ตอนที่ 173 น้ำตาจระเข้

87 2-2

            ตอนที่ 173 น้ำตาจระเข้

            เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่า จู้หยานไปแค้นเคืองอะไรเฉินเฉวียนเย่นักหนา จึงได้ออกท่าทางแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวออกมาอย่างชัดเจนขนาดนี้

            หลังจากที่เฉินเฉวียนเย่ถูกสาดคำเหยียดใส่ไปอีกชุดใหญ่ เขากลับไม่ได้ตอบโต้อะไร เพราะหากจะต้องเอาเรื่องเอาราวกับเด็กหนุ่มวัยรุ่นสักคนจริงๆ เกรงว่าตัวเขาเองก็จะยิ่งดูคล้ายคนบ้าบอเสียสติไปใหญ่

            ด้วยความฉลาดหัวไวของโม่หลี่ เธอจึงรีบชื้อเชิญทุกคนให้ไปรับประทานอาหารด้วยกันที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง ซึ่งเฉินเฉวียนเย่มักจะใช้รับรองแขกเหรื่ออยู่บ่อยๆ เหตุผลหนึ่งก็เพื่อถ่วงเวลาให้เฉินเฉวียนเย่ได้มีเวลาคิดหาหนทางแก้ไขในเรื่องนี้ได้ทัน

            สถานที่แห่งนั้นเป็นโรงแรมที่ได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุดในถนนไป๋ฮั่น และเป็นทรัพย์สินของเฉิงเฉียนเย่ที่ถือร่วมกับพี่น้องคนอื่นๆ

            ระหว่างเดินทางไปยังภัตตาคารดังกล่าว หลินจิงซูแอบกระตุกแขนเสื้อเรียกจู้หยานอย่างลับๆ พร้อมกับกระซิบถามเสียงเบาว่า

            “ดูท่านายจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเฉินเฉวียนเย่เท่าไหร่สินะ?”

            จู้หยานตอบกลับโดยแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ

            “คนนิสัยแบบนั้นไม่สมควรถูกเกลียดขี้หน้าหรอกเหรอ?”

            หลินจิงซูหรี่ตาครุ่นคิดแวบหนึ่ง ปรากฏว่าที่เขาพูดก็มีเหตุผล

            เฉินเฉวียนเย่ไม่ใช่คนดีอะไร และบุคคลประเภทนี้ย่อมถูกรังเกียจเป็นธรรมดา แต่ที่น่าสนใจก็คือ อีกฝ่ายเองก็ดูเหมือนจะหันเป้าชี้ใส่จู้หยานเช่นกัน

            “งั้นฉันขอเปลี่ยนคำถาม ดูท่านายจะเกลียดเขามากใช่มั้ย?”

            หลินจิงซูกระซิบถามขึ้นเป็นครั้งที่สอง

            จู้หยานยังคงตอบจริงจังเช่นเดิม

            “ก็เพราะหมอนั่นน่ารำคาญเป็นพิเศษน่ะสิ”

            มุมปากของสาวน้อยพลันกระตุกอย่างแรง ช่างเป็นคำตอบที่ฟังดูคลุมเครือซะเหลือเกิน เธอเหมือนจะเข้าใจและไม่เข้าใจไปพร้อมๆกัน

            เมื่อมาถึงโรงแรม ก็พบคนสองคนถูกคุมตัวอยู่หน้าประตูก่อนแล้ว

ไม่ใช่ใครอื่นใด แต่เป็นติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงนั่นเอง

เฉินเฉวียนเย่กระดิกนิ้วเรียกชายฉกรรจ์ร่างสูงสองคนที่กำลังคุมตัวคู่สามีภรรยาไว้ พร้อมกับพูดขึ้นว่า

“ปล่อยตัวได้แล้ว หลังจากจบการเล่นไพ่ ฉันรับปากจะปล่อยพวกมันสองคนเป็นอิสระ แล้วพวกแกยังจะคุมตัวพวกมันไว้ทำไมอีก? สถานะของพวกมันสองคนได้เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้นับเป็นแขกของเรา”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนั้นของเฉินเฉวียนเย่ ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็รู้สึกตื่นเต้นและปลื้มปิติจนแทบหลั่งน้ำตา ทั้งสองรีบคุกเข่าก้มศีรษะจรดเท้าต่อหน้าเขา

เฉินเฉวียนเย่ยิ้มเยาะและบอกไปว่า

“พวกแกสองคนขอบคุณผิดคนแล้ว ถ้าอยากจะขอบคุณจริงๆ ก็ควรไปขอบคุณหลานสาวสุดประเสริฐของพวกแกโน่น! สิ่งที่ฉันเฉินเฉวียนเย่รังเกียจที่สุดก็คือ พวกลูกหนี้ที่ไม่ยอมคืนเงิน แต่ในเมื่อหลานสาวของพวกแกสามารถเล่นไพ่ชนะฉันได้ หนี้ครั้งนี้ก็ถือว่าเจ๊ากัน!”

            วินาทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากเฉินเฉวียนเย่ ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็ถึงกับตาถลนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจสุดขีด

            “นี่ นี่ นี่เรา…”

            “เออ อย่าห่วงไปเลย”

            เฉิงเฉวียนเย่ตบไหล่คนทั้งสองพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “หลานสาวของพวกแกช่วยล้างหนี้ให้หมดแล้ว”

            ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ เสมือนภูเขาทั้งลูกได้ถูกยกออกจากอกของหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยาน

            “ยังไม่รีบขอบคุณหลานสาวของพวกแกอีกเหรอ? เธออุตส่าห์ช่วยพวกแกสองคนเอาไว้นะ”

            เฉินเฉวียนเย่ย้ำเตือนอีกครั้ง

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานสะดุ้งเฮือกตื่นจากห้วงภวังค์ รีบหันไปเอ่ยขอบคุณหลินจิงซูไม่หยุดไม่หย่อน

            “จิงซูน้อย ขอบใจมากจริงๆนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะหลาน ป้ากับลุงก็คงไม่รอดชีวิตมายืนอยู่ตรงนี้แน่ๆ!”

            “จิงซูน้อย ลุงกับป้าให้สัญญาว่า ชาตินี้จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับการพนันอีกต่อไป!”

            “ถ้าชาตินี้พวกเราเหยียบเข้าบ่อนอีกแม้แต่ครั้งเดียว พวกเราก็ขอไม่เป็นคน!”

            ทุกคนรอบตัวในขณะนี้ต่างคิดเห็นไปในทางเดียวว่า หลินจิงซูจะต้องร้องไห้ออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ และยอมยกโทษให้ติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงอย่างแน่นอน พร้อมกับบอกว่า ทุกอย่างสามารถเริ่มต้นกันใหม่ได้!

            ทว่าใครจะรู้ ปฏิกิริยาของหลินจิงซูกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เธอเพียงแค่ส่งเสียง ‘อืม’ อย่างแผ่วเบา แล้วหันไปพูดกับเฉินเฉวียนเย่แทนว่า

            “หนูหิวจะแย่อยู่แล้ว ขอเข้าไปสั่งอาหารก่อนได้มั้ยคะ?”

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงปาดเช็ดน้ำตาอยู่ในอารมณ์ซาบซึ้ง และกำลังรอคอยภาพฉากที่แสนอบอุ่นจากผู้เป็นหลานสาว แต่เมื่อพบเจอกับประโยคคำพูดถัดมาของหลินจิงซูเข้าไป เล่นเอาต่างฝ่ายต่างถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

            ทำไมไม่เหมือนภาพที่จินตนาการเอาไว้เลยสักนิด?

            ระหว่างที่กำลังจะเดินผลักประตูโรงแรมเข้าไป หลินจิงซูก็มองย้อนกลับไปหาติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ไม่อยากกินข้าวกันรึไง? ถ้าไม่อยากกิน ก็ล่วงหน้ากลับไปก่อนได้เลย พอดีหนูหิว กินเสร็จแล้วค่อยกลับ”

            ติงเสวี่ยหยานจ้องหน้าหลินจิงซูเขม็ง พร้อมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว

“เดี๋ยวสิ นี่ไม่ได้ยินที่ฉันกับลุงของแกพูดไปเมื่อครู่เลยรึไง?”

“ได้ยินแล้วไง ยังจะอะไรอีกล่ะ?”

หลินจิงซูยักไหล่ตอบกลับอย่างไม่แยแสใส่ใจ