอุ่นสะท้อนผ่านนัยน์ตาของสาวน้อย

            หลินจิงซูกัดฟัดเสียงดังกรอด อดรู้สึกเจ็บปวดใจไม่ได้ ราวกับทุกอย่างเป็นชะตากรรมที่อีกฝ่ายจะต้องมาคอยช่วยเหลือเธออยู่เรื่อยๆ ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่ได้ต้องการให้เขาเข้าช่วยเหลือทุกครั้งเช่นนี้

            ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็หยิบใช้คำว่า ‘เพื่อน’ เป็นเครื่องมือเพื่อรั้งเขาไว้เสมอ

            จู้หยานควรกลับไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่เมืองหลวงในฐานะทายาทเศรษฐีได้แล้ว ไม่ควรต้องโผล่หน้าปรากฏตัวอยู่ในสถานที่ที่อันตรายแบบนี้เลย! 

            เฉินเฉวียนเย่ตัดสลับสายตาไปมา สับผ่านระหว่างวัยรุ่นชายหญิงทั้งสอง พ่นลมหายใจไปพลางอย่างอดไม่ได้

            “ความรักในวัยหนุ่มสาวช่างงดงามเสมอจริงๆ เอาล่ะ เอาล่ะ หยุดหวานกันแค่นี้เถอะ กลับเข้าเรื่องเล่นไพ่ก่อน ในเมื่อได้คนแล้ว งั้นพวกเราก็มาเริ่มเล่นกันเลยดีมั้ย?”

            ใบหูของหลินจิงซูแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันทีที่ได้ยินเฉินเฉวียนเย่พูดแบบนั้น สองมือพัลวันเร่งปาดเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตนโดยไว

            จู้หยานเหลือบมองเฉินเฉวียนเย่ด้วยประกายตาเย็นยะเยือก ตลอดทั่วทั้งใบหน้าของเขาเวลานี้ ปราศจากซึ่งไออุ่นโดยสิ้นเชิง จะเหลือก็เพียงความน่ากลัวชวนขนหัวลุก

            เจ้าสาหร่ายขนปุยในอ้อมแขนก็ร่วมด้วยช่วยกัน มันปั้นหน้าดุช่วยข่มขวัญอีกแรง พร้อมทั้งก่นเสียงร้อง ‘เหมียวๆ’ ผ่านลำคอเพื่อแสดงถึงความแข็งแกร่ง

            เฉินเฉวียนเย่เอียงศีรษะตอบโต้เล็กน้อย กระหยิ่มยิ้มเยาะยั่วยุใส่จู้หยานไปพลาง หากพูดได้ก็คงประมาณว่า  ‘น้ำหน้าอย่างแกจะทำอะไรได้บ้าง? คิดจะปกป้องผู้หญิงของตัวเองงั้นรึ? ไหวเหรอ?’

            หลินจิงซูไม่ทันตระหนักถึงคลื่นใต้น้ำที่ปรากฏขึ้นระหว่างคนทั้งสอง เธอหันไปถามเฉินเฉวียนเย่ว่า

            “แล้วคู่ขาของคุณล่ะ?”

            เฉินเฉวียนเย่ดีดนิ้ว เปล่งเสียงเรียกหาสาวสวยอีกคนทันที

            “โม่หลี่ ออกมา”

            ได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้ หลินจิงซูยังรู้สึกตราตรึงใจในตัวเธอมาก

            โม่หลี่คือสาวสวยผู้มากไปด้วยคารมคมคาย ทักษะความคิดอ่านค่อนข้างหลักแหลมรู้ทันคน

            เธอคนนี้รับมือด้วยไม่ง่าย!

            หากปล่อยให้เฉินเฉวียนเย่และโม่หลี่ลงสนามพร้อมกันโดยไม่มีมาตรการรับมือใดๆ เกรงว่าเธอคงต้องแพ้ราบคาบอย่างแน่นอน ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังระดมสมองเร่งคิดหาแผนการรับมืออยู่นั้น ทว่าใครจะไปคาด อยู่ดีๆจู้หยานก็หันมากระซิบข้างหูเธอว่า

            “ช่วยสอนผมเล่นไพ่นกกระจอกก่อนได้มั้ย?”

            “ห๊ะ?”

            ลูกตาของเธอแทบพุ่งถลนออกจากเบ้า หันซ้ายแลขวาเห็นว่ายังไม่มีใครทันสังเกตเห็น หลินจิงซูจึงรีบกระซิบถามจู้หยานกลับไปทันที

            “นี่นายเล่นไพ่นกกระจอกไม่เป็นงั้นเหรอ?”

            เนื่องด้วยระดับความสูงระหว่างคนทั้งสองนั้นแตกต่างกันมากพอควร ขณะที่หลินจิงซูกำลังปริปากกระซิบกระซาบอธิบายอยู่นั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่จู้หยานโน้มศีรษะลงมาพอดิบพอดี ทำให้ริมฝีปากของสาวน้อยสัมผัสติ่งหูของอีกฝ่ายเข้าโดยบังเอิญ

            วินาทีนั้น หลินจิงซูถึงกับสะดุ้งเฮือกอย่างแรง เร่งปรี่ถอยห่างอย่างว่องไวประหนึ่งหนีไฟป่า เห็นจู้หยานหันมาจ้องหน้าพอดี ใบหน้าของเธอจึงผันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับกุ้งแม่น้ำลวกสุกในทันที

            “เอ่อ…โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ..ฉัน…”

            หลินจิงซูรีบอธิบายแก้ไขสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

            จู้หยานไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับรู้เบาๆ

            หลินจิงซูจึงรีบกลับเข้าประเด็นทันที

            “เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีการเล่นเบื้องต้นให้ เริ่มจาก…”

            ระหว่างรับฟัง จู้หยานก็พยักหน้าแสดงถึงความเข้าใจไปด้วย

            “อืม อืม…”

            หลินจิงซูพูดปิดท้ายว่า

            “ทั้งหมดที่สอนไปเป็นวิธีเล่นไพ่นกกระจอกเบื้องต้นที่ควรรู้ไว้ ขอแค่อย่าทิ้งไพ่มั่วซั่ว เอื้อให้อีกฝ่ายได้เปรียบก็เป็นพอ เข้าใจมั้ย? แค่นั่งอยู่เฉยๆให้ครบคน เท่านี้ก็ไม่น่าส่งผลกระทบอะไรต่อรูปเกมแล้วล่ะ”

            เพียงแค่ต้องมาประมือกับเฉินเฉวียนเย่ ผู้ที่มีฝีมือเหนือกว่าอาจารย์ของเธอแบบนี้ หลินจิงซูก็แทบหอบจับจะแย่แล้ว ที่เลวร้ายไปกว่านั้น คือคนที่เป็นพวกเดียวกับเธออย่างจู้หยาน ก็ดันเล่นไม่เป็นซะอีก! พูดได้ว่า แผนการรับมือที่เหมาะสมที่สุดก็คือ ปล่อยให้เธอลงมือเคลื่อนไหวด้วยตัวคนเดียว ส่วนจู้หยานนั้น เขาจะเล่นยังไงก็ได้ แต่ต้องส่งผลกระทบต่อรูปเกมให้น้อยที่สุด!