ตอนที่ 172 หนึ่งหนุ่มหนึ่งแก่ปะทะคารม

87 1-2

            ตอนที่ 172 หนึ่งหนุ่มหนึ่งแก่ปะทะคารม

            อาศัยความร่วมมือของจู้หยานเข้าช่วยอีกแรง หลินจิงซูจึงเคลื่อนไหวได้ราบรื่นขึ้นมาก  

            แม้แต่โม่หลี่เองก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ มีหลายครั้งที่เธอพยายามขยิบตาส่งสัญญาณให้เฉินเฉวียนเย่ แต่ทว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็น และมุ่งความสนใจไปที่หน้าไพ่ของตนเองเท่านั้น

            จนกระทั่งเวียนบรรจบครบหาเธอเป็นคนสุดท้าย หลินจิงซูจึงได้พลิกเปิดหน้าไพ่ลงบนโต๊ะให้ปรากฏสู่สายตาทุกคู่ พร้อมแสยะยิ้มเอ่ยถามดั่งผู้เหนือกว่า

            “ลูกพี่เฉิน คุณป้าโม่หลี่ หน้าไพ่ตานี้ของหนูใหญ่พอที่จะชนะได้รึเปล่าคะ?”

            ดูเหมือนโม่หลี่จะล่วงรู้ถึงชะตากรรมในรอบนี้ดีอยู่แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่นัก แต่เหตุที่ทำให้เธอหัวร้อนเดือดพล่าน ก็เป็นเพราะถูกสาวน้อยคนนี้เรียกขานกันว่า ‘ป้า’ อีกหนนั่นเอง!

            เฉินเฉวียนเย่จ้องมองหน้าไพ่สวยงามที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า พร้อมกับพยักหน้าขานตอบเสียงเบา

            “สามมังกรสี่ทิศ คู่เรียงทุกชุด ใหญ่จริงแม่สาวน้อย เธอชนะ”

            บรรดาผู้ชมรอบโต๊ะที่ได้เห็นทักษะสองประสานระหว่างจู้หยานกับหลินจิงซูที่ร่วมมือกันในครึ่งหลัง พวกเขายังถึงกับอ้าปากกว้างขากรรไกรค้างด้วยความตกตะลึง

            ท่ามกลางฝูงชน ชายหัวโล้นที่นิ่งเงียบมานาน ในที่สุดก็ร้องโวยวายขึ้นทันที พร้อมชักสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก

            “ตานี้ไม่นับ! เห็นๆอยู่ว่าแกกับไอ้หนุ่มนั่นรวมหัวช่วยกันโกง! ใช่มั้ยพี่น้องทุกคน!?”

            หลินจิงซูปรายหางตามองใส่ชายหัวโล้นด้วยความเหนื่อยหน่าย พร้อมกับโต้สวนคืนด้วยถ้อยคำถากถางกระแนะกระแหน

            “ถ้าไม่ให้ช่วยเหลือกัน แล้วจะมีคู่ขาไว้ทำสากกระเบืออะไรเหรอคะ? ที่สำคัญกว่านั้น มากล่าวหาว่าพวกเราสองคนโกง แล้วไหนล่ะหลักฐาน? ถ้าไม่มี ก็เงียบไปดีกว่าค่ะ เพราะไม่มีใครขอให้ออกความเห็น”

            ถูกสาวน้อยตอกกลับแสกหน้าเช่นนี้ ชายหัวโล้นก็ได้แต่รู้สึกอึดอัดจนไม่อาจอธิบาย และแน่นอนว่า น้ำหน้าอย่างเขาก็จนปัญญาที่จะหาหลักฐานมาได้เช่นกัน

            วิธีการของจู้หยานนับว่าแปลกประหลาดเกินคน ส่วนการโกงของหลินจิงซูก็แนบเนียนไร้ร่องรอย และที่สำคัญที่สุดก็คือ ในรอบนี้เธอแทบไม่ได้โกงอะไรเลยด้วยซ้ำ กุญแจสำคัญของชัยชนะในครั้งนี้คือความจำ และการคำนวณระดับอัจฉริยะของจู้หยานเป็นส่วนใหญ่ หรือพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ การเล่นครั้งนี้ไม่นับเป็นการโกงด้วยซ้ำไป

            ชายหัวโล้นปั้นสีหน้าเคร่งเครียด จ้องหน้าหลินจิงซูตาเป็นมันด้วยความเดือดดาลสุดขีด ถึงขนาดชี้หน้าด่ากราดอย่างไม่ทน

            “นังหนู! แค่ชนะครั้งนี้อย่าคิดว่าจะอวดเบ่งไปได้ตลอด! ฉันจะคอยดูว่าแกจะไปรอดอีกสักกี่น้ำกันเชียว!”

            หลินจิงซูไม่ได้สนใจคำพูดยั่วยุของชายหัวโล้นเลยสักนิด สำหรับพวกนักพนันระดับต่ำอย่างมัน ไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอเลยด้วยซ้ำไป

เธอมองข้ามหัวไม่สนใจชายหัวโล้นแต่อย่างใด และหันไปพูดกับเฉินเฉวียนเย่ว่า

“ผลแพ้ชนะเป็นที่กระจ่างชัดแล้วใช่มั้ยคะ?”

“แน่นอน แต่เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

ได้ฟังคำพูดเล่นแง่เช่นนี้ หลินจิงซูถึงกับถักคิ้วขมวดเป็นปมทันที เค้นเสียงเย็นชาผ่านลำคอเอ่ยถามขึ้นว่า

“นี่หมายความว่ายังไง? คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่า ถ้าหนูเอาชนะคุณได้ คุณจะยอมลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ซะ?”

เฉินเฉวียนเย่ยิ้มตอบ

“อย่ากังวลไปเลยแม่สาวน้อย ฉันแค่อยากจะเชิญเธอกับคนอื่นๆไปทานอาหารด้วยกันสักมื้อเท่านั้น”

ก่อนที่หลินจิงซูจะทันได้ปฏิเสธ ชายหัวโล้นที่อยู่ข้างเคียงก็พูดโพล่งขึ้นทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างแรง

“ลูกพี่ครับ! ในเมื่อเล่นเสร็จแล้ว ทำไมยังต้องพาพวกมันไปกินข้าวด้วยล่ะ?!”

วินาทีนั้นเอง หลินจิงซูพลันตระหนักได้ถึงจุดประสงค์ชั่วร้ายของชายหัวโล้นหลังจากนี้ คิดได้เช่นนั้น สู้เธอตามน้ำติดตามเฉินเฉวียนเย่ไปก่อนจะดีกว่า

ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่ ชายหัวโล้นก็เริ่มคิดแผนการกำจัดเธอไว้ก่อนแล้ว และด้วยข้อจำกัดต่างๆของทั้งสองฝ่าย เธอย่อมไม่สามารถทำอะไรได้อยู่แล้ว ยิ่งในตอนนี้มีจู้หยานเข้ามาเพิ่มอีกคน เธอยิ่งต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของเขาเป็นหลัก

ใครจะล่วงรู้ว่า บางทีเหตุผลที่เฉินเฉวียนเย่ชวนเธอออกไปทานอาหารด้วยกันนั้น อาจเป็นเพราะต้องการทำลายแผนการร้ายของชายหัวโล้นก็เป็นได้ไม่ใช่หรือ?

ด้วยเหตุนี้ หลินจิงซูจึงรีบตอบตกลงทันที

“ก็ดีค่ะ หนูเองก็หิวแล้วเหมือนกัน มื้อนี้รบกวนด้วยนะคะ”

ตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ จู้หยานมักสังหรณ์ใจอยู่ตลอดว่า ผู้ชายที่ชื่อเฉินเฉวียนเย่คนนี้ ลึกๆแล้วกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ ภายในใจของเขา จึงไม่ต้องการให้หลินจิงซูออกไปทานอาหารกับอีกฝ่าย แต่ในเมื่อตัวเธอเองได้เอ่ยปากรับคำไปแล้ว เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามปรามอะไรเช่นกัน

เฉินเฉวียนเย่จงใจหันหน้าสบปะทะสายตาที่ไม่เป็นมิตรของจู้หยานในขณะนี้ พร้อมกับเน้นเสียงถามขึ้นว่า

“แล้วนายล่ะ? อยากจะไปกินข้าวด้วยกันมั้ย? แต่ขอบอกตามตรง นายจะไปหรือไม่ไปก็ไม่ได้สำคัญอะไร เพราะยังไงซะ นายก็ไม่ใช่คนที่ฉันอยากจะเชิญไปด้วยอยู่แล้ว”

ก่อนหน้านี้ที่ถูกจู้หยานพูดจาถากถางเหน็บแนมใส่หน้า ใช่ว่าเฉินเฉวียนเย่จะไม่รู้สึกเจ็บแค้นอะไร เพียงแต่เขาไม่ได้พูดหรือแสดงอาการออกมาเท่านั้นเอง และหากมีโอกาสเมื่อใด เขาเองก็อยากจะเอาคืนไม่น้อย

จะพูดอย่างไรดีล่ะ เขาเองก็ไม่คิดไม่ฝันเช่นกันว่า ชายในวัยสามสิบอย่างตน จะต้องมาเจ้าคิดเจ้าแค้นกับเด็กหนุ่มวัยรุ่นเพียงคนเดียวเช่นนี้

จู้หยานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แน่นอนครับ ผมต้องไปด้วยอยู่แล้ว ถึงแม้จะไม่อยากทานอาหารของคนเชิญเท่าไหร่ก็เถอะ แต่เห็นแก่หน้าหลินจิงซู ผมจะยอมสละเวลาให้”

หลินจิงซูเห็นเข้าถึงกับอึ้งไปในทันที ไม่ใช่ว่าจู้หยานเป็นพวกไม่ชอบสุงสิงหรือพูดคุยกับใครหรอกเหรอ? ปรากฏว่าตอนนี้ไม่เพียงแค่พูดมากกว่าปกติ แต่ยังเป็นฝ่ายเปิดฉากทะเลาะกับคนอื่นเต็มที่ด้วย!