ตอนที่ 174 คุณพูดอะไรก็ได้ ฉันเองก็เช่นกัน

88 1-2

            ตอนที่ 174 คุณพูดอะไรก็ได้ ฉันเองก็เช่นกัน

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู้เฟิงจ้องหน้าสาวน้อย ตีสีหน้าประหลาดใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            ที่สู้อุตส่าห์พล่ามไปเมื่อครู่ กลับมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาเพียงแค่นี้หรือ?

            เผชิญหน้ากับความหยิ่งผยองอวดดีของหลินจิงซู ติงเสวี่ยหยานรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านใจอย่างที่สุด

            “ไม่ว่ายังไง พวกเราสองคนก็มีศักดิ์เป็นป้ากับลุงของแกนะ! นี่แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ถึงได้กล้าพูดจากแบบนี้กับเรา! ที่เล่นตัวขนาดนี้ แกยังต้องการอะไรจากพวกเราอีกห๊ะ? ยังสร้างความเดือดร้อนให้เราสองคนไม่พออีกรึไง?”

            “อ้าว? แล้วสุนัขตัวไหนที่บอกว่ากลับใจแล้วเหรอคะ? ใครกันที่ร้องห่มร้องไห้ขอร้องให้หนูช่วยจนฉี่แทบราด? แล้วใครกันที่พูดจากับหนูซะดิบดีเมื่อครู่นี้?”

            หลินจิงซูปรายหางตามองเหยียดใส่คนทั้งสอง

            เธอเล่นงานเสียจนติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงถึงกับพูดไม่ออก

            หลินจิงซูพูดต่ออย่างเย็นชาว่า

            “ถ้าพวกคุณสองคนคิดจะกลับใจจริงๆ ต่อจากนี้ก็ต้องรู้จักหัดวางแผนชีวิตให้ดี หัดลุกขึ้นมาทำงานทำการซะบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ขี้เกียจสันหลังยาวไปวันๆ แล้วในอนาคตต่อจากนี้ ไม่ว่าชีวิตของพวกคุณจะดีหรือเลวร้าย มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหนูอีกต่อไปเหมือนกัน คราวหน้าขืนยังสร้างปัญหาขึ้นอีก ก็เตรียมทำใจชดใช้ด้วยชีวิตตัวเองได้เลย เพราะถึงตอนนั้น ต่อให้อยากจะแก้ตัวแค่ไหน ก็คงต้องรอชาติหน้าแล้วล่ะค่ะ”

            ไม่รู้จริงๆว่า ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู้ฟิงบีบน้ำตาจระเข้แสดงละครบทนี้ไปกี่ร้อยรอบแล้ว และถึงแม้ติงเสวี่ยหยานแม่ของเธอจะหลงเชื่อก็ตาม แต่ทว่าสิ่งนี้กลับไม่มีผลใดๆต่อหลินจิงซูเลยแม้แต่น้อย

            ทุกครั้งที่ปฏิญาณว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง สุดท้ายทั้งคู่ก็กลับไปทำผิดเหมือนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            หลินจิงซูไม่มีเวลามาใส่ใจกับเรื่องหยุมหยิมจำพวกชื่อเสียงหน้าตาที่ผู้คนจะมองมาเท่าไหร่นัก ใครจะคิดอย่างไรกับเหตุการณ์ครั้งนี้ก็ช่างหัว และเธอก็มั่นใจว่า ทุกคนที่ในที่นี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนฉลาด ย่อมต้องมองออกว่าใครเป็นฝ่ายผิดหรือถูก

            “นี่แกพูดจาแบบนี้หมายความว่ายังไง? ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ แค่ช่วยเหลือกันครั้งสองครั้ง แกอย่าได้สะเออะทำตัวอวดดีต่อหน้าพวกเราหน่อยเลย! เพราะไม่ว่ายังไง เราสองคนก็อาวุโสกว่า สิ่งเดียวที่เด็กน้อยอย่างแกทำได้ก็คือ ต้องเชื่อฟังคำสั่งสอนของพวกเราเท่านั้น! แม่ของแกอบรมแกมายังไงกันห๊ะ? กระทั่งมารยาทขั้นพื้นฐานก็ยังไม่รู้จัก! นังเด็กไร้การศึกษาอย่างแกนี่มันช่างน่าสมเพชจริงๆ!”

            ติงเสวี่ยหยานชี้หน้าก่นด่า พ่นคำหยาบคายสารพัดชนิดออกมา

                  หลินจิงซูเหยียดยิ้มหัวเราะเยาะใส่ติงเสวี่ยหยาน แล้วพูดขึ้นด้วยความสมเพชเวทนาใจเสียยิ่งกว่า

                  “แหม ป้านะป้า สำคัญตัวผิดอีกแล้วนะคะ คิดว่าตัวเองเป็นใครหนูถึงต้องช่วยงั้นเหรอ? ทั้งหมดที่หนูทำไปก็เพื่อไถ่บ้านคืนให้กับคุณตาก็เท่านั้นเอง ด่าว่าหนูเป็นเด็กไร้การศึกษานี่ดูเบาไปเลยนะคะ ถ้าเทียบกับสัตว์นรกแถวนี้ที่กล้าขายบ้านพ่อแม่ตัวเองเพื่อเอาเงินมาเล่นการพนัน ป้าว่าจริงมั้ยคะ? อืม…หนูสู้อุตส่าห์ช่วยชีวิตไว้แท้ๆ แต่กลับได้รับการตอบแทนแบบนี้ นี่ถ้าลูกพี่เฉินรู้เข้าจะเป็นยังไงนะ? เขาดูอยากจะได้เงินคืนอยู่ด้วยสิ? เดี๋ยวหนูตามเข้าไปบอกเขาดีกว่า! แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ก็ห้ามตำหนิกันนะคะ?”

                  ทั้งติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงต่างก็หน้าถอดสีซีดเผือดขึ้นทันทีที่ได้ยิน

                  หม่าฟู่เฟิงเร่งพูดเสียงสั่นว่า

                  “จะ-จิงซูน้อย มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ! ป้าของหนูก็พูดจาไร้สาระไปเรื่อยนั่นล่ะ! พวกเราสองคนต่างก็รู้สึกสำนึกในบุญคุณครั้งนี้ของหนูยิ่งกว่าอะไรดี! ยังจะกล้าตำหนิอะไรหนูอีกล่ะจริงมั้ย?”

                  “เมื่อกี้ก็เห็นตั้งท่าเตรียมจะลงมือกับหนูอยู่ไม่ใช่เหรอค่ะ?”

                  หลินจิงซูเลิกคิ้ว ยิงคำถามจี้ใส่อย่างเย็นชา

                  “อะ…อ่อ งั้นเมื่อครู่ลุงก็คงทำท่าจะตบปากภรรยาสินะ!”

                  “เพี้ยะ!!”

            พูดจบ หม่าฟู่เฟิงก็กางฝ่ามือออกพร้อมกับง้างตบเข้าที่ปากของติงเสวี่ยหยานฉาดใหญ่จนเสียงดังกระหึ่ม  แล้วรีบขมวดคิ้วแสร้งทำเป็นดุใส่ทันที

            “ดูปากเน่าๆของแกสิ! ยังไม่รีบขอโทษหลานมันอีกเหรอ!!”

            หม่าฟู่เฟิงแอบขยิบตาส่งให้เธอ

            ท่าทางการแสดงออกของติงเสวี่ยหยานดูอ่อนลงอย่างมากทันที แล้วเร่งเอ่ยขอโทษหลินจิงซูอย่างรวดเร็ว       “อ๊ะ! ทะ-ทั้งหมด…ทั้งหมดเป็นความผิดของป้าเองจ้ะ! วันสองวันที่ผ่านมา ทั้งป้าและลุงต่างก็ถูกซ้อมกันอย่างหนักที่อยู่ในบ่อน ตอนนี้ยังขวัญเสียสติสตางค์อยู่ไม่ครบเท่าไหร่ ก็เลยเผลอไผลพูดจาไร้สาระไม่ทันยั้งคิดออกไปแบบนั้นจ้ะ”

            “ป้าไม่ต้องมีมารยาทขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ยังไงซะพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่เห็นจะต้องเกรงอกเกรงใจกันขนาดนี้เลย ครั้งนี้หนูเองก็ผิดที่เผลอพูดจาแรงๆออกไปเหมือนกัน ลุงกับป้าก็อย่าถือสาเลยนะคะ”

            ตลอดทั่วทั้งใบหน้าของหลินจิงซูฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม เธอหมุนตัวกลับเข้าไปที่ประตูโรงแรมบานใหญ่ตรงหน้าพลางพูดขึ้นว่า

            “หนูหิวแล้ว เข้าไปทานอาหารด้วยกันเถอะค่ะ ลูกพี่เฉินอุตส่าห์ใจดีเลี้ยงพวกเรา”

            “ระ-เราสองคนยังไม่หิวเท่าไหร่จ้ะ พวกเราขอตัวกลับก่อนดีกว่านะ…”

            สิ้นประโยคเท่านั้น หม่าฟู่เฟิงก็รีบฉุดแขนผู้เป็นภรรยากลับออกไปโดยเร็ว

            หลินจิงซูยังคงร้องตะโกนไล่หลัง ทิ้งคำพูดส่งท้ายพร้อมกับรอยยิ้มอันน่ากลัวว่า

            “หวังว่าจะไม่พูดอะไรไร้สาระให้แม่หนูฟังนะคะ เพราะหนูเองก็จะพูดอะไรกับลูกพี่เฉินก็ได้เหมือนกัน”

            เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ไม่ช้าก็เร็ว เธอก็จะต้องอธิบายให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟังสักวันหนึ่งอย่างแน่นอน แต่ระหว่างนั้น เธอแอบกังวลเล็กน้อยว่า ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงจะไปเป่าหูสร้างความความกังวลใจที่ไม่จำเป็นให้กับแม่ของเธอเสียก่อน

            “เข้าใจจ้ะ! เข้าใจแล้วจ้ะ!”

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงต่างผงกศรีษะงกๆเป็นไก่จิกข้าวเปลือก