ตอนที่ 169 ความแค้นระหว่างสองพี่น้อง?

85 2-2

            ตอนที่ 169 ความแค้นระหว่างสองพี่น้อง?

            เสี้ยวอึดใจนั้น หลินจิงซูยังแอบเชื่อว่า หรือความจริงแล้วเธอจะถูกจู้หยานหลอกว่าเล่นไม่เป็นนะ?

            ทางด้านเฉินเฉวียนเย่นั้นไม่มีอะไรต้องพูดถึงนัก เจ้าตัวยังคงนั่งยิ้มอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่า เขากำลังคิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่

            ตรงกันข้ามกับสาวสวยที่ชื่อโม่หลี่ บทจะจริงจัง เธอกลับมีอาการกระสับกระส่ายติดประหม่าเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเธอไม่เคยเล่นอะไรที่ต้องเดิมพันมากขนาดนี้มาก่อนก็ได้ จึงบังเกิดเป็นกระแสความกดดันขุมใหญ่อย่างยากจะหลีกเลี่ยงได้ มือไม้ของเธอดูลนลานไปเสียหมด กระทั่งครั้งหนึ่งที่เธอเขี่ยเถ้าบุหรี่ทิ้ง กลับสะบัดไม่พ้นไปถูกถุงน่องของตัวเองจนไฟลุกพรึบเป็นรูใหญ่เข้า

            ในรอบแรก หลินจิงซูยังไม่ลงมือเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น ได้หน้าไพ่อย่างไรก็เล่นไปตามนั้น ระหว่างทางยังมีแอบส่องเฉินเฉวียนเย่เป็นระยะๆ เธอต้องการรู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน

            ทางด้านเฉินเฉวียนเย่เองก็ไม่ต่างกัน เขากำลังทำในสิ่งเดียวกับที่หลินจิงซูทำเช่นเดียวกัน โดยคอยเฝ้าสังเกตการณ์หลินจิงซูอย่างลับๆ

            สิ้นสุดการเล่นในรอบแรก ต่างฝ่ายต่างยังไม่เผยทักษะความสามารถใดๆออกมา คนที่ทุกคนมองข้ามเพราะเพิ่งเคยเล่นเป็นครั้งแรกอย่างจู้หยาน กลับเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะไป

            ปรากฏว่าโม่หลี่กลับกลายเป็นไก่อ่อนในตานี้ ทิ้งตัวสำคัญให้จู้หยานได้คว้าชัยไปอย่างง่ายดาย

            หลินจิงซูได้แต่ทึ่ง เธอคาดไม่ถึงว่าจู้หยานจะมีส่วนช่วยเธอได้มากถึงเพียงนี้ แค่เกมแรกก็เริ่มต้นได้อย่างสวยงามแล้ว ทั้งคู่ต่างหันมาส่งยิ้มให้กันในทันที

            โม่หลี่รู้สึกหงุดหงิดมากพออยู่แล้วที่เป็นตัวต้นเหตุให้ต้องพ่ายแพ้ในรอบนี้ ยิ่งเห็นสองคนนั้นยิ้มแย้มให้กันอีกก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เธอกัดฟันพ่นคำหยาบคายด่าทอทันที

            “ไอ้เด็กเวรพวกนี้! แค่โชคดีชนะตาเดียว อย่ามาทำเป็นดีอกดีใจไปหน่อยเลย!”

            หลินจิงซูกรอกตาเบะปากคว่ำใส่โม่หลี่ พร้อมกับตอบโต้ไปว่า

            “โถ โถ ก็ป้าพลาดเองไม่ใช่เหรอคะ?”

            “แกเรียกใครว่าป้า?!”

            โม่หลี่กางกรงเล็บทั้งห้านิ้วออก เตรียมจะฟาดตบใส่หน้าหลินจิงซู

            หลินจิงซูกระหยิ่มยิ้มเยาะ แล้วพูดจากถากถางใส่อย่างไม่เกรงกลัว

            “ถ้าป้าโมโหนัก งั้นเล่นโป๊กเกอร์กับหนูสักตาเป็นไง? แต่ว่าจะยอมรับความพ่ายแพ้ได้รึเปล่านะ? เดี๋ยวก็โวยวายเสียงดังแบบนี้อีก พอสู้ไม่ได้ ก็จะใช้แต่กำลังท่าเดียว เฮ้อ~”

            “โม่หลี่! หยุด!”

            เฉินเฉวียนเย่ตะคอกหยุดโม่หลี่เอาไว้ ทั้งที่ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มเช่นเคย

            โม่หลี่รีบสงบสติอารมณ์ลงทันที แล้วกลับไปนั่งลงประจำตำแหน่งเดิม

            รอบที่สองได้เริ่มต้นขึ้น

            ในรอบนี้ ขณะที่กำลังล้างไพ่สับใหม่ หลินจิงซูแอบสังเกตเห็นเฉินเฉวียนเย่เริ่มลงมือเคลื่อนไหวอะไรบางอย่างแล้ว

            หลินจิงซูแอบหัวเราะกับตัวเองในใจ กับแค่ทักษะชั้นเด็กประถมแบบนี้ ยังไม่เพียงพอที่จะเอาชนะเธอได้แน่!

            คิดได้เช่นนั้น เธอก็จงใจผลักไพ่ตัวหนึ่งพุ่งเข้าแทรกขัดกับไพ่กองนั้นที่เฉินเฉวียนเย่ทำเอาไว้จนเสียหาย

            เฉินเฉวียนเย่รู้ตัวในทันทีว่า ไพ่ที่ตนเองเรียงไว้ได้ถูกแทรกขัดลำดับหมดแล้ว อึดใจนั้น เขาจึงได้เงยหน้าหันมองหลินจิงซูอย่างรวดเร็ว

            หลินจิงซูเลิกคิ้วส่งให้ ส่วนเฉินเฉวียนเย่ก็แสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย

            ระหว่างการเล่นในรอบที่สอง หลินจิงซูยังคงก่อกวนไม่ให้เฉินเฉวียนเย่สามารถโกงไพ่ต่อไปได้จนจบตา ทุกท่วงท่าที่ตอบโต้กันไปมาระหว่างคนทั้งสอง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วประดุจสายฟ้า อีกสองคนที่อยู่ร่วมโต๊ะไม่ทันได้สนใจ ส่วนผู้ชมรอบข้างก็ไม่ทันสังเกตเห็น

            รอบที่สองจบลง ในที่สุดโม่หลี่ก็เป็นฝ่ายชนะกับเขาสักที

            ครบสองรอบบรรจบ หลินจิงซูเริ่มเข้าใจภาพรวมของกระบวนท่าการโกงไพ่ที่เฉินเฉวียนเย่หยิบใช้งานอย่างคร่าวๆแล้ว ซึ่งนี่ยังอยู่ในขอบเขตวิชาโกงไพ่ร้อยรูปแบบที่เหลาหวางโถวถ่ายทอดให้กับเธอ ดูท่าเธอจะประเมินเฉินเฉวียนเย่ในเวลานี้สูงเกินไป จริงอยู่ที่เขาได้รับฉายาโคตรเซียนพันวิถี แต่ทว่าในตอนนี้ ระดับความแข็งแกร่งของเขายังไม่ถึงจุดสูงสุด!

            หลังจากผ่านไปห้ารอบต่อเนื่อง ความมั่นใจของเธอก็ยิ่งทวีเพิ่มเป็นสองเท่า แม้แต่รอบล่าสุด หลินจิงซูก็สามารถเอาชนะเฉินเฉวียนเย่ไปได้!

            ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะง่ายกว่าที่คิดไว้!

            อย่างไรก็ตาม ทั้งที่ตานี้เธอเพิ่งจะเอาชนะเขาไปได้แท้ๆ แต่เฉินเฉวียนเย่ก็ยังมีสีหน้ายิ้มแย้มแทนที่จะโกรธเกรี้ยวหรือหงุดหงิด แต่ก็เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มการแข่งขันมา ที่เขาเริ่มทำอะไรอย่างอื่นนอกจากการนั่งยิ้ม

            เขาเอื้อมมือออกมาจุดบุหรี่ พลางพูดขึ้นลอยๆว่า

            “เห็นวิธีการเล่นแบบนี้แล้ว มันชวนให้ฉันนึกถึงใครบางคนชะมัด”

            มือไม้ของหลินจิงซูกระตุกสั่นวูบหนึ่ง หรือเป็นไปได้ไหมว่า ทักษะการเคลื่อนไหวของเธอจะทำให้อีกฝ่ายนึกถึงเหลาหวางโถวเข้า?

            ถ้าใช่ก็นับเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ! เธอจะได้หยิบยกชื่อของเขาขึ้นอ้าง เพื่อใช้ลบล้างความอาฆาตแค้นทั้งหมดระหว่างเขากับติงจู้ฮั่วทิ้งไป!

            อย่างน้อยเฉินเฉวียนเย่ก็น่าจะเกรงใจ และเห็นแก่หน้าลูกศิษย์ของพี่ชายตัวเองบ้างล่ะ!

            แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรด้วยซ้ำไป สีหน้าของเฉินเฉวียนเย่ก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นดำทะมึน บีบกำหมากไพ่นกกระจอกตัวหนึ่งไว้แน่น

            “สาวน้อย บอกฉันมาว่ามันอยู่ที่ไหน?! ฉัน เฉินเฉวียนเย่คนนี้ จะได้ฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง!!”

            ตัวหมากชิ้นนั้นถูกขว้างกระแทกอัดลงกับโต๊ะอย่างแรง

            หัวใจดวงน้อยของหลินจิงซูถึงกับเต้นระรัวจนแทบพุ่งออกจากลำคอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีก? หรือว่าในอดีตเฉินเฉวียนเย่กับเหลาหวางโถวจะมีเรื่องแค้นเคืองบาดหมางกันงั้นเหรอ?!