ตอนที่ 183 ความอิจฉาริษยา

92 2-2

                  ตอนที่ 183 ความอิจฉาริษยา

                  ในอดีตที่ผ่านมา ต่อให้จู้หยานจะรู้สึกหงุดหงิดไม่พอใจสักเพียงใด แต่กระแสอารมณ์โดยส่วนใหญ่ล้วนถูกระงับกักเก็บไว้ภายในใจทั้งสิ้น ต่อให้จะแสดงออกมาบ้าง ก็ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดได้เลยด้วยซ้ำ

            ทว่าในตอนนี้ กลับแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง! จู้หยานในปัจจุบัน เปรียบเสมือนภูเขาไฟพันปีที่พร้อมปะทุขึ้นสังหารเขาได้ทุกเมื่อ!

            “เก่ง! เก่ง! เก่งมาก! ดูแกตอนนี้สิ! ย้ายไปอยู่บ้านนอกคอกนาได้ไม่ถึงปี กลับกลายเป็นไอ้สวะไร้การศึกษาไปซะแล้ว!!”

            จู้หยานระเบิดเสียงหัวเราะหยัน

            “อย่าลืมสิว่าผมมาที่บ้านนอกคอกนานี่ได้ยังไง?”

            พบเจอประโยคตอบโต้นี้เข้าไป จู้เอ๋อร์ได้แต่ตะลึงงัน นึกย้อนกลับไปในครั้งนั้น จู้หยานถูกคนวางยาพิษในอาหารจนหมดสติไป แต่สุดท้าย ก็ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลและสามารถล้างพิษในท้องออกมาได้ทันเวลา

            “แกรู้ได้ยังไงว่าคนที่วางยาพิษคือผิงผิง? มีใครบางคนจ้องจะใส่ร้ายเธอต่างหากล่ะ!”

            “นี่จะบอกว่าผมวางยาพิษตัวเองเพื่อจะใส่ร้ายเธองั้นเหรอ? เดี๋ยวนี้ติดผู้หญิงจนแยกแยะเรื่องศีลธรรมไม่ออกแล้วรึไง? ทำตัวสมกับเป็นเศษสวะจริงๆ!”

            จู้หยานหัวเราะเย้ยเยาะพร้อมพูดใส่อีกชุดใหญ่

            “สมบัติของตระกูลจู้ อย่าริอาจแตะต้องเลยนะครับ เพราะคนพวกนั้นไม่สมควรได้รับ และจะไม่มีวันได้รับอย่างแน่นอน รวมถึงคุณด้วยไอ้สวะ!”

            “แก…ตื๊ดดด”

            พูดจบ จู้หยานก็ตัดสายทิ้งทันที โดยไม่รอให้จู้เอ๋อร์ได้ตอบโต้ด้วยซ้ำ

            เมื่อเขามองย้อนไปทางด้านหลังของตนเอง ก็พบว่าหลินจิงซูกำลังยืนอยู่ไม่ไกลนัก และเธอก็กำลังยกนิ้วโป้งให้อย่างอดชื่นชมไม่ได้จริงๆ

            “นายทำได้เยี่ยมมาก!”

            จู้หยานระบายยิ้มอ่อน

            “แต่ไม่ว่าจะพยายามได้ยอดเยี่ยมขนาดไหน สุดท้ายแม่ของผมก็ไม่กลับมาแล้ว”

            น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาอย่างที่สุด ทว่าหลินจิงซูก็ยังสามารถจับใจความได้อยู่ดี

            หลินจิงซูชูนิ้วโป้งชี้ไปยังทิศทางเข้าตัวเมือง พร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ไปกินหม้อไฟหม่าล่าด้วยกันมั้ย? หน้าหนาวแบบนี้ต้องกินหม้อไฟหม่าล่าเท่านั้นถึงจะสุดยอด! ไปกันเถอะ ไม่ต้องคิดมากแล้ว”

            จู้หยานรู้ดีว่า การที่หลินจิงซูทำเช่นนี้ก็เพื่อปลอบใจเขา และแน่นอนว่าเขาเองก็ยินดีน้อมรับด้วยความเต็มใจเช่นกัน

            แต่ก่อนจะไป หลินจิงซูได้โทรศัพท์เข้าไปที่หมู่บ้านติงเจี่ย เพื่อแจ้งให้ติงเสวี่ยเหม่ยรับรู้ว่า คืนนี้เธอจะนอนค้างที่บ้านของศาสตราจารย์หวัง เพื่อแม่ของเธอจะได้ไม่เป็นห่วงกัน

            ได้ยินเสียงปลายสายเป็นลูกสาวของตน ติงเสวี่ยเหม่ยพลันรู้สึกโล่งใจขึ้นหลายเปาะ หลังจากพูดคุยถามไถ่กันเพียงไม่กี่คำก็วางสายไป

            ทั้งคู่ย้อนกลับไปที่บ้านของศาสตราจารย์หวังก่อน หลังจากบอกกล่าวให้ผู้เฒ่าทั้งสองทราบแล้ว จึงค่อยนั่งรถตรงเข้าไปในตัวเมืองเพื่อหาร้านหม่าล่าอร่อยๆกินกัน

            ร้านหม้อไฟหม่าล่าขายดิบขายดีเป็นอย่างยิ่งโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว ไม่ว่าทั้งคู่จะแวะเวียนไปที่ร้านไหน โต๊ะทั้งหมดก็ล้วนมีคนนั่งจนเต็มแล้ว ไม่มีที่ว่างสำหรับพวกเขาเลย

            เห็นว่าสถานการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว หลินจิงซูจึงได้สั่งหม่าล่ากลับบ้านแทน พร้อมใช้ประโยชน์จากความแก่กว่าของจู้หยาน หาซื้อเบียร์มาอีกสี่กระป๋อง

            “ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะพานายไปที่ดีๆเอง”

            “ที่ดีๆ? มันคือที่ไหนกัน?”

            “เอาน่า เดี๋ยวก็รู้”

            หลินจิงซูพาจู้หยานขึ้นไปยังดาดฟ้าของโรงงานเหล็กร้างแห่งหนึ่ง แต่ระหว่างทางจำเป็นต้องเดินผ่านโรงแรมที่ได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุดในผิงเฉิง

            ตั้งแต่ที่จ้าวกั๋วผิงพาจ้าวหยวนมาถึงโรงแรมแห่งนี้ เธอก็รู้สึกไร้ซึ่งความประทับใจโดยสิ้นเชิง เอาแต่อ้าปากบ่นโวยวายไม่หยุด เดี๋ยวก็บ่นว่าห้องสกปรก เดี๋ยวก็บอกว่ากลิ่นเหม็นเพราะต้องหายใจร่วมกับพวกบ้านนอกคอกนา ขนาดทีวีก็ยังไม่มีให้ดู ไม่ว่าจะพบเห็นอะไร เธอก็รู้สึกหงุดหงิดใจไปเสียหมด

            ดูเหมือนว่าการมาผิงเฉิงในครั้งนี้ เธอจะตัดสินใจผิดพลาดครั้งมหันต์ทีเดียว!

            เธอเปิดหน้าต่างโรงแรมออกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แล้วก็บังเอิญไปเห็นจู้หยานกับหลินจิงซูเข้า ทั้งคู่กำลังเดินเคียงคู่กันไปผ่านถนนที่อยู่ด้านล่างพอดิบพอดี

            ภาพที่จ้าวหยวนเห็นก็คือ คนทั้งสองต่างก็พูดคุยหัวเราะกันคิกคักอย่างสนุกสนาน ทำเอาหญิงสาวผู้เฝ้ามองอยู่ด้านบนถึงกับโกรธเกรี้ยวอย่างมาก แรงหึงหวงปะทุคลั่งรุนแรงในทันที

            เธอขว้างหมอนใบหนึ่งลงกับพื้นพร้อมยกเท้ากระทืบซ้ำไปซ้ำมา ส่งเสียงก่นด่าสาปแช่งด้วยความอิจฉาริษยา

            “อีนัง…อีนังสารเลว! อีนังชั่ว! อีนังคนชั้นต่ำ! เป็นแกนี่เองนังร่าน!! แกบังอาจล่อลวงอาหยานไม่ให้พูดคุยกับฉัน!!”

            ดวงตาทั้งคู่ของจ้าวหยวนแดงก่ำ ผันเปลี่ยนเป็นสีเลือดด้วยความอาฆาตแค้น วินาทีนั้น เธอตัดสินใจพุ่งตัววิ่งออกจากห้องพักเพื่อไล่ติดตามคนทั้งสองไป โดยไม่สนคำเตือนใดๆของจ้าวกั๋วผิงเลยแม้แต่น้อย

            นังร่านนั่น! ก็แค่เด็กสาวบ้านนอกคอกนาไม่ใช่รึไง? ทำไมถึงได้กล้าแย่งจู้หยานไปจากเธอ?!

            เธออยากจะรู้เหลือเกินว่า นังผู้หญิงบ้านนอกไร้การศึกษาแบบนั้นจะมีอะไรดี!!

            จ้าวหยวนวิ่งตามออกไปด้วยความเร็วสุดชีวิต และไม่รู้เป็นเพราะดวงดีหรือโชคช่วย เธอสามารถไล่ตามสองคนนั้นไปจนถึงดาดฟ้าโรงงานเหล็กร้างได้โดยที่คนทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ