ตอนที่ 168 สอนผมต่อ ขอแบบละเอียด

85 1-2

            ตอนที่ 168 สอนผมต่อ ขอแบบละเอียด

            หนึ่งคมสายตาเหลือบแล เฉินเฉวียนเย่จ้องมองหลินจิงซูที่กำลังเกลี่ยตัวหมากไพ่นกกระจอกยัดใส่หลุมตรงกลาง เอียงหน้าเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

            “สาวน้อย คู่ขาที่พามาเล่นด้วยนี้ ทั้งชีวิตคงไม่เคยแตะไพ่นกกระจอกเลยสิท่า?”

            จู้หยานที่กำลังปั้นสีหน้าเบื่อหน่าย พบเห็นภาพฉากนี้เข้า ก็รีบเผยแววจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม

            เห็นชายคนนั้นมีท่าทีสนอกสนใจในตัวหลินจิงซูตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ไหนจะสายตาแบบนั้นที่จ้องมองมา? สิ่งนี้ทำให้จู้หยานรู้สึกเป็นกังวลอย่างบอกไม่ถูก

            ทุกครั้งที่เห็นเฉินเฉวียนเย่ปริปากพูดอะไรกับเธอสักคำ มักจะเป็นจู้หยานที่แสดงทีท่าระมัดระวังตัวขึ้นฉับพลัน ทั้งยังกระตุกแขนดึงหลินจิงซูให้มาหลบอยู่ด้านหลังของตน

            “จุ๊จุ๊…เจ้าหนุ่มนี่หึงแรงไม่ใช่เล่น”

            เฉินเฉวียนเย่อดนึกขำไม่ได้ ระบายยิ้มครึ่งๆกลางๆพลางพูดออกไปว่า

            “ทำไมต้องหวงขนาดนั้น? ฉันไม่เขมือบเธอหรอกน่า”

            หลินจิงซูใช้ศอกสะกิดเรียกสติจู้หยานเบาๆ พร้อมกระซิบปลอบใจว่า

            “นายไม่ต้องห่วงไปหรอก นี่ไม่ใช่วันแรกที่ฉันพบเจอกับเขา”

            หากย้อนเวลากลับไปได้ก็คงจะดีไม่น้อย หลินจิงซูรู้สึกเสียดายอย่างมาก รู้อย่างนี้ เมื่อชาติที่แล้วเธอน่าจะถามเหลาหวางโถวถึงเรื่องน้องชายของเขาให้มากกว่านี้!

            ยิ่งรู้ข้อมูลของอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ โอกาสชนะของเธอก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น!

            คำพูดสุดท้ายในครั้งนั้นที่เหล่าหวางโถวพูดถึงน้องชายตนเอง ดูเหมือนจะประมาณว่า เฉินเฉวียนเย่กำลังประสบปัญหาอะไรสักอย่างอยู่ แล้ววันหนึ่งก็ขาดการติดต่อไปเสียดื้อๆ เพราะรู้อย่างนั้น หลินจิงซูจึงไม่คิดที่จะถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องราวของชายที่ชื่อเฉินเฉวียนเย่เพิ่มเติมอีก

            เออ จะว่าไปก็แปลกดีนะ ขาดการติดต่อในชาติที่แล้ว แต่กลับมาพบเจอกันในชาตินี้ซะงั้น!

            บางที สิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา มันก็วิเศษเกินจินตนาการจริงๆ!

            หลินจิงซูกำลังจะถอนตัวกลับไปนั่งที่ ตั้งใจจะหันไปสนทนาต่อกับเฉินเฉวียนเย่อีกสักสองสามคำ ทว่าวินาทีนั้น จู้หยานกลับบีบคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น พร้อมออกแรงยื้อกันเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า

            “ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร จะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ยังไง?”

            ได้ยินประโยคนี้เข้าไป ไม่เพียงแค่หลินจิงซูเท่านั้น กระทั่งเฉินเฉวียนเย่ที่นั่งข้างเคียงก็ยังตะลึงงันไปเช่นกัน

            หลังจากความประหลาดใจสิ้นสุดลง เฉินเฉวียนเย่ก็ได้แต่ยิ้มเยาะ ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยกับตัวเอง พร้อมหันไปเหยียดเรียวนิ้วเกาใต้คางของเจ้าสาหร่ายอย่างประณีตเบามือ มันทั้งโกรธทั้งเพลิดเพลิน และร้องครวญครางเสียงดัง ‘เหมียวๆ’ ด้วยความหงุดหงิดระคนเคลิบเคลิ้ม สุดท้ายเมื่อปล่อยให้อีกฝ่ายเกาจนมันพอใจแล้ว จึงค่อยยกอุ้งเท้าตะปบใส่มือเฉินเฉวียนเย่เพื่อขับไล่

            เฉินเฉวียนเย่ถึงกับหัวเราะคิกคัก พลางถอนนิ้วมือกลับไป และรำพึงรำพันขึ้นว่า

            “เห็นตัวเล็กตัวน้อยแบบนี้ นิสัยดุใช้ได้เลยนะเรา”

            แม้เนื้อความในประโยคคล้ายกำลังพูดถึงเจ้าสาหร่ายอย่างชัดเจน แต่ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องไปทางจู้หยาน ราวกับต้องการสื่อสารอะไรบางอย่าง

            ใบหน้าเย็นชาประหนึ่งเคลือบด้วยน้ำแข็งของจู้หยานเคร่งขรึม เขาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับถามออกไปว่า

            “มันยังดุได้มากกว่านี้อีกนะครับ คุณอยากจะลองรึเปล่าล่ะ? อ่อ…แต่ลืมไป ผมคงไม่อนุญาตให้เจ้าสาหร่ายกัดคุณเหมือนกัน”

            “โอ๊ะ ทำไมล่ะ?” เฉินเฉวียนเย่ร้องถามด้วยความสงสัย

             “เพราะผมกลัวว่าเจ้าสาหร่ายอาจจะติดเชื้อพิษสุนัขบ้าจากคุณมาน่ะสิครับ อย่าให้แมวของผมต้องซวยเพราะคุณเลย”

            “แฟร่!”

            ทันใดนั้น จู่ๆเจ้าสาหร่ายก็ร้องคำรามขู่ออกมา ราวกับเข้าใจในสิ่งที่เจ้านายของมันพูด

            ได้ยินทั้งคู่ต่อบทสนทนากัน ทำเอาหลินจิงซูถึงกับปวดหัวขึ้นทันที คิดไม่ถึงว่าจู้หยานจะจริงจังมากถึงเพียงนี้ ส่วนเฉินเฉวียนเย่ก็เอาแต่ยั่วโมโหเขาอยู่ได้

            ครั้งนี้เฉินเฉวียนเย่ถูกจู้หยานด่าใส่หน้า แต่ทว่าสีหน้าท่าทางของเขากลับยังคงเรียบนิ่ง คลื่นอารมณ์สงบราบเรียบปราศจากการเปลี่ยนแปลงใดๆ

            ตั้งแต่ต้นจวบจนถึงตอนนี้ หลินจิงซูเฝ้าคอยลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบๆมาโดยตลอด มาถึงตอนนี้ เธอสามารถยืนยันได้อย่างหนึ่งว่า ระดับความเก่งกาจของเฉินเฉวียนเย่คนนี้เข้าขั้นฉกาจทีเดียว และเป็นอย่างที่เหลาหวางโถวพูดไว้ไม่มีผิดจริงๆ

            จุดแข็งที่สุดของเหล่าโคตรเซียนไม่ใช่เพียงแค่วิชาโกงไพ่อันเหนือชั้น แต่มันคือทักษะการวางตัวและควบคุมอารมณ์ในระดับขั้นปรมาจารย์ ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร พวกเขาจะไม่มีทางแสดงออกผ่านสีหน้าอย่างเด็ดขาด

            การจะมองผ่านอ่านความคิดของคนเหล่านี้ได้ออก พูดได้เลยว่ายากยิ่งกว่ายาก!

            สีหน้าอารมณ์ตามจังหวะสถานการณ์ต่างๆของศัตรู คือข้อมูลชั้นเยี่ยมที่ใช้พลิกสถานการณ์เพื่อนำไปสู่ชัยชนะ ตรงกันข้าม หากมองหน้าคาดเดาความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่ออก ความยากในการเล่นก็จะยิ่งเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี!

            “คุณสอนผมต่อเถอะ ขอแบบละเอียด”

            โดยไม่คาดคิด จู่ๆจู้หยานก็เปล่งเสียงดังออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ดึงสติความสนใจของหลินจิงซูกลับมา

            “เอ่อ…รู้แล้ว”

            หลินจิงซูเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเฉินเฉวียนเย่พร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ถ้าอย่างนั้น หนูขอเวลาสอนเขาเล่นไพ่นกกระจอกก่อนได้มั้ยคะ? ถ้าจะให้คนไม่เคยเล่นลงสนามเลยในทันที ก็คงจะเป็นการรังแกกันเกินไป หนูพูดถูกมั้ยคะ?”

            เฉินเฉวียนเย่ยักไหล่ตอบอย่างคนไม่คิดอะไรมาก

            “ตามสบายเลยแม่สาวน้อย”

            ซึ่งแน่นอนว่า สิ่งที่หลินจิงซูสอนให้ล้วนแล้วแต่เป็นกฎและลีลาการเล่นไพ่นกกระจอกเบื้องต้นเท่านั้น ไม่ขอพูดถึงวิชาการโกงหรือเล่นตุกติกใดๆ

            จู้หยานก้มหน้าก้มตาศึกษาอย่างเอาจริงเอาจังมาก

            แลเห็นสีหน้าท่าทางมุ่งมั่นขั้นสุดของอีกฝ่าย หลินจิงซูถึงกับยิ้มและถามไปว่า

            “ท่าทางนายจะชอบมันนะ?”

            “สิ่งนี้น่าสนใจมากเลยทีเดียว”

            จู้หยานขานตอบเพียงสั้นๆ ขณะที่สองมือยังคงขวักไขว่ทดลองเรียงไพ่กระจอกบนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น

            “กลยุทธ์การเดินเกม มีรายละเอียดค่อนข้างยิบย่อยเหมือนกับโกะ”

            โถงใหญ่ในบ่อนไพ่นกกระจอกแห่งนี้ มีเพียงหลินจิงซู, จู้หยาน, เฉินเฉวียนเย่และสาวสวยที่ชื่อโม่หลี่เท่านั้น ที่นั่งประจำสี่ทิศ เตรียมตัวเริ่มเล่นไพ่นกกระจอก ส่วนคนที่เหลือทั้งหมดล้วนเป็นผู้ชมรอบสนาม ส่งเสียงพูดคุยสร้างบรรยากาศครึกครื้นอยู่รอบๆโต๊ะ

            ก่อนเริ่มในตาแรก ความจริงหลินจิงซูรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย กระทั่งเริ่มเรียงไพ่นกกระจอกบนมือ กลายเป็นว่าอารมณ์ของเธอตอนนี้กลับสงบเยือกเย็นกว่าปกติ

             จู้หยานนั่งในทิศตรงข้ามกับเธอ สงบนิ่งปราศจากอาการตื่นตระหนกใดๆ มือข้างหนึ่งกำลังเรียงไพ่นกกระจอกที่หยิบคว้ามาอย่างช่ำชอง ส่วนอีกข้างก็ลูบไล้หัวแมวที่อยู่บนตักอย่างสบายใจ ใครที่ไม่รู้เรื่องราวก่อนหน้านี้ ล้วนต้องพูดเป็นเสียงเดียวว่า ไอ้หนุ่มนี่ต้องมือเก๋าแน่นอน!