ตอนที่ 175 บอกความจริงฉันมา!

88 2-2

            ตอนที่ 175 บอกความจริงฉันมา!

            หลังจากที่คนทั้งคู่จากไปแล้ว เธอจึงค่อยตามคนอื่นๆเข้าไปด้านใน

เปิดประตูสู่ภัตตาคาร ที่ห้องอาหารส่วนตัว บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างใหญ่แห่งนี้ กำลังเต็มไปด้วยความสนุกสนานมีชีวิตชีวา

จู้หยานเฝ้าตามติดหลินจิงซูในทุกอิริยาบถไม่ห่าง มีหลายครั้งที่เฉินเฉวียนเย่พยายามเสาะหาโอกาสเข้าใกล้เพื่อขอพูดคุยกับเธอ ทว่าท้ายสุด กลับถูกสายตาดุดันประดุจหมาป่าของจู้หยานขับไล่เรื่อยไป ด้วยความที่เป็นผู้ใหญ่กว่า เฉินเฉวียนเย่จึงทำอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากนั่งหดหู่เศร้าใจกับตัวเอง

เขาหันไปถามโม่หลี่ที่นั่งอยู่ข้างกัน น้ำเสียงฟังดูหงอไม่ใช่น้อย

“นี่ขนาดไม่ได้อยู่ในบ่อนแล้วนะ ทำไมเจ้าหนุ่มนั่นยังกัดฉันไม่ปล่อยเลยล่ะ! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำไป!”

โม่หลี่โปรยยิ้มมองไปทางจู้หยาน แล้วค่อยตัดสลับไปทางหลินจิงซูเป็นลำดับถัดมา ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ชายหนุ่มปกป้องหญิงสาวที่ตนรัก มันก็เป็นเรื่องธรรมดานี่คะ ผิดที่เจ้านายเองต่างหากที่อยากไปยุ่งกับคนของเขาก่อน”

“อะไรนะ?”

เฉินเฉวียนเย่เกือบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ชี้นิ้วใส่ตัวเองพร้อมกับพูดขึ้นว่า

“นี่ฉันอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว เด็กพวกนี้เพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง? ถึงฉันจะเคยบอกว่าชอบสาวๆ แต่ก็ไม่ใช่เด็กรุ่นลูกแบบนี้! ดูเธอสิ! ยังไม่หย่านมแม่เลยล่ะมั้งนั่น!”

“อ้าว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะเจ้านาย? ก็เห็นเอาแต่จ้องหน้าแม่สาวน้อยนั่นตั้งแต่ตอนเล่นไพ่แล้ว ก็เลยคิดว่าเจ้านายน่าจะอยากกินเด็กซะอีก”

“ห๊ะ? กินเด็กเลยงั้นเหรอ?”

วินาทีนั้นเฉินเฉวียนแทบสำลัก สำหรับเรื่องอยากกินเด็กอะไรนี่เขาเองก็ไม่ขอเถียง แต่กับหลินจิงซูคนนี้ เอ่อ…ต้องนับเป็นข้อยกเว้น เพราะเห็นแล้วเขากลับรู้สึกหมดอารมณ์จริงๆ

ต่อให้หลินจิงซูจะเคยปฏิเสธไปแล้วก็ตาม ว่าเธอกับหวางเจียนเหว่ยไม่มีความเกี่ยวข้องกัน แต่วิชากระบวนท่าที่เธอสำแดงใช้นั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่า ทั้งหมดนี้ล้วนได้รับการถ่ายทอดขัดเกลามาเป็นอย่างดีทุกเม็ดจากพี่ชายของเขา!

หากเขายังกล้ามีความคิดเกินเลยใดๆกับหลินจิงซูจริง นี่ไม่เท่ากับว่าก้าวข้ามเส้นศีลธรรมไปแล้วหรือ?

แค่คิดก็ยังขนลุก!

หลังจากการเล่นไพ่นกกระจอกจบลงแล้ว เขาไม่ได้เชิญหลินจิงซูมาร่วมรับประทานอาหารที่นี่เพื่อจะถ่วงเวลาคิดหาวิธีแก้แค้นอะไรทั้งนั้น แต่จุดประสงค์เดียวของเขาก็คือ ต้องการรู้ให้ได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินจิงซูกับหวางเจียนเหว่ยนั้น แท้จริงแล้วเป็นเช่นไรกันแน่!

ในระหว่างมื้ออาหาร เฉินเฉวียนเย่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ปริปากพูดกับหลินจิงซูสักคำ เพราะทุกครั้งที่กำลังจะเปล่งเสียงพูดอะไรสักอย่างออกมา เจ้าหนุ่มที่ชื่อจู้หยานก็จะเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองทันควัน ไม่หาเรื่องพูดแทรกแย่งจังหวะขึ้นเสียก่อน ก็จะทำช้อนตกหรือสร้างสถานการณ์อะไรสักอย่างเพื่อขัดขวางการสนทนา

เฉินเฉวียนเย่ถูกจู้หยานคว่ำบาตรใส่เสียจนทำเอาเขาถึงกับหงุดหงิดใจ คิดแม้กระทั่งว่า หากเขาเป็นพ่อของหลินจิงซู สิ่งแรกที่เขาจะทำก็คือไล่ตะเพิดเจ้าหนุ่มคนนี้ออกไปให้พ้นหน้า อย่าหวังจะได้ชื่อว่าเป็นลูกเขยของเขาเลย!

แต่ช่างน่าเสียดาย ที่ในชีวิตจริงหลินจิงซูไม่ใช่ลูกสาวของเขา

ในช่วงท้ายสุดของมื้ออาหาร หลินจิงซูลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำข้างนอก ในที่สุดเฉินเฉวียนเย่ก็สบโอกาสเหมาะเจาะ! เร่งลุกเดินติดตามสาวน้อยออกไปอีกคน

ทันทีที่จู้หยานพบเห็นภาพฉากนี้เข้า ก็เตรียมจะลุกขึ้นตามออกไปโดยเร็วเช่นกัน แต่ทว่าโม่หลี่กลับคว้าแขนหยุดเขาไว้ได้ทันท่วงที เธอยิ้มพร้อมกับพูดเสียงหวานว่า

“นี่พ่อหนุ่ม แมวของเราน่ารักจังเลยนะ ต้องเป็นสายพันธุ์ต่างประเทศแน่ๆเลยใช่มั้ย? ดูขนนุ่มฟูของมันสิ! คิดไม่ถึงเลยนะจ๊ะ…ว่าจะมีเด็กผู้ชายเลี้ยงแมวด้วย!”

“ปล่อยผม!”

จู้หยานเริ่มขึ้นเสียงตวาดใส่

“พ่อหนุ่ม อย่าห่วงเรื่องเพื่อนตัวน้อยของเราไปเลย”

โม่หลี่ระบายยิ้มสวยพร้อมกับพูดต่อว่า

“เจ้านายก็แค่อยากคุยกับเธอไม่กี่คำเท่านั้น อีกอย่าง รสนิยมของเขาก็ไม่ใช่พวกรักเด็กด้วย ไม่คิดสนอกสนใจเพื่อนตัวน้อยของเราอยู่แล้ว สบายใจได้จ้ะพ่อหนุ่ม”

คำพูดคำจาของโม่หลี่ตรงไปตรงมาเสียจนทำเอาจู้หยานถึงกับหน้าแดงก่ำร้อนฉ่าแทบระเหยเป็นไอ

            สังเกตเห็นใบหน้าของชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาผันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเช่นนี้ โม่หลี่ได้แต่แอบหมั่นเขี้ยวจนถึงกับเผลอเอื้อมมือออกไปหยิกเบาๆอย่างอดไม่อยู่

            สายตาของจู้หยานที่จ้องมองมาในขณะนั้นพลันมืดทมิฬลงทันที อารมณ์ขวยเขินเมื่อครู่ได้อันตรธานหายไปอย่างฉับพลัน

            “โถโถ นี่พ่อหนุ่มโกรธฉันเหรอ? พี่สาวขอโทษนะ อืม…แต่จะว่าไป มีใครเคยบอกมั้ยว่าเราน่ะหน้าตาหล่อมากทีเดียว? ”

จู้หยานเบี่ยงหน้าเปลี่ยนทิศทางการมองไปทางประตูเข้าออกห้องอาหารส่วนตัวแทน ตรงนั้นมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำสองคนรับหน้าที่เป็นยามเฝ้าอยู่

โม่หลี่จึงย้ำอีกครั้งว่า

“พ่อหนุ่มรูปหล่อ ไม่ต้องกังวลไปหรอกจ้ะ เจ้านายของฉันแค่อยากคุยด้วยเท่านั้นจริงๆ ที่สำคัญ เพื่อนตัวน้อยของเราก็เจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัดขนาดนั้น ใครที่ไหนจะเอาเธอลงได้จริงมั้ย? ใจเย็นน่า ใจเย็นๆ”

ขณะที่หลินจิงซูเดินออกจากห้องน้ำมา ก็พบกับเฉินเฉวียนเย่ที่กำลังยืนรออยู่ก่อนแล้ว ในปากกำลังคาบบุหรี่จุดไฟแช็กไปพลางๆระหว่างรอ

เหลือบเห็นหลินจิงซูที่เดินออกมา เฉินเฉวียนเย่ก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป พูดตรงเข้าประเด็นในทันที

“เธอกับหวางเจียนเหว่ยเป็นอะไรกันแน่? บอกความจริงฉันมา!”

“หนูไม่รู้…”

“แล้วเธอรู้จักวิชาโกงไพ่ร้อยรูปแบบนั่นได้ยังไง?”

เฉินเฉวียนเย่หรี่ตาจี้ถามต่อในทันที

“เคล็ดวิชานี้อาจารย์ถ่ายทอดให้แค่ฉันกับหวางเจียนเหว่ยเท่านั้น ในเมื่อไม่ใช่ฉัน ก็เหลือแค่คนเดียวที่สอนวิชานี้ให้กับเธอได้ ซึ่งก็คือเจ้าหมอนั่น!”

หลินจิงซูตัดสินใจเปลี่ยนคำพูดกลางคัน

“ก็ได้ ก็ได้ พวกเราเคยพบกันครั้งหนึ่ง แต่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเท่าไหร่นัก”

“ยังจะโกหกอีกนะสาวน้อย บอกว่าไม่สนิทสนม แต่สำเร็จวิชานี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบนี่นะ? ถ้าให้ฉันเดา เธอคงจะเป็นลูกศิษย์ของเขาใช่มั้ย?”